หลังจากวันจันทร์ถึงศุกร์ผมต้องสวมหัวโขนให้คนกราบไหว้ ทำตัวเสมือนว่าเป็นแท่นศิลาที่ไม่รู้จักการตกปลา แต่เมื่อวันศุกร์แห่งชาติมาถึงผมก็ไม่รีรออะไรกับการถอดหัวโขนสลัดคราบเทพบุตรลงมาใช้ชีวิตเยี่ยงปุถุชนธรรมดา สองตาจับจ่องไปที่คันเบ็ดและอุปกรณ์ตกปลาทุกอย่าง และขนะนั้นเรื่องงานผมไม่เลยที่จะคิดถึงมันเลย แต่ในเวลานี้ผมรู้อย่างเดียวว่า ผมมีความสุขกับการตกปลา และสิ่งเหล่่านี้ผมเรียกว่า ความสุข

ไม่ต้องได้เยอะ แต่พอได้กับข้าว

หากกินไม่หมดก้ขายไม่ต้องคิดมาก

นี้แหละ ความสุข

ขอบคุณน้าๆทุกท่านครับ