มันส์เหมือนเดิม .....ในยามค่ำคืน ........

เหล่ามวลมหาชนเยลโล่วฟินทูน่า คงจะหวังกระทำการชัตดาวน์ดอนลินดาเป็นแน่แท้  .....กรีฑาทัพอันเกรียงไกรเข้าถล่มพวกเราในทุกๆคืน ....คงจะหวังเผด็จศึกให้ได้

โดนเยลโล่วนวดหนักๆทุกคืน .....น่วมเหมือนกันนะครับ ....ขอบอก ...

แนนยังคงสนุกไม่เลิก .........

มงพร้าวเข้ามาสลับฉากบ้างเป็นระยะๆ .....

" ไอ้ดื้อ " .....ชื่อนี้เกมาะสมมากๆกับปลาชนิดนี้ ....

ผมได้ยินพี่เอกและใครหลายๆคนขนานนามปลาชนิดนี้ ....ช่างเหมาะสมกันดีจริงๆ

คูโรบูตะ กับ หมูป่า ..... 

ในทุกๆคืน ....หลังจากชมรมคนชอบจิ๊ก เลิกราไปนอนรอคอยฝูงเยลโล่ว ...เข้าถล่มในช่วงค่อนแจ้ง

โพราลิสวันทั้งลำ ....

ก็จะมีเพียง ...พี่หมอนก พี่บอย พี่สมยศ พี่เอก คุณพ่อ 5  สายเท่านั้นที่ตกหน้าดิน ....

คุยกันกระหนุงกระหนิง ....บอกเล่าเรื่องความหลังยุคพระเอก มิตรชัญ บัญชา นางเอก เพชรา เชาวราช  บางครั้งก็ร้องเพลง พี่กุ้ง กิตติคุณ .... คุยเรื่องรถก็ Toyopet

บ่อยครั้งที่เด็กวัยกระทงอย่างเช่นผมและเพื่อนๆ ได้แต่ยืนฟังอยู่ห่างๆ " เพราะเกิดไม่ทัน " ....  ^ ^

ชายคนนี้จะหารูปในกระทู้ยากหน่อยนะครับ .....

นอกจากรูปปลาเยลโล่วตัวน้อยเปิดหัวหระทู้แล้ว .....พี่บอยจะหายไปแทบทั้งทริป ...

กลางวันไม่ค่อยออกโรงครับ ....นั่งตกหน้าดินกลางคืนจีบปากจีบคอคุยกับพี่หมอทุกคืน ....

พอปลาจิ๊กเข้า ...ก็ถอนสมอเข้าไปนอน .... รูปพี่ชายคนนี้เลยน้อยไปหน่อย .....

" หัวเขียง " ปลาเนื้อเทพที่ทริปนี้มากมายเหลือเกิน  .....

เทพหน้าดินของแท้ครับ ......... ไม่หลับไม่นอนครับพี่หมอนก .....

บ่ายๆจิ๊ก ....ดึกๆหน้าดิน .... เช้าจิ๊ก .... ไอรอนแมนของแท้ ....

คืนไหน ไม่ได้เฝ้าไอ้หลี ไอ้เขี้ยว ....นอนไม่หลับ

Blue Rose Pe8  + Saltiga 30T ชุดเก่งของพี่หมอนกก็ไม่ทำให้ผิดกวัง ....

ใช้เวลาไม่นานเท่าไร .....แค่เริ่มหอบหนักๆหายใจถี่ๆ ....

ก็ส่งสอนฉลามเสือตัวร้อยกว่ากิโลตัวนี้ได้ .....

พอจับสายช๊อคได้ ....ก็ตัดปล่อยไป ....

ทั้งทนทั้งอึด ....ไม่ใช่ปลานะครับ ...

คนอัด ...ทั้งทนทั้งอึด ..สุดยอดจริงๆ

ทริปลีดเดอร์ ......ท่านหัวหน้าทริปจัดการจิ๊กเจ้าแดงหลีตัวนี้ขึ้นมาได้ ....

ทริปนี้ เหยื่อ Blue Blue ได้รับผลตอบรับจากฝูงปลาทะเลเปิดแบบนี้ดีมากๆครับกินทุกสายพันธุ์ ...

ทั้งจิ๊ก ทั้ง แคสต์ ...ครบเครื่องในตัวเดียว ....

มันส์กันยันเช้าทุกวัน ....... ไม่เช้าไม่เลิก .....

โดยส่วนใหญ่ ....ผมและเพื่อนๆจะจิ๊กช่วงบ่าย ...ไปจนถึง 4-5 ทุ่ม ...ก็เข้านอน ...

จากนั้นจะตื่น ตี2 บ้าง ตี 3 บ้าง ..... ออกมาจิ๊กต่อไปกันมันส์ยันเช้า .....

สำหรับทริปใหญ่ๆทริปที่เดินทางไกลใช้เวลาหลายๆวัน ....

" การบริหารร่างกายสำคัญมาก " ..... ไม่อย่างนั้น ...จะมันส์ไม่จบทริป ...

พี่ไก่ ....ประดิษฐ์ประดอยข้าวผัดอะเมริกัน ได้อย่างครบเครื่อง ....

ไก่ทอดแบบชุบแป้ง ....

หอมสับ

ลูกเกด

ถั่วลันเตา

ไข่ดาว

ผักกาดหอม

มะเขือเทศ

แตงกวา

ใส้กรอก

สำหรับร้านบนพื้นดินหลายๆร้านที่ผมเคยกินมา ....ยังไม่ครบเครื่องขนาดนี้เลยครับ ...

ความเอาใจใส่ต่อความอร่อยของจุมโพ่ร่างเล็กคนนี้ ....ไม่ได้เล็กไปตามรูปร่างเลยครับ ....

ตั้งใจทำและเอาใจใส่ทุกๆมื้อทุกๆรายละเอียด .....

ขอบพระคุณพี่ไก่มากๆสำหรับอาหารอันแสนวิเศษและแสนอร่อยในทุกๆวันที่ทำให้พวกเราอิ่มท้อง ...

ปล. พี่ไก่ ลืมอยู่อย่างเดียว ...... ลืมเอาถุงออกจากใส่กรอก .... (ลองดูในภาพได้ครับ) ... ไม่ทราบว่ามีนัยยะสำคัญอะไรหรือไม่ ...

ชายผู้นี้ ....ทำทุกหน้าที่ครับ ...

กัปตัน ....เด็กเรือ .....นักการ .....

ปลากินก็เหนื่อยกาย .....

ปลาไม่กินก็เหนื่อยใจ ......

ปลามันก็เหมือนคน ... มีสุข มีทุกข์ มีอิ่ม ...ในเมื่อปลามันยังรู้จักเลือกอะไรชอบ ..อะไรไม่ชอบ ....

แล้วมนุษย์ปุถุชนธรรมดา ....เป็นใคร ...จะฝืนธรรมชาติในยามที่ธรรมชาติไม่เลือกเรา ....

บางครั้ง ....ต้องปล่อยธรรมชาติให้เป็นไปตามธรรมชาติ .....และแก้ไขตัวเองด้วยธรรมชาติ ...

กระมงจุดฟ้า ...... ส่วนตัวผมว่า ..

เจ้ากระมงจุดฟ้าหน้าหล่อพันธุ์นี้ .....สวยงามที่สุดของบรรดาปลาเกมส์ ...

สวยไม่ว่า ...สู้ด้วย ....

ผมให้เครดิตมันสู้มันส์กว่าจีทีอีกนะ ....

เสียดายตัวไม่ใหญ่ระดับเฮฟวี่เวท ...

ไม่งั้น ..ได้มันส์กันแน่ๆ

หลังจากรัปทานอาหารเช้าเสร็จ ......

งานลากเหมือนเดิมก็ทำงาน ......

หลายคนเหนื่อย ...เกินกว่าจะทนไหว ...

ทยอยอาบน้ำ  ...อิ่ม + งวง + อาบน้ำแล้ว  = หลับ สมการในชีวิตที่ง่ายแสนง่าย ....

เหลือบางคนที่ยังรักในขนมถุงขนมห่อ ....ที่ต้องกินต้องถลุงให้หมด ...หลังจากผลาญเงินที่โลตัสระนองกับเฉพาะขนมเด็กๆอย่างเดียว 24,317 บาท ....

ซึ่งเป็นงานถนัดมากๆของพวกเรา .....

เรือลากเหยื่อออกจากจุดเริ่มได้จานเท่าไรผมไม่ทราบได้ ....คร้านเกินที่จะจำ ...

เพราะ ....กำลังมันสืกับขนมและหนังที่กำลังฉาย .....

เสียง Accurate แพลตตินั่ม ....ก็ดังขึ้น ...อย่างสยดสยอง ...

ท๊อปเปอร์ วิ่งออกมาถึงคันเป็นคนแรก .....

เข็มขัดทั้งสองอัน ...วัดตัดขนาดด้วยตัวของพี่หมอนกผลัด 1 ...กับขนาดตัวผมผลัด 2 ....

ผลัด 1 หลับตีลังกาไปเรียร้อยที่ห้องหัวเรือ ....

ผมคาดเข็มขัดและสวมถุงมือเข้าประจำการในทันที ......

สัมผัสแรก ....รับทราบได้ถึงความหนักหน่วง ..ที่ปลายสาย ...

แต่ยังไม่สามารถคำนวนน้ำหนักได้ ......

นับจากวินาที ที่ผมรับคันมาใส่กับเข็มขัด ....

ผมได้ทราบซึ้งถึงความรู้สึกของพี่บอยและเจ้าเบียร์ ผู้ซึ่งพิชิตเจ้ายักษ์ได้ในวันแรกได้เป็นอย่างดี ....

ยังไม่ทราบถึงสายพันธุ์ของปลาที่ถูกพันธนาการด้วยตัวเบ็ดที่ปาก ....

แต่ไม่เล็กแน่ๆ .....จากสภาพของคันระดับคานหามที่กดวูบวาบลงไป .....

ความรู้สึกที่พี่บอยและเจ้าเบียร์เคยสัมผ้ส .....มันพุ่งเข้ากระแทกตัวผมอย่างตั้งตัวไม่ติด ....

ตื่นเต้น ....กลัว ...ดีใจ ... สับสนปนเปกันไปหมด ...

สับสนไปหมดจากเสียงเชียร์ของผู้คนที่อยู่รอบด้านและรอบข้าง ....

สำหรับผม ...." อัดปลา ก็คือ อัดปลา ...จะมีอะไรมากมายนักหนา " .....

แต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่  " ไม่ใช่เลย หากไม่มีประสบกาณ์มาก่อน ...ไม่มีเทคนิคและแทคติกที่ดี "

และที่สำคัญที่สุดสำหรับงานโหดงานหนัก " เข็มขัดสู้ปลาดีๆสักเส้น " ....

จงซื้อให้ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ .....จงซื้อให้เหมาะกับสรีระร่างกายของเราที่สุดเท่าที่จะหาเจอ ....

เมื่อนั้น ....จากงานยากก็จะง่ายขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว .....

เข็มขัดสู้ปลาเหมือนคันเบ็ด..... เข็มขัดเส้นเดียวไม่สามารถตอบสนองได้ทุกรูปแบบของเกมส์ตกปลา ......คันเบ็ดคันเดียว ก็ไม่สามารถตอบสนองได้ทุกรูปแบบของเกมส์ตกปลาเช่นกัน

ครั้งแรกในชีวิต ...ซึ่งทุกท่านต้องมี ....ไม่เร็วก็ช้า ....

สิ่งที่สำคัญคือประสบการณ์หากเป็นการเริ่มต้นอะไรก็แล้วตัวตัวเราเอง ....มันยากทั้งนั้น ...

ไม่ว่าชีวิตจริงหรือการตกปลา .....

ทำให้ปลากินว่ายากแล้ว .....จากนั้นเอามันขึ้นมาจากน้ำผมว่ายากพอกัน ....

เสียงใครบางคนแว่วๆดังเข้ามาสู่โสตประสาท...

" อย่าไปโยกมาก ....อย่าไปโหมมาก ..."

" เอาแค่ที่ละคืบ ที่ละฟุต " ....

" หายใจให้เป็นระบบ ให้เป็นจังหวะ "

"ทำทุกอย่างให้เป็นจังหวะ พร้อมกับการหายใจ "

" ใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบร้อน ....ยังอีกนานกว่าจะขึ้น "

คำแนะนำเหล่านี้ใช้ไดผลดีมาก ....เหมือนเสียงสวรรค์ที่แนะนำทางสว่าง ...

บางครั้ง ...สมองและสัญชาติญาณและความตื่นเต้นประหม่าอ่อนด้อย ...ทำให้เราทำในสิ่งที่สิ้นเปลืองพลังงานโดยใช่เหตุ ....

ท๊อปเปอร์ สอนผมในสิ่งที่ไม่เคยรับรู้และสัมผัส .....

ไม่นานนัก ....ผมก็เริ่มตั้งหลักได้ ...และพร้อมที่จะเผชิญหน้าสู้กับคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อที่สุดในชีวิตการตกปลาของผม

หาก " นร ก " คือสภานที่แห่งความทรมาน

วินาทีนั้น ...คือวันที่ผมตกขุมนร กแห่งความทรมานอันเหนื่อยที่สุดแบบมีความสุขยิ่งนัก ......

อ๊อกซิเจนถูกเติมเต็มให้เม็ดเลือดแดงอย่างเหมาะสมในสัดส่วนที่ควรจะเป็น ...

ระบบการหายใจเป็นระบบราบเรียบไม่ติดขัด .....

ทิ้งน้ำหนักตัวมาด้านหลังตามแบบที่เข็มขัดสู้ปลาออกแบบมาให้เราใช้อย่างได้มีประสิทธิภาพมากที่สุด ....

ความตื่นเต้น ความประหม่าต่อสิ่งที่เพิ่งพานพบในครั้งแรกลดลงไปมากแล้ว ....

ทีนี้...ระหว่าง ปลากับคน ...วัดกันที่แรงกายแรงใจ " เพียงเท่านั้น ...

เนิ่นนาน ......

ระยะเวลาเคลื่อนตัวเผาผลาญตัวเองไปนานเท่าไรผมไม่อาจทราบได้ ....

ริมฝีปากแห้งผาก .... ปากขม น้ำลายเหนียว ....

ตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อโทรมกาย ....

ร่างกายเริ่มอ่อนล้ากับเกมส์แห่งความยืดเยื้อออกไปในทุกๆวินาทีที่เข็มนาฬิกากระดิกไป ...

" ผมเข้าใจพี่บอย มากขึ้นร้อยเท่าพันทวี " ......หลังจากงานหนักที่่พี่เคยผ่าน ...มีมรดกตกทอดมาสู่มือผม

ประสบการณ์ที่ผ่านมา .....สอนให้เรารู้จักรอบคอบและรัดกุม ...

kitzz Asari ประกอบร่างกับเข็มขัดสู้ปลา เตรียมพร้อมรับช่วงต่อในสถานการณ์ที่คับขัน ...

หากมีเหตุฉุกเฉิน ...จะได้ไม่ต้องเสียเวลารับงานต่อได้อย่างทันท่วงที ....

" หมดแรง " ..........หลังจากพยายามฝืนสังขารอันอวบอ้วนของตัวเอง ....

กำลังขาของผมหมดแรง แทบจะย่อยืนไม่ไหวอีกต่อไป ......

ทุกๆครั้งที่ต้องย่อตัวเพื่อที่จะอัดปลาเข้ามา .....

ทุกๆครั้งที่ต้องยืดตัวยืนขึ้นเพื่อเก็บสาย .....

มันร้าวรานไปทั้งร่างกาย .....

เสียงเชียร์ของเพื่อนๆยังคงดังไม่ขาดสาย .....

พอให้ฮึดได้เป็นระยะ ๆ ......

พี่บอย ประคับประคองผมตั้งแต่แรกเริ่มถ้าผมจำไม่ผิด ......

ตาเริ่มลาย หูอื้ออึง .....ฟังอะไรไม่ค่อยได้ใจความมากนัก ......

มันหยุด ผมย่อทิ้งน้ำหนักรั้งมันขึ้นมา ....แล้วก็ยืนอัดเก็บสาย ....

มันวิ่ง ....ผมย่อท้ิงน้ำหนักรั้งเอาไว้ ......

กำลังใจดี แต่เรี่ยวแรงเริ่มถดถอย .....

และแล้ว ......

พี่กุ๊กไก่ สุดที่เลิฟของผมยังส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจ .....

" กิต .....กิต ....มาแทน กรูหมดแรงแล้ว " .....

และแล้วคำพูดที่ผมไม่อยากจะพูดมากที่สุดในโลก ......ก็หลุดปากออกไป ....

แข้งขาสั่น ...เมือสั่น ....ใจสั่น ...ตาลาย หูอื้อ  ....นี่คืออาการทั้งหมดเท่าที่ผมประมวลผลได้ก่อนจะทำใจยอมแพ้ ......

" ฝืนไป มีแต่พัง " ..... ไม่มีอะไรดีขึ้นหากจะฝืนทั้งๆที่ตัวเองไม่ไหว .....รั้นต่อไปก็มีแต่เสียหาย ...

" ไม่ไหว ก็คือ ไม่ไหว " ....ไม่ใช่เรื่องหน้าอายสำหรับการยอมแพ้ ......

สิ้นสุด สุดสิ้น คำสารภาพยอมแพ้ของผม .... ท๊อปเปอร์ ทำท่าไม่ยอม ....พี่บอยไม่ยอม .... ต่างเร่งราดน้ำเย็นช่วยประคบร่างกาย ....

" ห้ามเปลี่ยน ....ไม่ให้เปลี่ยน ใครอย่าเสนอหน้าไปนะ  " ....เสียงดุๆดังขึ้นจากห้องเคบินชั้นสอง ....แว่วๆเข้ามาในหู ... ซึ่งผมมาถามทีหลังถึงจะทราบว่าเป็นเสียงใคร ...

สิ้นเสียงคำสั่งไม่ให้เปลี่ยนตัว .....

สิ้นเสียงคำสั่งที่เหมือนสาปให้ผมต้องรบกับปลาตัวนี้จนแหลกสลายกันไปคนละข้าง .......

เหมือนน้ำทิพย์มาชะโลมใจ .....เหมือน " สวรรค์โปรด " ....

เหมือน " พระมาโปรดอยู่ตรงหน้่า " .....

ลูกหมุนคลิปที่ต่อระหว่างสายช๊อคกับสายหน้าตัวเหยื่อ ...ลอยขึ้นมา ......

เหลืออีก ไม่กี่เมตรเท่านั้น .....

เหมือนเชีบร์มวยรอง ....

จากโดนทุบโดนถองเจียนไปเจียนอยู่ ....

ได้เหวี่ยงหมัดมั่วโดนจนคู่ต่อสู้ออกอาการ .....

เหมือนบอลรองได้ใจ .....

พลังแฝงของ " ฮองค์ โฮแกน ยอดนักมวยปล้ำหนวดงาม " ทำงานเหมือนสมัยตอนเด็กๆที่เคยเล่นกัน ....

ก๊อกสองของมนุษย์ถูกไขออกมาในวินาทีสุดท้ายที่เค้าร้องบอกว่ายอมแพ้ ........

การต่อสู้ยังไม่จบ ....

ผมยังอยู่ในเกมส์ ....

จากไม่กี่เมตร ......เหลือเพียงแค่เมตรเดียว ....

จากที่เหนื่อยทบขาดใจ ขาแทบก้าวไม่ไหว ....

กลับมีเรี่ยวแรงเพิ่มขึ้นมา ....อย่างน่าประหลาด...

หัวใจเริ่มเต้นเข้าสู่จังหวะเร็กเก้ ....กล้ามเนื้อเริ่มตอบสนองได้ดั่งใจคิด ...

นี่กระมัง "ที่่เค้าเรียกว่า อะดรีนาลีน " มันสูบฉีด .... นี่กระมัง " ที่ผมได้สัมผัสคำว่า มหัศจรรย์จากสารชื่อแปลกชนิดนี้อย่างจัง ...