อันนี้ ไต๋ขอใว้ทำเหยื่อต่อ เพราะเมื่อสักพักมีอีก  คณะหนึ่งจากสุราษฏร์ธานี ที่่มีความอยากเหมือนเราตื้อไต๋ต้องออกรอบกลางคืน  อีกรอบคืนนี้ "เหยื่อยังไม่มีเลยขอปลาหมึกเล็กไว้ทำเหยื่อต่อตืนนี้ ไต๋บอก"
ผม: ขอให้โชคดีกว่าชุดผมนะครับไต๋
ไต๋: ไม่พูดอะไร    มองแบบค้อนๆๆๆๆๆๆ

   

          2 ชั่วโมงกว่าตามเส้นทางภูเขา ระนอง-อ่าวลึก โดยบอยรับหน้าที่โชว์เฟอร์ขับแทนผม แวะส่งน้องศาลที่บ้าน แบ่งปลากัน 4 กอง ก็ดูไม่ขี้เหร่นะสำหรับปลา กับปลาหมึกตัวใหญ่ๆ เน้นตัวใหญ่ๆ อีกกองละ 10 กว่าตัว

 


          ค่อยๆ ยกลังมาเททีละลัง เพราะปลาแยกประเภทใว้แล้ว ง่ายในการจับโยนเข้ากอง 

          รวมๆแล้วก็พอดูได้ กับผลงานท้ายฤดูกาลตกปลาชายฝั่งที่นี่ และในช่วงคืนวันที่น้ำ 15 ค่ำที่มีความแรงสุดๆ ตะกั่ว 3-4 ขีด แทบเอาไม่อยู่ ต้องพ่วง 2 ลูก ผมเชื่อของผมอย่างหนึ่งว่าถ้าน้ำแรงคนส่วนใหญ่ไม่ออกตกปลากัน  และปลาที่เข้ากินส่วนใหญ่ก็จะเป็นปลาใหญ่ๆ  เข้ามาฉวยเหยื่ออเสมอ แต่วันนี้ผิดคาด

     

          ความอยาก กับความรู้สึกส่วนลึกมันบอกว่าอย่างน้อยก็ได้ลงเรือ  มันช่างเป็นอะไรที่มีความสุขสำหรับลูกทะเลอย่างผม แม้ปัจจุบันจะอยู่ตามเขื่อน ตามอ่างซะมากกว่า การตกปลาไม่ได้ปลาเป็นเรื่องปกติของผม ขอแค่ได้ออกตกแค่ถอยเรือลงน้ำ เอาเหยื่อลงน้ำ แค่นี้ก็มีความสุขสุดๆแล้ว สำหรับคนทำงานที่กำหนดวันหยุดเองไม่ได้อย่างผม และของพวกเราหลายๆ คน

   

        เพราะทุกครั้ง ที่ได้หยุดและหลุดออกจากวงโคจร ของคำว่างาน จะรู้สึกได้ว่าสิ่งที่เรารักเราชอบกำลังรออยู่ เพื่อนๆ ที่มีแนวคิด ความรู้สึกนึกชอบในเรื่องเดียวกัน คุยภาษาเดียวกันได้เริ่มสานสัมพันธภาพขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกดีๆ เริ่มเกิดขึ้น เสียงเฮฮา ของความสุขเริ่มเข้ามาเยือน รับรู้ได้ถึงความสูขกาย สบายใจ แม้มันจะลำบากเพียงใด อันตรายเท่าไร เราก็พร้อมที่จะฝ่าฟันไปด้วยกัน

         

            แบ่งปลาแบ่งหมึกกันแล้ว 4 คนก็ได้คนละประมาณนี้ เมื่อทุกอย่างลงตัวก็ เก็บปลาลงถังอัดน้ำแข็งกลับบ้านกัน

ออกทริปนี้ได้อะไร ต่อมิอะไร มากกว่าที่คิดใว้เยอะ อย่างน้อยก็ได้อยู่กับน้องๆ หลานๆ (ลูกพี่ลูกน้อง)
หลังจากจากกันนานกว่า 20 ปี เจอกันวันแรกจำกันไม่ได้สักคน มีลูกมีเต้ากันหมดแล้ว

     

                เรายังมีเส้นทางอีกยาวไกล ในการเดินทางกลับ จบทริปนี้แล้วก็คงต้องกลับไปลงเขื่อน ลงอ่าง เหมือนเดิม รอเวลารอบใหม่ที่จะได้หวลกลับคืนสู่บ้านเกิดอีกครั้ง ค่อยมาเที่ยวกันอีก ส่วนวันเวลาที่ไต๋บอก เห็นทีเราจะมากันยากลำบากพอสมควร นอกจากจะลาพักร้อนกัน จึงจะได้ตามเวลาที่ต้องการ ยิ่งเป็นช่วงใกล้หมดปีงบประมาณด้วยแล้วคงจะยากในการลา

                ตอนเริ่มต้นผมติด "เขานางหงษ์" ใว้ใครผ่านเส้นทางสายนี้ก็แวะชมกันนะครับ เป็นเส้นทางชมธรรมชาติที่สวยที่สุดอีเส้นทางหนึ่งครับ  ระทาง 7 กิโลแต่ขับเหมือนสัก  70 กิโล ไงไม่รู้  (ภาพนี้ เครดิตภาพgoogel ครับ)

ตำนานเขานางหงส์

      กาลครั้งหนึ่ง  มีชายสองคนชื่อนายเต่าและนายเฒ่า ทั้ง ๒ คน เป็นเพื่อนรักใคร่ชอบพอกันมาแต่มีอายุต่างกันคือ นายเต่ามีอายุมากกว่านายเฒ่าหลายปี  นายเต่ามีลูกสาวสวย  ชื่อว่า  "นางหงส์" นายเฒ่าเป็นคนรูปหล่อและนิสัยดีไม่ได้เฒ่าแก่ตามชื่อนายเต่าเห็นว่าเป็นคนมีหลักฐานมั่นคง จึงตัดสินใจยกลูกสาวให้ เพราะลูกสาวจะได้เป็นฝั่งเป็นฝา

          พอถึงวันฤกษ์ดีนายเฒ่าก็ยกขบวนขันหมากมายังบ้านนายเต่า ทางบ้านนายเต่าก็เตรียมจัดทำสำรับกับข้าวอาหารคาวหวานต่างๆ  เพื่อเลี้ยงแขกที่จะมาในงาน  เมื่อนางหงส์ได้ยินว่านายเฒ่าจะมาสู่ขอตัวเอง นางก็คิดว่า นายเฒ่าคงเป็นคนแก่เฒ่าไม่เจียมตัว  นางทั้งโกรธทั้งอายและเสียใจ จึงวิ่งเข้าห้องปิดประตูแล้วร้องด่านายเฒ่าต่างๆ นานา ประกาศว่านางจะไม่ยอมแต่งงานกับนายเฒ่าเด็ดขาด นายเฒ่าโกรธจัดจึงเหวี่ยงขันหมากทิ้ง จนกลายเป็นเขาขันหมาก  นายเต่าโมโหลูกสาว จึงเตะกะทะคว่ำลงไป กลายเป็นเขากะทะคว่ำ ในปัจจุบัน

          หลายวันต่อมา  นางหงส์ไปเที่ยวในงานแห่งหนึ่ง นางแอบเห็นนายเฒ่าเข้าจึงตกตะลึงเพราะนายเฒ่ายังเป็นหนุ่มรูปหล่อ  ไม่แก่เหมือนชื่อ  นางเสียใจจึงกลับมาจัดข้าวตอกดอกไม้เดินทางไปขอขมาต่อนายเฒ่า พอพบหน้านายเฒ่านางก็ตรงไปกราบขอขมาและขอคืนดีแล้วบอกว่ายินดีจะแต่งงานด้วย ฝ่ายนายเฒ่ายังไม่หายโกรธพอเห็นหน้านางหงส์มาขอขมาจึงตวาดและขว้างปาข้าวตอกดอกไม้ไปต่อหน้า นางหงส์รู้สึกอับอายอย่างมาก จึงวิ่งกลับบ้านวิ่งพลางร้องไห้ไปพลาง  จนเหนื่อย  แค้นแสนแค้น นางกระเสือกกระสนล้มตายอยู่กลางป่านอนตะแคงกลายเป็น เขานางหงส์ ซึ่งปัจจุบันเป็นเทือกเขาที่สูงชันและสลับซับซ้อนมาก กั้นระหว่างเขตอำเภอเมืองพังงากับอำเภอทัปปุดจนตราบเท่าทุกวันนี้


โดย Dariffarah

    ตรงจุดนี้ มีจุดชมวิวพักรถกันครับ  ระยะทาง 7 กิโล ขึ้น แล้วก็ลง ถ้าขับแบบไม่เกรงใจคนนั่งมันส์ แต่อย่าเลยเป็นเช็ด ของเหลวกันซะป่าวๆ  เส้นทางสายนี้เป็นถนนเพชรเกษม สายหลักครับ ใครเดินทางไปกระบี่-พังงา ก็ลองแวะเข้าไปสัมผัสกันครับ

ครับน้าขอบคุณครับ



ครับน้า น้ำแรงมากครับ เหยื่อมีโตสุด แค่ 45 กรัมเอาไม่อยู่ ปล่อยหมดรอกยังไม่ถึงก้น ตรงกลางน้ำก้สู้ไม่ไหว น้ำ 15 ค่ำครับมันแรงจริงๆ

        และวันนี้ไม่มาแนวอนุรักษ์แล้วครับ เหนื่อยไม่มีอะไรดีขึ้นเขียนไปก้เท่านั้นมุมสะท้อนกลับไม่ดีเลย เอาเป็นว่าจิตสำนึกใคร สำนึกมันก็แล้วกันครับ โลกใบนี้เราไม่ได้อยู่คนเดียวยังมีคนที่เราต้องอยู่ร่วมโลกกันอีกมากมาย ใครทำอะไรก้ทำไป ปลงซะไม่งั้นจะอกแตกตาย ไม่มีอะไรถูกต้องไปทั้งหมด  ไม่มีอะไรที่ดีที่สุด ไม่มีอะไรที่เลวที่สุด อยู่ในสังคมแบบแบ่งปัน ยามมีก็เป็นผู้ให้ สังคมจะได้เป็นสุข

        ครับ  สุดท้ายนี้ขอขอบคุณสยามฟิชชิ่งครับ เพื่อนพ้อง น้อง พี่ น้าๆ ป้าๆ ลุงๆ ทุกๆ ท่านที่ติดตาม และขอขอบคุณ น้าชาติไต๋อารมณ์ดี มีความรับผิดชอบ ซื่อสัตย์ต่ออาชีพ ดูแลลูกค้า อย่างดี สมเป็นคนดีแห่งคุระบุรี  ขอบคุณที่นำพาพวกรอดพ้นจากคลื่นลมที่แสนหนักหน่วง ทั้งคืน กลับเข้าฝั่งถึงบ้านอย่างปลอดภัย และได้มีโอกาสนำภาพมาฝาก ชาวสยามฯ

ครับ ต้องลากันด้วยภาพนี้ครับ ที่ทะเลกระบี่ ขอบคุณอีกครั้งครับสำหรับคำติชม แล้วพบกันใหม่ครับ สวัสดีครับ

ขอบคุณครับ ที่ตามชม



ขอบคุณครับ ที่ตามชม




ขอบคุณครับน้า  สงสัยจะอดครับ มันซุกซนมากตอนอยู่ในเรือ
ผมถามไต๋ว่ามันจะตายมั้ย ไต๋บอกยันเช้าก็ไม่ตาย เลยบอกให้ไต๋ปล่อยไปตอนฝนตกครับ

ได้ภาพมาจากล้องอีกตัว  ไปเที่ยวกันต่อเลยครับ ตกปลาบ้างเที่ยวบ้างครับ ตามกันมาเลยครับ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.