 |
 |
22 พ.ค. 69
|
|
|
22 พ.ค. 69
|
)
อีกใบ หลังจากนั้นก็ทานข้าวเที่ยงกันครับ 
ทีมงาน สคูบ้าฟิช 
ทานข้าวเที่ยงเสร็จช่วงบ่าย มีกำหนดการต้องไปปล่อยปลาอีกฝั่งของเกาะ แต่เนื่องจากผมมีภาระกิจที่ต้องกลับมาทำต่อที่โรงแรม เลยขอกลับก่อนครับ 
อีกอย่าง เริ่มรู้สึกปวดขมับ เพราะเหม็นควันของเรือสคูบ้าฟิช เพราะเค้าต้องติดเครื่องเรือเพื่อปั่นไฟให้เครื่องอัดอ๊อกซิเจนอยุ่ตลอด จึงหาอากาศบริสุทธิ์หายใจยากมากๆ 
ขากลับ กลับด้วยลำนี้ครับ รวดเร็วทันใจดี 40นาที ก็ถึงเกาะลันตาแล้วครับ 
เก็บบรรยากาศก่อนกลับ 
อีกใบ กับน้อยๆ แต่ได้มาก 
น้ำทะเลใสมากๆ เห็นปลาว่ายอยุ่กลางน้ำเลย 
กลับแล้วครับ ที่ลืมไม่ได้คือ พี่ๆเรือเขียว ผู้คอยดูแลความปรอดภัยของพวกเรา และสัตว์ทะเล ทั้งบนอากาศ บนบก และในน้ำ ใว้ให้พวกเราได้มาชื่นชมในโอกาสต่อๆไปครับ ขอบคุณในความตั้งใจปฏิบัติหน้าที่นะครับ 
เริ่มหายใจได้เต็มปอดขึ้น 
ลาก่อนนะเกาะ5 หลังจากนั้นก็ของีบจนถึงโรงแรมครับ 
มาถึงบทสรุป ผมเองต้องขอกล่าวใว้ตรงนี้เลยว่า การที่นำเรื่องราวเหล่านี้มาเล่าสู่กันฟัง ไม่ได้หวังประโยชน์อะไรเพื่อตังเอง หรือองค์กรณ์ของเรา เพราะต่อให้ไม่มีใครรับรู้ พวกเราก็ยังเดินหน้าทำมันต่อไปเรื่อยๆทุกปี เปรียบเสมือนสัญญาใจ ที่ทุกคนต้องมาเจอหน้ากันปีละครั้งเพื่อกิจกรรมนี้ครับ เพียงแค่ผมเห็นว่า ในกิจกรรมเล็กทีพวกเราทำอยู่นี้ มันให้แง่คิดที่เป็นประโยชน์สำหรับอนาคตของทรัพยากรชาติไทยเรา กล่าวได้คือ ไม่ว่าอะไรก้แล้วแต่ การซ่อมแซมฟื้นฟู ย่อมใช้เวลาและเงินทุนมากกว่า การบำรุงรักษาเสมอ เปรียบได้กับปลาการ์ตูนที่พวกเราปล่อย คนจับใช้เวลาแค่ปีเดียวก็หมดเกาะ คนที่เห็นเหตุการณ์ใช้เวลาไม่กี่นาทีที่จะปกป้องมันด้วยการแจ้งเจ้าหน้าที่แต่กลับเฉยเมย แต่คนกลุ่มนี้ใช้เวลาถึง6ปี จึงเริ่มจะได้เห็นเค้าลางว่าจะสำเร็จ จนถึงตอนนี้เป็นปีที่12 แล้ว ยังมีดอกไม้ทะเลอีกหลายกองที่ว่างเปล่าจากปลาการ์ตูน เฉลี่ยเงินทุนที่ทำลงไปตกปีละ1ล้านบาท แต่ปลาการ์ตูนที่โดนจับไปขายราคาตกแค่ตัวละไม่กี่ร้อยบาทเห็นความแตกต่างกันหรือยังครับ 
การตกปลา และการอนุรักษ์ เป็นกิจกรรมที่สามารถร่วมเดินไปทางเดียวกันได้ โดยเฉพาะพวกเราที่เป็นนักตกปลา ก็ยิ่งควรรักและหวงแหนแหล่งที่อยู่อาศัยของปลา ไม่ว่าจะเป็นน้ำจืด หรือน้ำเค็ม ช่วยกันคนละไม้คนละมือ เป็นหูเป็นตาเป็นกระบอกเสียง ส่งต่อเรื่องราวการอนุรักษ์ไปเรื่อยๆ ผมเชื่อเหลือเกินว่าวันนึงเราต้องได้เห็นมันเป็นรูปธรรมแน่นอนครับ 
สุดท้ายนี้ 1คน 1หมา ต้องขอขอบคุรทุกท่าน ที่ติดตามรับชมเรื่องราวเล่าสู่กันฟังนี้ ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกความคิดเห็น ใว้มีเรื่อราวดีๆ หรือประสปการณ์การออกตกปลา ผมและมาทาจะนำมาเล่าสู่กันฟังในครั้งต่อๆไปนะครับ สำหรับวันนี้ขอกล่าวคำว่า สวัสดีคร้าฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ 
แถม รู้นะว่ามีคนคิดถึงป๋ม 
เดี๋วนี้ป๋มมีน้องแล้วครับ เลยต้องอยู่เป็นเพื่อนน้องตอนป๊ออกตกปลา 
แต่ถึงยังไงป๋มก็ยังลั้นลาเหมือนเดิมครับ 
ลาด้วยภาพนี้เลยนะคร้าฟฟฟฟฟฟ ขอบคุณคร้าฟฟฟฟฟฟ แต่การปล่อยมันลงไปก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะเพิ่มจำนวนขึ้นนะครับ ได้แค่หวังครับ 
ขอบคุณคร้าฟฟฟฟฟฟ แต่การปล่อยมันลงไปก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะเพิ่มจำนวนขึ้นนะครับ ได้แค่หวังครับ 
ครับคนไทยต้องขยันพูด ขยันทำ เพราะคนไทยลืมง่าย ไม่ค่อยใส่ใจครับ ขอบคุณคร้าฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ขอบคุณคร้าฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ 
ขอบคุณคร้าฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ 