แรก ๆ ไม่ได้ตั้งใจเก็บนักเขียนคนนี้ไว้ ขายไปหลายเรื่องเหมือนกันครับ...เสียดาย...มีเงินก็หาไม่ได้....

รุ่นใหม่ ๆ ในห้าง ไม่ค่อยได้ซื้อครับ เพราะไม่ค่อยมีตังค์.....ไม่หล่อ.....จน...... แต่ไม่เครียดครับ.......55......
ส่วน ไพรมืด ไพรพิศดาร ไพรมายา 3 เล่มที่เห็นใหม่ ๆ ผบ.ซื้อให้วันเกิดครับ............
ผบ. ของผมก็เป็นนักอ่านตัวยงครับ สะสมเยอะมาก อ่านก็เร็ว ส่วนมากพี่แกจะสะสม พวก ทมยันตี แก้วเก้า ว.วินิจฉัยกุล อะไรประมาณนี้คับ...............

วันนี้พอก่อนละกันครับ เดี๋ยว ผมไปดูอย่างอื่นบ้าง...5555 เดี๋ยวจะหมดซะก่อน พรุ่งนี้มาต่อใหม่ครับ
กับ คำพูน บุญทวี...........คนนี้ก็เช่นกันครับ ไม่ต้องพูดถึง รู้จักตั้งแต่ประถม........

ก่อนนอนอีกรูปครับ............

ประวัติ

คำพูน บุญทวี เดิมชื่อ คูน เกิดเมื่อ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2471 ที่บ้านทรายมูล ตำบลทรายมูล อำเภอยโสธร จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันเป็นตำบลทรายมูล อำเภอทรายมูล จังหวัดยโสธร) เป็นบุตรคนโตจากทั้งหมด 7 คนของนายสนิทและนางลุน บุญทวี

คำพูนเรียนหนังสือที่บ้านเกิดจนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่โรงเรียนปรีชาบัณฑิต จากนั้นจึงเริ่มทำงานหลายอย่างในจังหวัดภาคอีสาน เป็นหัวหน้าคณะรำวง และขายยาเร่ ต่อมาเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เป็นกรรมกรรับจ้างรายวันที่ท่าเรือคลองเตย เป็นคนเลี้ยงม้าแข่ง เป็นสารถีสามล้อ จนกระทั่งสอบเป็นครูได้บรรจุที่ภาคใต้ สอนหนังสืออยู่ 11 ปี จึงเปลี่ยนไปเป็นผู้คุมเรือนจำ ต่อมาแต่งงานกับ นางประพิศ ณ พัทลุง เมื่อ พ.ศ. 2504 มีบุตร 6 คน แล้วลาออกมาจากงานราชการนี้เมื่ออายุได้ 40 เศษๆ

เมื่อภรรยาคนแรกเสียชีวิต เขาจึงมีภรรยาใหม่ ชื่อ ลันนา เจริญสิทธิชัย ซึ่งภายหลังได้เขียนนวนิยายเรื่อง "เจ๊กบ้านนอก" โดยใช้นามปากกาว่า กิมหลั่น และร่วมกันทำสำนักพิมพ์โป๊ยเซียน เพื่อพิมพ์หนังสือของครอบครัว

คำพูน บุญทวี ได้รับการยกย่อง เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2544

วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2546 คำพูนได้เสียชีวิตลงด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลัน รวมอายุได้ อายุ 74 ปี และได้รับพระราชทานเพลิงศพจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี ณ วัดชลประทานรังสฤษฎ์เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ปีเดียวกัน
[แก้] การทำงาน

เขาเริ่มเขียนหนังสือครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2513 เมื่อครั้งยังเป็นผู้คุม ตอนนั้นมีปัญหาเศรษฐกิจในครอบครัว เขาจึงมุมานะอ่านหนังสือ และเขียนเรื่องสั้น เรื่องสั้นเรื่องแรกที่เขาเขียน คือ "ความรักในเหวลึก" ส่งไปที่นิตยสาร ฟ้าเมืองไทย ของ อาจินต์ ปัญจพรรค์ อาจินต์ ปัญจพรรค์เปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น "นิทานลูกทุ่ง" พร้อมทั้งสนับสนุนให้เขาเขียนหนังสือต่อไป เขาจึงเขียนนวนิยายเรื่องแรกคือ มนุษย์ 100 คุก
[แก้] ผลงาน

จากนั้นก็เขียนเรื่อยมา เขาจึงกลายเป็นนักเขียนนวนิยาย เรื่องสั้นและสารคดี หนังสือที่ได้รับรางวัลได้แก่

    ลูกอีสาน ได้รับรางวัลดีเด่น ประเภทนวนิยาย จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2519 และได้รับรางวัล ซีไรท์ เมื่อ พ.ศ. 2522 เป็นผลงานที่ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ ได้รับคัดเลือกเป็นหนังสืออ่านนอกเวลาระดับมัธยมปลาย ลูกอิสาน ได้รับการแปลภาษาต่างประเทศหลายภาษา เช่น อังกฤษ ญี่ปุ่น และฝรั่งเศส
    นายฮ้อยทมิฬ ได้รับรางวัลชมเชย ประเภทนวนิยายจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2520 หลังจากนั้นเขาจึงลาออกจากผู้คุมมาเขียนหนังสือเป็นอาชีพ

[แก้] นวนิยายเรื่องอื่นๆ

    ดอกฟ้ากับหมาคุก
    คำสารภาพของขี้คุก
    เลือดอีสาน
    อีสานพเนจร
    เสียงกระซิบจากโซ่ตรวน
    ลูกลำน้ำโขง
    วีรบุรุษเมืองใต้
    ใหญ่ก็ตายไม่ใหญ่ก็ตาย
    นายหน้า แมงดา อาโก โสเภณีเด็ก
    นรกหนาวในเยอรมัน
    ตำนานรักลูกปักษ์ใต้
    ลูกอีสานขี่เรือบิน (บันทึกประสบการณ์ในการไปรับรางวัลซีไรต์ที่กรุงเทพฯ จากสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ และการเดินทางไปทัศนศึกษาที่ประเทศฟิลิปปินส์)
    แผนชั่วเชือดอีสาน (นวนิยายเกี่ยวกับกบฏผู้มีบุญอีสานในปี พ.ศ. 2440)

[แก้] รวมเรื่องสั้น

    หอมกลิ่นบาทา
    นักเลงลูกทุ่ง
    แม่หม้ายที่รัก
    เสือกเกิดมารวย
    พยาบาลที่รัก

[แก้] สารคดี

    ไปยิงเสือโคร่ง
    คำพูนกลัวตาย
    สีเด๋อย่ำเยอรมัน
    นิทานพื้นบ้านอีสาน

[แก้] อ้างอิง

    ประทีป เหมือนนิล. 100 นักประพันธ์ไทย. กรุงเทพ : สุวีริยาสาส์น, 2542. หน้า 479. ISBN 974-8267-78-4

ใช่ครับน้า........

คนนี้ก็ สังคีต จันทนะโพธิ์  คนนี้จะเขียนเรื่องป่า และเรื่องชาวเขา อะไรประมาณนี้ครับ มีอยู่หลายเล่มเหมือนกัน และก็ขายไปหลายเล่มแล้วครับ..................ตามแผงหนังสือในห้างก็ยังมีงานเขียนของนักเขียนคนนี้อยู่นะครับ ลองหามาอ่านดู........

คนนี้ โจ๋ย บางจาก อยู่ที่บ้านชัยนาทอีกหลายเล่มครับ เช่น ตกปลาน้ำโจน..........และหนังสือตกปลาที่เป็นประสบการณืของ น้าโจ๋ยเอง...................

เดี๋ยวอาทิตย์หน้ากลับบ้านไปเอาของน้าโจ๋ย..............ที่เหลือมาครับ.....................

คนนี้นี่ไม่ต้องพูดถึงครับ น่าจะรู้จักกันนะครับ คุณพนมเทียน............
ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ (23 พฤศจิกายน 2474 - ) นักเขียนนวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งของไทย ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2540 เป็นเจ้าของนามปากกา พนมเทียน ผู้แต่ง เพชรพระอุมา

ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ เกิดที่จังหวัดปัตตานี เป็นบุตรคนสุดท้องของขุนวิเศษสุวรรณภูมิ กับนางสะอาด รัตนกุล เริ่มเขียนนวนิยายเรื่องแรกตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เรื่อง “เห่าดง” ลงในสมุดอ่านกันเล่น เมื่อ พ.ศ. 2484 นอกจากเขียนนวนิยายแล้ว ฉัตรชัยยังเป็นคอลัมนิสต์เขียนบทความเกี่ยวกับอาวุธปืน ในหนังสือพิมพ์และนิตยสารบางฉบับด้วย โดยใช้ชื่อจริง และนามปากกา "ก้อง สุรกานต์"
เนื้อหา
[ซ่อน]

    1 การศึกษา
    2 ที่มาของนามปากกา พนมเทียน
    3 ผลงานที่มีชื่อเสียง
    4 อ้างอิง
    5 แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้] การศึกษา

    มัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนวัดสุทธิวราราม
    โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
    ปริญญาตรีสาขาวิชาภาษาสันสกฤตและประวัติศาสตร์อินเดียโบราณ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยบอมเบย์ ประเทศอินเดีย

[แก้] ที่มาของนามปากกา พนมเทียน

เป็นชื่อที่มีความหมายถึงเปลวเทียนยามแสงโชนสว่างได้ที่ จะเห็นเปลวเทียนเรียวขึ้นจากปลายแท่งแล้วค่อยแผ่กว้างออกก่อนจะสอบปลายแหลมให้เรียวสะบัดความสว่างขึ้นอีกครั้ง นำมาใช้ครั้งแรกในการเขียนเรื่อง จุฬาตรีคูณ
[แก้] ผลงานที่มีชื่อเสียง

    กัลปังหา
    กว่าชีวิตนี้จะสิ้น
    ก่อนอุษาสาง
    คิมหันต์สวรรค์หาย
    จับตาย : ช้องหมู มฤตยูเขี้ยวตัน
    จับตาย : เสือดำที่มายอ
    จับตาย : ไอ้ลายที่บางลาง
    จุฬาตรีคูณ
    ฆาตกรในเสื้อกาวน์
    ชั่วฟ้าดินดับ
    ทางเสือผ่าน
    ทิวาถวิล
    ทูตนรก
    เด็กเสเพล
    นางสิงห์
    ปฐพีเพลิง
    พรายพิฆาต
    เพชรพระอุมา ภาค ๑
    เพชรพระอุมา ภาค ๒
    เพชรพระอุมา ภาค ๓



    ภูตสีชมพู
    มัจจุราชสีรุ้ง ตอน นรกแตก
    มัจจุราชสีรุ้ง ตอน มฤตยูผู้โสภิณ
    มัจจุราชสีรุ้ง ตอน สิงห์สาวสาละวิน
    มัสยา
    ไม่มีเสียงเรียกจากสวรรค์
    รัตติกัลยา
    รัตติกาลยอดรัก
    รัศมีแข
    ละอองดาว
    ล่าพระกาฬ - ผลาญพระยม
    ล่าพระกาฬ - จักรมเหศวร
    ล่ามัจจุราช
    เล็บครุฑ
    แววมยุรา
    ศิวาราตรี
    วีนัสกับศพเปลือย
    สกาวเดือน
    สิงห์สั่งป่า
    เห่าดง
    เหล็กไหล
    อาถรรพ์ป่า : เมื่อคุณหมอหลงป่า

[แก้] อ้างอิง

    ประทีป เหมือนนิล. 100 นักประพันธ์ไทย. กรุงเทพ : สุวีริยาสาส์น, 2542. หน้า 479. ISBN 974-8267-78-4

    ประวัตินักเขียน สำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น

เคยมีอยู่หลายเล่มครับ เช่น
  ภูตสีชมพู
    มัจจุราชสีรุ้ง ตอน นรกแตก
    มัจจุราชสีรุ้ง ตอน มฤตยูผู้โสภิณ
    มัจจุราชสีรุ้ง ตอน สิงห์สาวสาละวิน
    มัสยา
    ไม่มีเสียงเรียกจากสวรรค์
    รัตติกัลยา
    รัตติกาลยอดรัก
    รัศมีแข
    ละอองดาว
    ล่าพระกาฬ - ผลาญพระยม
    ล่าพระกาฬ - จักรมเหศวร
    ล่ามัจจุราช
    เล็บครุฑ
    แววมยุรา
    ศิวาราตรี
.........แต่ขายไปแล้วเพราะไม่ใช่แนวครับ ผมจะเก็บแนว ป่า ๆ ของท่านเท่านั้น..................

มาแบ่งกันดูนะครับน้า..........

ไปกินข้าวก่อนนะครับ เดี๋ยวมาดูของ  คุณพนมเทียน ต่อ................

พนมเทียน (ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ) ศิลปินแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๔๐






พนมเทียน เป็นนามปากกาของ ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ เกิดเมื่อวันที่ ๑ เมษายน พ.ศ. ๒๔๗๕ ที่จังหวัดปัตตานี แต่ไปเติบโตและเรียนหนังสือที่กรุงเทพฯ และได้สร้างชื่อเสียงให้แก่จังหวัดปัตตานีในฐานะผู้สร้างผลงานสาขาวรรณศิลป์ จนได้เป็นศิลปินแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. ๒๕๔๐

ศิลปินแห่งชาติผู้นี้ เริ่มต้นการศึกษาที่โรงเรียนวัดสุทัศน์เทพวราราม ไปต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และเมื่อสำเร็จชั้นมัธยมปลายแล้วได้ไปศึกษาต่อที่โรงเรียนนายร้อยตำรวจประมาณ ๑ ปี จากนั้นไปศึกษาด้านภาษาศาสตร์ที่เมืองบอมเบย์ ประเทศอินเดีย จนสามารถอ่านเขียนภาษาสันสกฤตได้เป็นอย่างดี

นายฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ เริ่มเขียนเรื่องตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียน โดยเขียนลงในสมุดแจกให้เพื่อนๆ อ่านตั้งแต่สมัยเรียนอยู่มัธยมปีที่ ๕  ได้เขียนเรื่อง "เห่าดง" เมื่อตอนมีอายุได้ ๑๕ - ๑๖ ปี เป็นอาชญนิยายประเภทสวมหน้ากาก ลักษณะเนื้อเรื่องเป็นแบบเพ้อฝันของเด็กๆ และท่านได้เขียนเรื่องต่างๆ เรื่อยมาตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๙๗ ถึงปัจจุบัน

ต่อมาท่านได้เขียนเรื่อง จุฬาตรีคูณ ขณะที่เรียนเตรียมอักษรศาสตร์ ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย โดยใช้นามปากกาว่า "พนมเทียน" ซึ่งท่านบอกว่าชื่อของท่านหมายถึง เปลวไฟที่ติดอยู่บนปลายเทียน

เรื่องจุฬาตรีคูณนี้โด่งดังมากจากอดีตจนถึงปัจจุบันก็เพราะครูแก้ว อัจฉริยะกุล ซึ่งเป็นนักแต่งเพลงชื่อก้องของวงสุนทราภรณ์ได้ร่วมมือกับครูเอื้อ สุนทรสนาน เจ้าของวงดนตรีสุนทราภรณ์ แต่งเพลงประจำเรื่องจุฬาตรีคูณให้อีก ๕ เพลง คือ เพลงจุฬาตรีคูณ เพลงเจ้าไม่มีศาล เพลงอ้อมกอดพี่ เพลงใต้ร่มมลุลี และเพลงปองใจรัก ซึ่งทั้ง ๕ เพลงนี้เป็นเพลงอมตะมาจนถึงปัจจุบัน ทำให้ชื่อของพนมเทียนผู้เขียนนิยายเรื่องจุฬาตรีคูณดังไปทั่วประเทศไทยไปด้วย หลังจากนั้นพนมเทียนก็ได้เขียนนิยายอีกมากมายหลายเรื่องหลายแนว ซึ่งล้วนเป็นที่นิยมของคนอ่านทั่วทั้งประเทศไทย

นิยายเรื่อง ศิวาราตรี เป็นนิยายที่พนมเทียนรักมาก มากจนท่านเคยพูดว่า ถ้าจะให้ท่านเขียนนิยายแนวนี้อีก ท่านคงเขียนให้เหมือนอย่างเรื่องศิวาราตรีไม่ได้อีกแล้ว เรื่องศิวาราตรีก็ได้ทำให้ชื่อของพนมเทียนดังขจรขจายอีกครั้ง (ศิวาราตรี หมายถึง คืนของพระศิวะ หมายความว่า คืนดังกล่าวจะมีพิธีลอยบาป นี่คือคำอธิบายเรื่องศิวาราตรีของพนมเทียน)

เนื่องจากพนมเทียนมีความรู้เรื่องปืนเป็นอย่างดี และในช่วงหนึ่งของชีวิตเคยเป็นเด็กเกเรมาก่อน เคยชกต่อย ตีรันฟันแทง ทำให้ได้ความรู้มาเขียนนิยายเรื่อง เล็บครุฑ  ฑูตนรก  ล่ามัจจุราช  ล่าพระกาฬ  มัจจุราชสีรุ้ง  เด็กเสเพล  ปฐพีเพลิง โดยเฉพาะเรื่องฑูตนรกเป็นเรื่องที่พนมเทียนสะท้อนเหตุการณ์ใน ๔ จังหวัดชายแดนภาคใต้ได้เป็นอย่างดี

นิยายแนวรักกระจุ๋มกระจิ๋มที่พนมเทียนเขียนไว้มีหลายเรื่อง อาทิ ละอองดาว  สกาวเดือน  รัศมีแข  แววมยุรา  รัตติกาลยอดรัก  รัตติกัลยา  ภูตสีชมพู ฯลฯ

นิยายที่พนมเทียนใช้เวลาเขียนนานที่สุด คือเรื่อง เพชรพระอุมา เขียนนานที่สุดเกือบ ๒๖ ปี คือเริ่มเขียนตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๗ มาจบเรื่องเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๓

และในช่วง พ.ศ. ๒๕๓๓ ถึง พ.ศ. ๒๕๔๑ นานเกือบ ๘ ปีนี้ พนมเทียนได้หยุดเขียนนิยาย โดยหันมาเขียนเรื่องความรู้เกี่ยวกับปืนลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์เดลินิวส์รายวัน และยังได้ทำหนังสือชื่อ จักรวาลปืน เป็นการเขียนเรื่องการรายงานการทดสอบปืน คล้ายตำราเกี่ยงกับอาวุธศึกษา ใช้นามปากกาเขียนเรื่องนี้ว่า "ก้อง สุรกานต์"

เกือบ ๕๐ ปีที่นามปากกา พนมเทียน ได้สร้างงานประพันธ์จำนวน ๓๘ เรื่อง งานของพนมเทียนมีลักษณะเด่น คือ ส่วนมากจะเป็นเรื่องยาวมาก เมื่อพิมพ์เป็นเล่ม สามารถรวมชุดได้หลายเล่ม อาทิ ศิวาราตรี มี ๔ เล่ม  เล็บครุฑ ๒ ตอนๆ ละ ๔ เล่ม รวม ๘ เล่ม  มัจจุราชสีรุ้ง มี ๔ ตอนๆ ละ ๔ เล่ม รวม ๑๖ เล่ม  เพชรพระอุมา มี ๔๘ เล่ม

ตัวละครหลายตัวของพนมเทียนเหมือนบุคคลในชีวิตจริง เช่น "ชีพ ชูชัย" จากเรื่องเล็บครุฑ  "เจ้าชายอริยวรรต" กับ "เจ้าหญิงดารารายพิลาส" จากเรื่องจุฬาตรีคูณ  "ดร.ทรงกลด" กับ "นางสาวกระต่าย" จากเรื่องสกาวเดือน  "แงซาย" พรานป่ากะเหรี่ยงกู้ชาติ กับ "รพินทร์ ไพรวัลย์" จอมพรานผู้ยิ่งใหญ่จากเรื่องเพชรพระอุมา

เรื่อง เพชรพระอุมา เป็นนิยายที่ได้รับความนิยมสูงสุด และเป็นเรื่องยาวนานที่สุดเท่าที่เคยมีในประวัติวรรณกรรมไทยที่มียอดพิมพ์จำหน่ายสูงสุด นิยายของพนมเทียนแทบทุกเรื่องมีผู้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์ที่ได้รับความนิยมเสมอมา

น้าให้ส่งของให้ตอนไหนบอกผมนะครับ.........เดี๋ยวเสาร์อาทิตย์ กลับไปเอา เหนื่อยนักไปพักที่เชียงคาน เล่มสภาพดี......มาให้นะครับ...

ครับผม........ผมก็จะอ่านเหมือนกันครับ แต่มันเยอะมาก กะจะอ่านตอนเกษียน......ครับ.....ไม่รู้ว่าจะอยู่ถึงเกษียนหรือปล่าว..55....ยิ่งเขาบอกว่าโลกจะแตก จะล้างโลก อะไรก็ไม่รูา้งงไปหมด.....

มาลัย ชูพินิจ
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปที่: ป้ายบอกทาง, ค้นหา
รอการตรวจสอบ
มาลัย ชูพินิจ
Malai -cover.jpg
นามปากกา: เรียมเอง, แม่อนงค์, น้อย อินทนนท์ ฯลฯ
เกิด: 25 เมษายน พ.ศ. 2449
จังหวัดกำแพงเพชร
ถึงแก่กรรม: 20 สิงหาคม พ.ศ. 2506
โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ กรุงเทพ
อาชีพ: นักเขียน นักหนังสือพิมพ์
บิดา: สอน ชูพินิจ
มารดา: ระเบียบ ชูพินิจ
คู่สมรส: สงวน จันทรสิงห์

มาลัย ชูพินิจ เกิดเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2449 ที่บ้านริมแม่น้ำปิง ตำบลคลองสวนหมาก (ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นนครชุม) อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร เป็นบุตรของ นายสอน และนางระเบียบชูพินิจ บิดาและมารดาประกอบอาชีพทางด้านการค้าไม้สักและไม้กระยาเลย เป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์คนสำคัญของไทย นิยมเรียกกันทั่วไปว่า ครูมาลัย ใช้นามปากกา "แม่อนงค์" "น้อย อินทนนท์" เป็นต้น

ในวัยเด็ก มาลัย ชูพินิจ เข้ารับการศึกษาชั้นต้นที่จังหวัดกำแพงเพชร จนจบชั้นประโยคประถมศึกษา เมื่ออายุประมาณ 10 ปี จึงเข้าไปศึกษาต่อในกรุงเทพฯ ที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ โรงเรียนบพิตรพิมุข โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ระดับสูงจนจบประโยคมัธยมศึกษา (ม.8) เมื่อ ปี พ.ศ. 2467 และใช้ชีวิตส่วนใหญ่ อยู่ในกรุงเทพฯ

มาลัย ชูพินิจ เริ่มประกอบอาชีพครั้งแรกโดยรับราชการครู ที่โรงเรียนวัดสระเกศ เมื่อ ปี พ.ศ. 2467 สองปีต่อมาก็ลาออกจาก อาชีพครูเนื่องจากพอใจกับงานหนังสือพิมพ์มากกว่า เริ่มต้นด้วยการล่องใต้ไปจังหวัดสงขลาทำหนังสือพิมพ์ไทยใต้ ในตำแหน่งบรรณาธิการช่วงระยะหนึ่งปี แล้วกลับกรุงเทพฯ เข้าทำงานหนังสือพิมพ์รายปักษ์ สุภาพบุรุษ ของกุหลาบ สายประดิษฐ์เป็น เวลา 2 ปี ไปอยู่หนังสือพิมพ์ไทยใหม่ อีก 1 ปี ออกจากไทยใหม่ ได้รวบรวมเพื่อนๆ ออกหนังสือพิมพ์ผู้นำ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2475 กุหลาบ สายประดิษฐ์ ออกหนังสือพิมพ์ประชาชาติ และประชาชาติรายสัปดาห์ ตามลำดับก็ได้ร่วมงานด้วยเช่นกัน

ช่วงปี พ.ศ. 2479 มาลัย ชูพินิจ หยุดงานหนังสือพิมพ์ระยะหนึ่ง แล้วหันไปทำสวนมะพร้าวที่ภาคใต้ และไร่ถั่วเหลืองที่อ่าวพนังตัก จังหวัดชุมพร เป็นเวลา 1 ปีก็เลิก เดินทางกลับกรุงเทพฯ รวบรวมเพื่อนฝูงอีกครั้งเพื่อออกประชามิตรรายวัน จน พ.ศ. 2490 ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาหนังสือพิมพ์พิมพ์ไทยและเขียนหนังสือให้กับสำนัก พิมพ์ด้วย

มาลัย ชูพินิจ มีผลงานเขียนหลายประเภท เช่น เรื่องสั้น เรื่องยาว บทนำ บทความ สารคดี วิจารณ์และกีฬา โดยเฉพาะกีฬามวย เริ่มเขียนเรื่องสั้นครั้งแรกราวปี พ.ศ. 2468 ผลลงานที่สร้างชื่อเสียงเรื่องแรก คือ เรื่องธาตุรัก พิมพ์ลงใน สุภาพบุรุษรายปักษ์ ระหว่างที่ทำงานในหนังสือพิมพ์ต่าง ๆ มีผู้กล่าวคาดประมาณกันว่าผลงานของมาลัย ชูพินิจ มีประมาณ 3,000 เรื่อง โดยมีผลงานเขียนเรื่องสั้นประมาณ 250 เรื่อง นวนิยายและข้อเขียนอื่น ๆ พิมพ์เป็นเล่ม ประมาณ 50 เรื่อง

ผลงานทุกประเภทของมาลัย ชูพินิจ ได้รับการยอมรับนับถือจากทุกวงการ เกียรติยศก่อนเสียชีวิต คือการได้รับพระราชทานปริญญาดุษฏีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อ พ.ศ. 2505

มาลัย ชูพินิจ ถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งที่ปอดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2506 เวลา 17.45 น. ณ ตึกปัญจาชินี โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์

ปัจจุบัน ยังคงมีครอบครัว ชูพินิจ อยู่ และยังคงชื่นชมในผลงานของท่านมาลัย ชูพินิจ เป็นนักเขียนคนแรกในตระกูล ชูพินิจ


[แก้] ผลงาน

ผลงานที่มีชื่อเสียงของมาลัย ชูพินิจ มีดังนี้

ชั่วฟ้าดินสลาย, ทุ่งมหาราช, แผ่นดินของเรา, เมืองนิมิตร, ล่องไพร ฯลฯ
[แก้] นามปากกา

มาลัย ชูพินิจมีนามปากกามากมาย ทั้งนี้ก็เพราะได้เขียนในนิตยสารและหนังสือพิมพ์จำนวนมาก จึงต้องหานามปากกาเพื่อให้มีความหลากหลาย ดังนี้

ก.ก.ก., จิตรลดา, ฉ.ฉ.ฉ., ฐ.ฐ.ฐ., ดุสิต, ต่อแตน, น.น.น., น้อย อินทนนท์, นายไข่ขาว, นายฉันทนา, นายดอกไม้, นายม้าลาย, แบ๊ตตลิ่งกรอบ, ผุสดี, ผู้นำ, พลับพลึง, ม.ชูพินิจ, มะกะโท, แม่อนงค์, เรไร, เรียมเอง, ลดารักษ์, ลูกป่า, วิชนี, ส.ส.ส., สมิง กระหร่อง, หนอนหนังสือ, อะแลดดิน, ---, อาละดิน, อินทนนท์น้อย, อุมา, ฮ.ฮ.ฮ., Aladdin
Nuvola apps ksig.png บทความเกี่ยวกับนักเขียน หรือ นักประพันธ์นี้ยังไม่สมบูรณ์ คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียไทยได้ด้วยการเพิ่มเติมข้อมูล

นอกจากนี้ ก็จะมี ล่องไพร  13 เล่ม  14 ตอน ครับ...สนุกมาก...

เดี๋ยวว่าง ๆ มาต่อ ครับ...............