ชอบครับกระทู้นี้  100คน  100ความคิด ทุกๆคนก็มีเหตุและผลของตัวเอง

พ่อผมใช้คันไม้ไผ่แต่พ่อก็เป็นเทพของผมตลอดมาและตลอดไปผมซื้อเบ็ดคันแรกพ่อมองแบบงงๆว่ามันคืออะไรบอกให้ลองก็ไม่เอาทุกวันนี้พ่อไม่อยู่แล้วแต่ผมตกปลาเป็นก็เพราะพ่อนี่แหละ ถ้าคนที่เป็นเทพเป็นโปรเพราะราคาอุปกรณ์ ผมขอเป็นมารก็แล้วกัน

เค้าอวดรวยอวดมีก็เท่ากับเค้าโง่เขลาเบาปัญญา

ตกปลานะไม่ใช่มาโชว์ของ ทุกวันนี้ ของเข้าบ่อตกปลาผม ไม่เกิน 2500บ.

ไปตีเหยื่อปลอม ไม่ถึง 2000บ.

มีตังพี่ก็ซื้อไปเถอะครับของแพงนะ..ตลาดมันก็ต้องมีของถูกของแพงแหละผมก็ไม่รังเกียจของแพงนะแต่ที่ไม่ซื้อเพราะเห็นว่ามันไม่จำเป็นกับชีวิตประจำวันของผมเท่าไรผมต้องขับรถต้องทำงานมากกว่าตกปลาแต่ก็ชอบตกปลา.....
...ทริฟใหนไปตกปลากับเพื่อนดีๆๆๆปลาได้มั่งไม่ได้มั่งก็ไม่เครียด
...ทริฟใหนไปตกปลาเจอประเภทค้ากำไรชอบบ่นน่ารำคราญผมจะไม่ไปกับมันอีก..
.. ทริฟบ่อกระพงถ้าแบบน้าเอ็กจัดก็ไปอยู่เหมือนกัน..

เป็นอีกหนึ่งแง่คิด...ที่ดีครับ... ต่างคนต่างความคิดครับ.. 

จะถูก จะแพงไม่สำคัญ  สำหรับผม  แค่ได้ตกปลา ก็มีความสุขแล้ว

เพลงเพราะมากครับ

จะถูกหรือจะแพงมันก็ตกปลาได้เหมือนกัน(มันหน้าจะเจอผมครับน้าจะจัดให้หนักๆๆ)

+ ตกปลาคือการผ่อนคลายนะในมุมมองของผมเอง  ใครตกปลาแล้วเครียด ผมคิดว่าต้องให้กลับมานั่งถามตัวเองละว่า คุณรักการตกปลาจริงๆหรือเปล่า อุปกรณ์แพงๆเป็นแค่ปัจจัยเสริมเท่านั้นเอง ไม่ได้วัดค่าของคนเลยสักนิดเดียว 

ขอให้ตกปลาอย่างมีความสุขนะครับ ให้เกียรติซึ้งกันและกัน ผมว่าดีกว่ากันเยอะเลย

++++1
เห็นด้วยครับ ผมก็เจอบ่อยเวลาไปตีเหยื่อปลอมบ่อยตามชายฝั่ง ของแพงๆไม่เห็นจะตกได้สักตัว เจอหนอนยางตัวละ 10 บาท
ได้กินเก๋าทะเล กระพง รังแดง มาจนอิ่มแล้วละ...

เห็นด้วยอย่างยิ่ง
แต่ผมเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าความคิดดูถูกเหยียดหยามนี้ คงไม่มีทางหมดไปหรอก ตราบนานเท่านาน มิใช่แค่สังคมนักตกปลา แต่มันเป็นทุกสังคม 

จริงคับน้า

พอดีมีโอกาศ ได้ยินประโยคที่ทุกๆท่าน น่าจะเคยได้ยินมาก  บวกกับขณะนั้นคิดเรื่องตกปลาอยู่    ผลลัพธ์ที่ได้ออกมาทำให้ น่าขัน  แต่มีสาระนะครับ
  เคยได้ยินประโยคนี้ไหมครับ  " สุราเมระยะ มัชชะ ประมาทัฏฐานา เวระ มณี สิกขาประทัง สมาธิ ยามิ"

  สุราเมระยะ ---- ตกปลา มีระยะ    (ไม่ใช่ โดดงาน โดดเรียนไป ถึงใจจะรักอย่างไรก็ตาม แต่หน้าที่การงานต้องมาก่อน  เว้นแต่ทำอาชีพประมง 555 )
  มัชชะ ประมา--  มัฉฉา ประมาณ (ตกปลามาแค่พอกิน  อย่าเอามาทิ้งขว้าง ตัวเล็กก็ปล่อยให้มันโตบ้าง)
  ทัฏฐานา  -----  ฐานะนา  (ใช้อุปกรณ์ ตามฐานะ  รายได้  100 ใช้ของ 150  ลูก เมีย พ่อ แม่  อดยากก็ไม่ไหว) 
                        **  อันนี้ตรงกระทู้  ถ้าซื้อหรือใช้ ของอะไรก็แล้วแต่ แล้วไม่ได้ลำบากหรือเบียดเบียนใคร  ผมก็ว่ามันไม่ผิดนะ ***
                    คนขับ รถ ferrari  ถ้ากู้เงินมาซื้อ ก็โง่มาก    เคยคิดเหมือนกัน  เราใช้รถธรรมดา  ไปเชียงใหม่ ก็ถึงเหมือนกัน  แค่เขาถึงเร็วกว่า แค่นั้นเอง 555
  เวระ มณี ------ เวลาไม่มี    ( อันนี้เศร้า  ทุกอย่างมีครบแล้ว  แต่ไม่มีเวลาจะไป  อีกหน่อยร่างกาย ไม่ไหว จะไปก็ไปไม่ได้ ฮือ...)         
  สิกขาประทัง ---- หยุดเพื่อ ประทัง  (ใช้ได้ทั้ง 2 กรณี  1อยากตกปลามากๆ ก็ลาหยุด ปีละ1-2 ครั้ง ไม่น่าเกียจ    หรือ2  ตกปลาบ่อยไปแล้ว  ก็หยุดๆตกซะบ้าง )   
  สมาธิ ยามิ  ---- สมาธิ  อย่ามิ  ( ทุกสิ่งทุกอย่าง จงคิด ไตรตรองก่อนที่จะทำ  และยอมรับผล  ในสิงที่เราคิดและทำไปแล้ว  )         


อย่าคิดไรมากครับ  ขำๆๆ

ถูกคับ มันไม่เกี่ยวกับอุปกรณ์หลอกคับอุปกรณ์แพงใช่ว่าจะดีเสมอไปคับ แต่ว่าอยู่ที่ใจมากกว่าคับ ว่าเราพอใจกับสิ่งที่มีหรือเปล่าคับ จะถูกจะแพงก็ตกได้เหมือนกัน ของถูกยิ่งได้อารมณ์มากกว่าของแพงคับ ผมก็เป็นคนหนึ่งที่ใช้ของถูกคับ ก็แค่สนุกกับสิ่งเราชอบจะไปแคร์ทำไมกับคนบางคนคับ สบายๆดีกว่าชั่งเขาไปเท่านั้นคับ

+1+น้าทําได้ดีมากครับ

ขอบคุณครับ 

ขอบคุณครับ 

ขอบคุณครับ 

ขอบคุณครับ 

ขอบคุณครับ 

ขอบคุณครับ 

ขอบคุณครับ 

ขอบคุณครับ 

ขอบคุณครับ 

ขอบคุณครับ