อ้างถึง: judas posted: 08-04-2556, 10:54:54

" ลอยลำ " ....

พี่หนุ่มดอยเต่า พี่ชายใจดีเคยเล่าให้ฟัง .....ถึงความมันส์แบสุดขั้วก่อนผมจะได้ร่วมออกทริปไปดอนลีโอ ....

จากดอนลีโอ ...ถึงอินเดีย ....

ประสบการณ์หลายๆอย่างที่สะสมไว้ได้ถูกนำมาใช้ที่นี่ .....

สิ่งนึงที่ผมพยามึกมาตลอด .... คือข้ามขีดจำกัดของร่างกายในการจิ๊กกิ้ง ...

ครั้งแรกที่ผมลงเรือจิ๊กครั้งแรกกับเฮียไจ๊ 7 Sea ...

เหยื่อ 80 กรัม ทำผมตะคริวกินแขนในทริปแรกที่หัดจิ๊ก ....

ข้อคิดข้อสำคัญของผมผุดขึ้นมาในทันที ....

ความสนุกของการตกปลาประเภทนี้จะยืนยาวได้ด้วยร่างกายที่พร้อม ....

ผมค่อยๆไต่ระดับขนาดและน้ำหนักของเหยื่อที่ผมใช้ ...ให้ใหญ่ไปเรื่อยๆ .....

จนทริปดอนลีโอ ....เหยื่อ 250-300 เป็นเหยื่อที่ผมจิ๊กทุกวันหย่อนทุกครั้งที่ลงน้ำ ...

เหยื่อใหญ่ปลาใหญ่ ..... ตามความหวังและความฝัน .....

มาถึงทริปอินเดียทริปนี้ .... ผมบอกกับเจ้าเบียร์ไว้แล้วว่า จะพยายามข้ามขีดจำกัดของร่างกายไปให้ได้ ...

350-500 กรัม จะเป็นเหยื่อมาตรฐานที่ผมจะใช้ตลอดในทริปนี้ ...

ได้่ปลาหรือไม่ได้ผมไม่รู้ ....แต่ตลอดทริป 10 วัน 10 คืน ผมจะพยาามยืนระยะให้ได้ ...

เพิ่มขีดความสามารถของร่างกายไปให้ได้อีกขั้น ....

อย่างน้อยๆก็ได้ออกกำลังกายไปในตัว ....

อ้างถึง: deno_b5 posted: 08-04-2556, 10:59:37


กรรมกร

อ้างถึง: pang_สัตว์ใหญ่ posted: 08-04-2556, 11:11:08



กรรมกร สุดๆจะบรรยาย หลงไปทำตามอยู่ 2 ชั่วโมงงานงอกเลย มือนี้ยกแก้วเหล้าแทบไม่ไหว

อ้างถึง: judas posted: 08-04-2556, 10:14:56

ถัดจากหมู่เมฆเมฆาก้อนนี้ที่หาญกล้ามาบดบังแสงแผดกล้าของดวงตะวัน ....

ไม่กี่นาที ...ไอน้ำที่รวมตัวกันสวยงามดั่งปุยผ้ายขนมสายไหม ก็ละลายหายไปในอากาศ ....

เหมือนกับชีวิตมนุษย์ .... รวย จน หล่อเหลา สวยงาม แค่ไหน ...สุดท้ายก็ต้องล่องลอยเป็นเถ้าธุลีแห่งไฟในอากาศ ...

ก่อนที่จะมลายหายไป .....ได้ทำสิ่งที่ต้องการตามใจฝันกันหรือยัง ...

อ้างถึง: judas posted: 05-04-2556, 23:48:17

หลายคนที่ได้ยินเรื่องที่ผมเล่าให้ลูกผมฟัง แล้วถามว่าผมได้อะไรจากการเดินทางไกลไปตกปลา ....

หลายคนบอกว่าผมบ้า ...ที่เสียเงินเสียเวลาไปมากมายขนาดนี้ ....

หลายคนมองว่าฟุ้งเฟ้อไร้สาระ ....

ผมไม่ได้รวย ผมไม่ได้บ้า และ ไม่ได้ไร้สาระ ผมตอบอย่างนี้เสมอมา ....

ผมแค่ไล่ตามไล่จับความฝันของตัวเองก็เท่านั้น ....

ผมอยู่ได้เพราะความฝัน ...อยู่ได้เพราะความหวัง ....

ยังคงมีพี่ๆน้าๆอีกหลายๆท่านที่ออกเดินทางไกลมากกว่าผม สละเวลาเสียเงินเสียทองมากกว่าผมหลายร้อยหลายล้านเท่า ...

ผมคิดว่า .....เสี้ยวนึงนอกจากสนองตัณหาตัวเองที่ต้องการ ...

คือการไล่ตามความฝัน ....

ปลาตัวเดียวที่จะทำให้เค้าหรือเราจดจำไปตลอดชีวิต ....

ปลาตัวเดียวที่เรียกความตื่นเต้น ความตื่นตระหนก ความประหม่า ความกลัว ระคนปะปนกันไป

ปลาตัวเดียวที่จะสร้างความรู้สึกที่ยากจะบรรยายได้ เมื่อหลุด หรือขาดไป .....

ปลาตัวนั้น อาจเป็นตัวที่เราตามหา .....เวลาที่ยาวนานระยะทางที่ไกลแสนไกล ....ก็ยอมแลกมาเพื่อจะพิชิตให้ได้

สิ่งที่ได้จากการเดินทางนอกจากประสบการณ์คือเรื่องเล่าให้ลูกผมฟังก่อนนอน ....เล่ากล่อมหลานให้ฟังในอีกหลายสิบปีข้างหน้า ....

เรี่ยวแรงยังมี การเดินทางย่อมไม่มีวันจบ

ผมมีความเชื่อว่า ....

ชีวิตคนนั้นแสนสั้น .....  จะตายวันตายพรุ่งเป็นเรื่องธรรม ....

แต่สิ่งที่ผมกลัว .....

คือวันที่เรานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ในวัยชรา ....แล้วมารู้สึกตัวอีกทีว่า ....

วันเวลาที่ผ่านมา ...เราได้ทำอะไรอย่างที่ใจเราฝันแล้วหรือยัง .........

เมื่อลูกหลานจะหลับนอน .....เราจะมีเรื่องอะไรเล่าขานให้เค้าใฝ่ฝัน ......

กลัวเวลาที่มองย้อนกลับไป จะเห็นแต่ตัวเองนั่งอยู่แต่ที่โต๊ะงานจนแก่เฒ่า จนหมดไฟ ....