หน้าแรก|กระดาน|รีวิว|ประมูล|ตลาด|เปิดท้าย

<table width=75% align=left>
<tr>
<td valign=top><center><img border='0' src='upload/1066276566.gif' width='81' height='120'></center><br><br></td>
<td valign=top>
<dt><b>ชื่อหนังสือ</b> โครงกระดูกในตู้ ฉบับสามัญชน เงาของเวลา
<dt><b>ผู้เขียน/ผู้แต่ง</b> รงค์ วงษ์สวรรค์
<dt><b>สำนักพิมพ์ /ราคา / หน้า</b> พิมพ์ครั้งที่ 1 สำนักพิมพ์สารคดี ราคา 175 บาท 329 หน้า ปกอ่อน
<p><dt><b>ประเภท</b> บทความเป็นตอน กึ่งสารคดี/บันเทิงคดี แนวบันทึกอัตชีวประวัติ


<p><dt><b>บันทึก</b>  รงค์บอกว่า "ผมเรียนรู้ปลา รักปลา ฆ่าปลา และกินปลา" หนังสือเล่มนี้มีเรื่องของปลาน้ำจืดในแม่น้ำแม่กลอง และแม่น้ำอื่นไม่น้อยเลยทีเดียว..  </td>
</tr>
</table>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>
<p><dt>

รงค์บอกว่า <font color="#003366"><b> ผมเรียนรู้ปลา รักปลา ฆ่าปลา และกินปลา</b>

(หน้า 22 )
“กินข้าวและกินปลา! 2 กินในคำพูดน่ารักบ่งบอกอัธยาศัยของคนไทยของยาย ความเป็นผู้ดีไม่มีชนชั้น 2 สาแหรก 1 ไม้คาน และผมน้อมรับไว้ในก้อนสมองตลอดเวลาผ่านมาถึงนาฑีนี้  ผมพยายามเรียนรู้เกี่ยวกับข้าวและปลาด้วยความรักและกตัญญู

ผมไม่แปลกใจตัวเองอย่างไรในความผูกพันกับปลานี้ปลานั้นด้วยความรักปลาและหิวปลา
”
</font>
เมื่อวานค่ำๆ ผมแวะร้านหนังสือ เดี๋ยวนี้หนังสือใหม่ๆ ทำรูปเล่ม พิมพ์ออกมาได้ทันสมัยมากขึ้น  เนื้อหาที่พิมพ์ก็หลากหลายขึ้น  แต่ราคาก็แพงมากขึ้นด้วย ห้องสมุดและร้านเช่าหนังสือ ในบางทีก็ทดแทนความกระหายอ่านได้บ้าง แต่ก็อย่างว่าครับ ห้องสมุดและร้านเช่าก็ไม่ได้มีหมดทุกเล่ม

ราวสองทุ่ม ผมเดินผ่านหน้าร้านข้าวต้ม ร้านนี้หลายคนติดใจในรสชาติของความอร่อย ครั้งหนึ่งผมก็ชอบเหมือนกัน แต่ถ้าใครก็ตามที่ตกปลา ได้ปลาสด ๆ อย่างพวกปลาช่อน ปลากะพง แล้วลองมาทำข้าวต้มเครื่องเอง ลองเถอะครับ ความสดของเนื้อปลา อาจจะทำให้คุณไม่อยากกินข้าวต้มปลาตามร้าน ยิ่งพวกข้าวต้มหมูหรือไก่ นี่คนละรสชาติกันกับข้าวต้มปลาเลย คงไม่แปลกใจ ทำไมข้าวต้มปลาบางร้าน (ที่ออกในรายการทีวี) ถ้วยละ 400 บาท  วันสังสรรค์ ผมคุยกับเฮียแหงบ เฮียบอกว่า ปลาช่อนทะเลทำข้าวต้มอร่อย ผมยังไม่เคยได้ตัว ถ้ามีโอกาสเมื่อไร จะเอามันมาทำข้าวต้มซะดีๆ

กลับถึงบ้าน ดึกแล้ว ผมก็ดันนึกอยากกินอะไรขึ้นมาสักหน่อย อะไรที่มันง่ายๆ ก็เลยต้มข้าวต้ม แบบข้าวต้มกุ้ย คือ ข้าวต้มเฉยๆ งัดชิ้นปลาแรดออกจากช่องฟรีซ 2 ชิ้น ล้างน้ำให้หายแข็ง แช่เกลือ ซีอิ้วขาว และพริกไทย (วันนี้ไม่มีกระเทียม) แช่ทิ้งไว้ ระหว่างรอก็เอาไข่ไก่มาสองฟอง หั่นหัวหอมใส่ลงไป-ค่อนข้างมาก ผมชอบกินไข่ทอดใส่หอม! เสร็จแล้วทอดปลาแรด พอกรอบ-นอกนุ่มใน กินกับข้าวต้ม กินไปนั่งพลิกหนังสือ “เงาของเวลา” ไป เพื่อดูว่าจะตัดเอาส่วนไหนมาลงในรีวิวดี

เงาของเวลา เป็นหนังสือเล่มต่อจาก <a href="http://www.siamfishing.com/content/view.php?id=6&cat=book">เมนูบ้านบ้านท้ายวัง</a> คือ เป็นหนังสือที่พิมพ์เป็นชุด โครงกระดูกในตู้ฉบับสามัญชนนี้มี 2 เล่ม คือ เมนูบ้านท้ายวัง และ เงาของเวลา  เงาของเวลาจะเน้นไปที่การบันทึกวันเวลาที่ผ่านมา (โดยเฉพาะสมัยเด็ก – วัยรุ่น) ของรงค์ วงษ์สวรรค์  อย่าง บท คาบอยบนหลังม้าก้านกล้วย ม้าก้านกล้วย?? รู้จักกันใช่มั้ยครับ ... (เด็ก สมัยๆนี้รู้จักแต่ม้าหมุนในห้าง)  แค่เรื่องสมัยยังขี่ม้าก้านกล้วย รงค์บันทึกไว้ครึ่งเล่ม อะไร?? อีโผละ หนิงหน่อง อ้อยขวั้น อะไรต่ออะไรอีกมากมายที่เด็กสมัยนั้นเล่น


<font color="#003366">
(หน้า 231)

กริมกรายว่ายพัน ก็ดั้นกระโดดโลดไป สลาดสลิดผุดชิดติดไคล เพียนทองล่องไป กินไคลริมฝั่งข้างขอน เทโพกระโห้อยู่สลอน ปลาอุกดุกช่อน เนื้ออ่อนก็ซอนซอกหา สวายแสวงแขยงแมงดา ปลาหมูปลากา อ้ายบ้าอ้ายด้องล่องลอย

กาพย์ฉบัง ปถม ก กา

</font>
ช่างเข้าใจทำดีครับ คือ รงค์ จะเอางานเก่าๆ ที่เขาชอบมารวมไว้ แต่แบบสไตล์ของเขา  แบบไหน?? ก็แบบนี้ครับ

(หน้า 219)
<font color="#003366">
“เพียนทองงามดั่งทอง.. ไม่เหมือนน้องห่มตาดพราย... กระแหแหห่างชาย...ดังสายสวาทคลาศจากสม.. แก้มช้ำช้ำใครต้อง...อันแก้มน้องช้ำเพราะชม...ปลาทุกทุกข์อกกรม...เหมือนทุกข์พี่ที่จากนาง.... นี่เจ้าฟ้ากุ้งน่ะมึงรู้จักไหม? ธรรมาธิเบศร์บาทบงสุ์ท่านว่าของท่านเป็นกลอนเป็นกาพย์ฝากรักไปถึงนมต้มห่มสไบ แต่คนหยั่งกูมันแค่ฝีพายเรืออวนเรือแห กูไม่ขอดเกล็ดแต่บั้งเอวมันต้มเค็มใส่หม้อไว้กินวันอับจนปลา...”

****************************************************************************
อุ้ย ปลาหนวดพราหมณ์ (หน้า 259)
ปลา ผมคิดว่าผมรู้จักปลาไม่น้อยกว่าปลารู้จักปลาด้วยกันในสังคมของปลา
ผมเรียนรู้ปลา รักปลา ฆ่าปลา และกินปลา
เดือนแห่งลมหนาว พูดกันว่าเป็นเดือนปลา หมายถึงความชุกชุมของปลาและการเติบโตเพื่อการโดนพรากจากน้ำ นำมาเป็นอาหารของคน (และแมว) ผู้หญิงในบ้านกลับจากตลาดอย่างตื่นเต้นโดยคำพูดว่า

“ปลาอะไรไม่รู้หนวดยาวรุงรังค่ะ คนขายมัวทะเลาะกันกับเพลินกับคนเก็บค่าเช่าแผง ก็เลยไม่อยากถามว่าทำอะไรกิน-อร่อยไหม?”

“มีเกล็ดไหม?”
“ค่ะ..”
“หนวดยาวขนาดไหนที่ว่ายาว?”
“อุ๊ย!” หล่อนอุทานเน้นถ้อยคำมากกว่าดัดจริต “ยาวมากค่ะ ยาวเกินปลายหางไปอีกไกล”
“สงสัยว่า....”  ผมทบทวน “แต่ก็ไม่น่าสงสัยเลยว่าไม่ใช่ปลาหนวดพราหมณ์ ผมเคยทอดแหเอามากินนับไม่ถ้วน..”
“เขากินกันยังงัยคะ?”
ผมเขียนตำรากับข้าวฉบับหม่อมปุ๊บนริมฝีปาก
“ขอดเกล็ดบั้งแล้วล้างน้ำ เอาน้ำไปรดสะระแหน่หรือกุหลาบ ปลาตัวขนาดกลาง - สามบั้ง ยศสิบเอก ปลาตัวโตสีบั้งเลื่อนยศให้เป็นจ่า เคล้าเกลือแล้วทอดอย่างกรอบนอกนุ่มในปุย แต่ต้มส้มไม่ต้องขอดเกล็ด หั่นท่อนเอาขนาดว่าพองามน่ากินในชาม หนักหอมแดง หนักขิงฝอยเข้าไว้ ปลานี้ค่อนข้างคาว บ้า! ต้มส้มไม่ต้องกระเทียม แต่กะปินั้นต้องอย่างยิ่ง ขาดไม่ได้ บาปกว่าฆ่าแมวและเณร  กะปิห่อใบตองเผาไฟก่อนโขลกหรือไม่เผาก็ไม่ถือว่าผิดตำรับของยาย”

</font>
...( และอีกหลายประโยคเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของปลาหนวดพราหมณ์- บันทึกไว้ บอกได้ว่า ละเอียดและน่าสนใจกว่า ที่นิตยสารตกปลาเล่มไหน เคยทำ  จะว่าไปแล้ว ก็ยากจะเทียบกันได้ นิตยสารตกปลาบ้านเรา โดยส่วนใหญ่  เน้นที่อุปกรณ์ และรายงานทริปยั่วน้ำลาย ... แต่สาระก็พอมีบ้างเช่นกัน แต่ผมชอบแบบที่รงค์เขียนมากกว่า .. ผมชอบก็เลยอยากแนะนำ เผื่อใครจะชอบอ่านแบบผมบ้าง ) 
*****************************************************************************************
<หน้า 225>
<font color="#003366">
“ปลาต้มส้มไม่เหมือนปลาต้มเค็ม! ต้มเค็ม ไม่เค็มสมชื่อแต่กระเดียดหวานเคลือบปาก โรยหัวหอมซอย พริกขี้หนูซอย อร่อยลืมพี่ลืมน้อง มึงถามว่าทำไมไม่เรียกต้มหวาน? กูบอกมึงเอาบุญว่าปู่ย่าตายายสังสอนไว้ไม่กินข้าวกับขนูกขนม—ก็แค่นั้น! ปลาต้มได้หลายต้มแล้วแต่มึงจะพลิกแพลงกินไม่แหนงไม่หน่าย ต้มส้มจำไว้ว่าไม่เปรี้ยวแต่ออกหวานคมคายกับส้มมะขามเปียก กะปิโขลกกับหัวหอม โรยเผ็ดขิงอ่อนซอยริ้ว ต้มนี้มึงต้องระวังว่ามันจะหวานเยิ้มเป็นปลาเชื่อมน้ำตาล—คลื่นไส้ชิบหาย! ไอ้เพียนต้มเค็มหรือต้มส้มอร่อยผิดรสกันคนละคุ้งคนละฝั่งคลอง มึงไม่ได้ไอ้เพียนแต่ได้ไอ้โกกล่ะก็ – มึงเอ๋ย—มึงแทบนับญาติกับชูชก...
ไอ้โกกของผู้ชายอายุคราวน้าผู้นั้นหมายถึง ปลาตะโกก

</font>

รงค์เป็นคนช่างสังเกตมากครับ ลองดูสิ เขาเขียนถึงปลาอย่างไร  - ผมอ่านก็ยังสงสัยว่า ถ้าเป็นคนอื่น ไม่ใช่รงค์ จะเขียนออกมาได้น่าอ่านแบบนี้หรือไม่

************************************************
<font color="#003366">
ปลาไม่ทาลิปสติกค่ะ (หน้า 264)
ในสายตาของปลาด้วยกันมองความสวยกันอย่างไรก็น่าเรียนรู้ภาษาปลา  แต่ในสายตาของคนหลังจากกินเหล้าครึกครื้น บางคนพูดว่าปลาสลิดปากงอน-น่าจูบ! ปลาแก้มช้ำเม้มปากราวกับอมรสรักรสแค้นและหึงหวง  ปลานิลแย้มปากตลอดเวลา คงเพลิดเพลินกับการนินทา แม่ผัวและน้องสะใภ้ บู่เอื้อยหรือบู่ทรายปากเฉียงมองเหมือนดุร้ายแต่นิสัยสุขุม ปลาพวงหรือไอ้บ้าปากเหยียดเนียน แต่น้ำลายไม่ฟูมฟายเหมือนหมาหอบแดดและนักการเมืองหิวอำนาจเงิน
ปลาแปบ ปากเชิดรั้นคล้ายปลาคางเบือน (อีเบี้ยว) ขากรรไกรล่างงอนและใบหน้าจึงพลอยงอน อีแปบตัวแบนและบาง ชื่อนี้จึงกลายเป็นชื่อของถั่วบางพันธุ์ (bonavist) หรือปลาเอาชื่อมาจากถั่วก็น่าคิดเล่นเหมือนกัน
อีเบี้ยวมีปานดำแบบนางเอกในนวนิยายรัก-โศก ผิดกันว่าปานของอีเบี้ยววางตำหนิไว้แถบเหงือก แต่ของนางเอกผู้จวนได้มรดกจากหม่อมป้าในบทสุดท้ายปานซ่อนไว้ในปลีก้นหรือในซองเนื้อด้านล่างของนม (วาว!) ยวงเนื้อของอีเบี้ยวหนาบนหนอกคอลาดถึงสันหลังและเรียวถึงปลายหาง แกงฉู่ฉี่รสไม่ต่ำต้อยกว่าพันธุ์อื่นสกุลปลาหนังด้วยกัน
แกงนี้ไม่ระบุว่าต้องปลาเนื้ออ่อนหรือปลานาง(น้ำเงิน) เท่านั้น แขยงธง แขยงใบข้าว แขยงหิน กดเหลือง และกดหลาว แม้แต่สังกะวาดฉู่ฉี่ได้ไม่อับอายใครเลยครับ

สวายหัวแหลมปากแหลมน่าจิกได้เหมือนไก่และนก คงด่าผู้แทนฯ บิดพลิ้วสัญญาประชาชนได้อย่างเจ็บแสบ แม่-งบอกว่าจะสร้างสะพานข้ามคลอง แต่ได้รับเลือกแล้วหายไปเหมือนขโมย
เทพาจงอยปากสั้นและเยินทู่เหมือนโดนตะลุมพุก เทโพนับญาติคงเป็นน้องสาวสวายและเทพา ปากแดงเรื่อเหมือนย้อมกระดาษซองธูป
ตะพัดปากกว้างและหนา ฟันคมเหมือนมีด (ผมไม่เคยโดนบาดแต่น้าช้อยบอกอย่างนั้น) กินปลาด้วยกัน กินจิ้งจกและแมลงสาบ ปลานี้ในยุคนี้ถือว่าเป็นปลาแห่งโชคลาภและความมงคล เพื่อนเศรษฐีบางคนของผมพูดปลาบปลื้มว่า
“งามไหม? ลอร์ดแอนด์เลดี้ลัคของกู! คอยดูถ้ากูไม่พลาดรายการขายจรวดกับรัฐบาลนี้ กูจะซื้อเพชรเอามาเชื่อมให้มึงกิน  คู่นี้กูแทบกราบตีนเขาขายให้แปดหมื่น..”
เขายิ้มหยิ่งกับผมหลังแก้วค็อนญัค เอ๊กซ์.โอ.
อีกับไอ้ตะพัดสองตัวนั้นยาวเคียงแขน และเกล็ดเงินยวงแวววับ
แม่-ง ยิ้มหยิ่งบ้างเหมือนกัน
สาบาน! ผมอยากขอดเกล็ดแล้วขูดเนื้อมันโขลกปั้นลูกชิ้นแกงเขียวหวาน
หนวดของมัน 2 เส้นใต้คาง สั้นและทุเรศน่าถอนแล้วเผาไฟ
เกล็ดของมันสวยแต่ขนาดเล็กเกินกว่าเอาลงกะทะทอดฉ่าในน้ำมันกินเล่นแทนข้าวเกรียบแบบเกล็ดปลาเวียน..
</font>