หน้าแรก|กระดาน|รีวิว|ประมูล|ตลาด|เปิดท้าย

<table width=75% align=left>
<tr>
<td valign=top>
<center><img border='0' src='upload/1065144710.gif' width='69' height='100'></center>
</td>
<td valign=top>
<dt><b>ชื่อหนังสือ</b> ลูกลำน้ำโขง
<dt><b>ผู้เขียน/ผู้แต่ง</b> คำพูน บุญทวี
<dt><b>สำนักพิมพ์</b> โป๊ยเซียน
<dt><b>ประเภท</b> นวนิยายขนาดยาว เล่มเดียวจบ ปกอ่อน / 320 หน้า เป็นเรื่องราวของหนุ่มลำน้ำโขงที่เป็นพรานปลาบึก มีประวัติการเล่าปลาบึกแถบลำน้ำโขง
<dt><b>บันทึก</b>เป็นนวนิยายชีวิต โศกนาฎกรรม
</td>
</tr>
</table>
<p><dt>�
<p><dt>�
<p><dt>�
<p><dt>�
<p><dt>�
<p><dt>�
<p><dt>�
<p><dt>�

ไม่น่าเชื่อว่า คำพูน จะเขียนเรื่องที่จบแบบเศร้าๆแบบนี้ด้วย.. (ผมพึ่งอ่าน ทั้งๆที่พิมพ์เมื่อ 2533 โน่น)..  สไตล์ของ คำพูน ภาษาเขาเป็นเอกลักษณ์ดี และพยายามสอดแทรกวัฒนธรรม ประเพณีของคนอีสานเข้าไปด้วย เป็นหนึ่งในนักเขียนที่พยายามรักษาเอกลักษณ์และพยายามเผยแพรวัฒนกรรมผ่านตัวหนังสือ และเป็นนักเขียนที่เขียนจนวาระสุดท้ายในชีวิต

นิยายเรื่องนี้ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการล่าปลาบึกของพรานล่าปลาแห่งลุ่มน้ำโขง.. เรื่องราวค่อนข้างจะออกมาในรูปแบบของนวนิยาย ที่ผู้อ่านอาจจะเดาเรื่องราวได้ไม่ยาก แต่<b>แกนของเรื่องที่น่าทึ่ง คือ เสมือนเป็นบันทึกประเพณีการล่าปลาบึกของพรานปลาลุ่มน้ำโขง- ภาคอีสานของไทย</b> ผมไม่แน่ใจว่า สภาพการล่าอย่างแท้จริงอย่างไร

<b>ล่าปลาบึก?? </b>ไม่นึกว่าจะมีพีธีกรรมซับซ้อนขนาดนั้น.. แต่เพราะเขาถือว่า ปลาบึกนั้นเป็นปลาเจ้าหรือปลาผี เพราะเป็นปลาขนาดใหญ่สุดในลำโขง แต่ไม่กินสัตว์ กินแต่ตระใคร่น้ำ และไม่กินพวกเดียวกัน การจะล่าปลานี้ ต้องขอจาก "แม่นางทอหูก" เจ้าแม่(ม่าย) ทำพิธีกรรมให้ถูกใจแม่ม่าย 

มีพรานไม่กี่คนที่รู้ว่า จะต้องทำพิธีอะไร และมีพรานไม่กี่คนที่อาจหาญล่าปลาบึก! แต่เพช็ร คือ หนุ่มฉกรรจ์ที่ลุ่มหลงการล่าปลาบึก ลุ่มหลงในการประลองพละกำลัง และเชื่อมั่นในตัวเอง ในเวทมนต์คาถาที่ตัวเองเรียนมา

แต่นิยายก็เป็นนิยาย เรื่องจริงจะเป็นอย่างไรไม่รู้นะครับ.. ผมก็ไม่เคยไปดูเขาล่า ขนาดว่ากินยังไม่เคยกินเลย

แต่นิยายเรื่องนี้จบเศร้ามาก..  ฉากการต่อสู้ การล่าที่พรรณนาได้อย่างเพริดพริ้ง และน่าจะทำออกมาเป็นหนัง..