 |
 |
25 พ.ค. 69
|
|
|
25 พ.ค. 69
|
)
นึกภาพเอาครับ..คันพีอี 4-8 งานทะเล..มีปลายด้ามเป็นอัลลอยไว้ปักเข็มขัดสู้ปลาครับ.. 
งัดเข้าที่พุงน้าหมอเชลล์..ปลาไหนจะกล้าวิ่งหนีครับ.. 
"ที่ปลาไม่กล้าวิ่ง..ปลามันกลัวพี่เจ็บหลาวววววว"...เสียงตะโกนดังมาจากกองเชียร์ด้านหลัง.. 
มาแล้วววววววววปลาไรน้าาาาาาาาา นี่มันน..ไม่ใช่กระพงนี่หว่าาาาาา 
ก็เป็นจาระเม็ดน้ำจืดครับ..ไซด์สวยทีเดียวครับ..แต่ยังครับยัง..ยังไม่ถึงแปดที.. 
จัดหล่อๆให้น้าเค้าหน่อยยยยยยย 
อีกสักทีละกันนนคับ...แหม..ถ้าเล็กกว่านี้..น้าหมอเชลล์ไม่ถ่ายเด็ดขาดครับ..เป็นอุดมการของน้าเขาล่ะ.. 
ถามว่าไปทานมั้ยครับน้า...คำตอบก็ตามนั้นครับ... 
ดูดีมีชาติตระกูลจริงๆน้าหมอเรา.. 
หลังจากเก็บภาพน้าหมอ..หล่อๆกับจาระเม็ดแล้ว..ผมก็เดินกลับไปตีที่เดิมครับ..วัยรุ่นหน้าดินก็ลงเบ็ดต่อ..ไม่ถึงสามไม้ครับ..เสียงซุบซิบๆกันจากซุ้มหน้าดิน.. ด้วยสัณชาตญารนักตกปลาครับ..ต้องเก็บภาพกลับบ้านเสมอครับ..ว่าแล้วก็ไปถ่ายกันนนน 
มาถึงก็อย่างที่เห็นครับ..แอบตบเด็กกัน.. น้าหมอก็ตามคอนเซปครับ..ปลาเล็กไม่ถ่ายรูปครับ..วิ่งหนีเลยทีเดียว.. 
มาแล้ววครับ..เจ้าของเสียงเชียร์..บังพันครับ..เจ้าของบึงใจดี..บอกว่าที่นี่..เคยลงพันธุ์กระพงขาวไว้นานแล้วครับ..ไซด์แปดโลมีจริงๆครับ..แต่หน้าแล้งน้ำแห้งแบบนี้..ไม่รู้จะมากินเบ็ดมายยย... มีคำยืนยันจากปากครับว่ามีตัวจริงๆ..ช่วงหลังมีชโดหลงเข้าบึง..เจอครอกใหญ่มาก..ไม่รู้ตอนนี้ตัวโตแค่ไหนแล้ว..นั่นง่ะ..ตามคำน้าจือบอกเป้ะๆเลยครับ.. มีความหวังกันครับ..ลุยยยครับงานนี้... 
ผมขยับเดินมาทางขวาดีกว่าครับ..ย้ายหนีจากวัยรุ่นหน้าดิน..ไม่งั้นมีหวัง..ไม่ได้ตกปลาครับผม..คอยถ่ายภาพฮาๆกันจนหมดเวลาแน่เลยครับ..นี่ก็ห้าโมงแล้วครับ..แสงน้อยลงเรื่อยๆ.. ด้านนั้น..บังบอกมีร่องน้ำค่อนข้างลึกกว่าจุดอื่น..ต้องไปครับ... 
ตีเหยื่อตัวเดิมครับ..ด้วยการเดาเอาเองจากประสบการครับ..วันนี้แสงเป็นแบบนี้..อากาศเหมาะกับเหยื่อตัวนี้..ลองตีตัวอื่นก็แล้วครับ..ไม่กัดเลยครับ..พอลงเหยื่อตัวนี้..ทั้งสองหมาย..ได้ผลเป็นที่น่าพอใจครับ..ตีเลาะไปไม่ห่างฝั่งมากครับ..น้ำข้นมากลงลึกคงมองไม่เห็นเหยื่อ..กรอสายมาช้าๆพอเหยื่ออกแอคชั่น..สักพัก..โดนกระชากจากปลายสายครับ..ไวเท่าความคิด..ทุกอย่างเป็นไปโดยอัตโนมัตครับ..เกมส์การต่อสู้ระหว่างนักล่าสองสายพันุ์กำลังจะเริ่มนะบัดนี้....... 
ปลายสายกระชากเครื่องพันธนาการพุ่งไปข้างหน้า..โดยมิได้มีจุดหมาย..เพราะบึงโล่งและน้ำขุ่นเกินกว่าจะวิ่งเป็นหลัก..นักล่าใต้น้ำสบัดตัวโดดขึ้นผิวน้ำบ้าง..วิ่งซ้ายบ้างขวาบ้าง.. หวังว่าจะให้อะไรก็ตามที่กำลังรั้งมันอยู่ปลายปากหลุดรึขาดสบั้นลง..แต่ก็ไม่สามารถต่อกลอนกับอุปกร..ที่ถูกออกแบบโดยวิศวกรระดับโลก..รอกครายสายให้นักล่าวิ่งได้ตามพลังของมันที่จะขับออกมาได้..แต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้สายบางๆ..ไหลออกจากสปูลจนหมดร้อยเมตรได้..ความอ่อนล้าทำให้นักล่าใต้น้ำเป็นฝ่ายเพลี้ยงพล้ำก่อน.. ถึงคราวของนักล่าบนพื้นดิน..บิดตัวโยกคันกราไฟท์..ที่รั้งปากนักล่าไว้ด้วยตะขอเบ็ดที่คมกริบ..สายผ้าไร้การยืดหยุ่นหรือผ่อนปลน..ดึงให้คู่ต่อสู้ที่ปลายสายถลาหลงทางวิ่งย้อนกลับมาอย่างง่ายดาย.... 
ด้วยเบรคที่อ่อน..นักล่าใต้น้ำ..ฮึดเฮือกสุดท้ายหวังสู้ให้พ้นจากสายที่รั้งไว้เบื้องหลัง..วิ่งทะยานสุดกำลัง..หัวแม่มือซ้ายเหมือนจะรู้ถึงความคิดของปลานักสู้..ผ่อนแรงกด..ปล่อยสปูลให้หมุนวิ่งส่งสายให้ปลานักล่า..พุ่งไปข้างหน้าได้อย่างนุ่มนวล..การต่อสู้ที่ดุดันเข้มแข็งจากนักล่าใต้น้ำ..ถูกสยบด้วยการปล่อยสายอย่างอ่อนโยนของนิ้วหัวแม่มือซ้ายเพียงข้างเดียว.. 
เมื่อนักล่าใต้น้ำอ่อนแรงลง..หัวแม่มือซ้ายกดสปูลอย่างแผ่วเบา..ราวกับกลัวสายจะช้ำ..ค่อยๆดึงรั้งคู่ต่อสู้ที่ปลายสายให้เข้ามาอย่างช้าๆ.. 
ไร้คำโต้เถียงใดจากปลายสาย..เหมือนราวกับว่า..มันนั้นได้ยินยอมน้อมรับกับความพ่ายแพ้ในศึกครั้งนี้แล้วอย่างไร้ข้อกังขา.... 
ไร้ซึ่งสุ้มเสียงแห้งความดีใจ..เมื่อคู้ต่อสู้ไร้การตอบโต้..ยอมแพ้แต่โดยดี..ผู้ชนะก็ย่อมควรเมตรตาและอภัยต่อผู้ปราชัย.. 
