วันศุกร์ที่ 2 ธนวาคมที่ผ่านมา ผมเดินทางอย่างเร่งด่วน จดหมายปลายทาง แสมสาร วันนี้ผมมีนัดกับพี่แขก จะลงเรือตกปลาและถือโอกาสเข้าไปเยี่ยมป๋า ด้วยเนื่องจากตั้งแต่ ป๋า ออกจากโรงหมอมา ผมได้แต่โทรไปเยี่ยม เพราะป๋าบ่นหามาตั้งแต่ที่โรงหมอแล้ว วันนี้ผมหวังตั้งใจเต็มที่เพื่อจะไปเยี่ยม ป๋า ครู เพื่อนตกปลา และพ่อ ของผม เมื่อผมเดินทางไปถึงบ้านบน สิ่งที่ทำให้ผมกลั้นน้ำตาแทบไม่ไหวคือ.....

ภาพที่ผมเห็นคือป๋าล้อมรอบด้วยลูกหลาน ป๋า ในสภาพนอนตะแคง เนื้อตัวสั่นเทา เนื่องจากอาการข้างเคียงจากการใส่หลอดอาหาร ผมเข้าไปนั่งใกล้ๆป๋า เอื้อมมือไป กอดประคองมือป๋าเอาไว้ เสียง แมะ(ภรรยาป๋า) พูดที่ช้างหูว่าป๋านอนไม่ได้สติมา สองวันแล้ว จากนั้น แมะ เข้าไปกระซิบที่ข้างหูป๋า "ป๋า เสก มาแล้ว" จากนั้นป๋าพยายามลืมตามามองผม พร้อมเสียง อื้อ แล้วป๋าก็นอนไม่ได้สติต่อไป

จากนั้นผมและ ญาติพี่น้องต่างรีบอุ้มป๋า ไปส่งโรงพยาบาลกิโลสิบ ในใจหวังอย่างยิ่งว่าป๋าคงไม่เป็นอะไรมาก เนื่องจากก่อนหน้านี้ พี่แขกว่า ป๋ากินอะไรไม่ได้มาตั้งแต่วันที่ออกจากโรงพยาบาล ในใจคิดว่าร่างกายน่าจะอ่อนเพลียให้น้ำเกลือน่าจะดีขึ้น จากนั้นผมก็ลงเรือไปตกปลาตามปกติ แต่ในใจคิดหวั่นอย่างไรบอกไม่ถูกเหมือนกัน แต่ยังเบาใจที่ เมื่อเฮียยักษ์ และเฮียเล็กได้เดินทางเข้าเยี่ยมที่โรงพยาบาลแล้วเช่นกัน

พอผมลงเรือไปได้สักพักเดียวยังไม่ได้ประกอบคันตกปลาจนครบ เสียงโทรศัพท์ของพี่แขกดังขึ้น ยุติการสนทนาบทต่างๆทันที "พี่เสกป๋า...ตายแล้ว" พร้อมน้ำตาพรั่งพรูจากสองตาหลั่งไหลรินอาบแก้ม ผมคิดอะไรไม่ออกหมุนคว้างไปชั่วขณะ แฟนผมต้องเข้ามาตบไหล่ บอกว่าแกไปดีแล้วไม่ต้องคิดอะไรมากแกไปดีกว่าให้แกอยู่อย่างทรมาน ผมสั่งพี่แขกกลับเรือทันที ไม่ตกแล้วปลา ชีวิตผมนอกจาก พ่อ แม่ ก็มีป๋า สิบกว่าปีที่ใช้ชีวิตตกปลา มาด้วยกัน เหมือนภาพแห่งความฝันที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันวาน

ระหว่างกลับมาฝั่ง ความเงียบปกคลุมท้องทะเลวันนี้เงียบเหงายิ่งนักมีเพียงแสงเดือน และเเสงเรือไดร์ริบๆ เป็นเพื่อน ความหลังเก่าๆพรั่งพรูออกจากซอกหลืบสมอง ตั้งแต่สมัยผมเริ่มเข้ามาตกปลาใหม่ๆ จนวันนี้ข้างกายเมื่อก่อนมีแต่ป๋า เดี๋ยวนี้คงไม่มีอีกแล้ว บทเรียนแห่งชีวิตต่างๆที่ป๋าเคยพร่ำสอนมีท้องทะเลเป็นกระดานดำ โดยมีเรือป๋าเป็นเหมือนห้องเรียน มีเก้าอี้ท้ายเรือ เปรียบเหมือนโต็ะแลกเชอร์

เมื่อกลับถึงฝั่ง เรือแพไม่ทันได้ผูก ผมกับพี่แขกรีบเดินขึ้น บ้านบนไม่มีเสียงพูดคุยกันมีเพียงเสียงลมหายใจจากการกระหืดกระหอบเดินอย่างเร่งรีบ เมื่อผมเข้าไปถึงในบ้านเห็นร่างป๋านอนหลับเหมือนคืนวันเก่าๆภายใต้มุ้งกันยุง ผิดกันแค่ ขณะนี้ร่างกายป๋าไม่ไหวติงแม้เพียงลมหายใจที่เคยแผ่วเบา ยามนี้ยังไม่ปรากฎ ผมอยากให้เรื่องนี้เป็นความฝันไม่อยากให้มันเกิดขี้นจริง ยอมรับว่ายังทำใจไม่ได้

ผมหันไปบอกพี่แขกว่าเดี๋ยวผมไปหาที่พักก่อนคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าผมค่อยเข้ามาอีกครั้ง หลายๆคนที่มักคุ้นต่าง คะยั้นคะยอให้ผมนอนที่บ้านและอีกหลายคนบอกให้ไปนอนที่บ้าน แต่ความสู้สึกผมตอนนี้อยากออกไปจากตรงนี้ให้ไกลๆเพื่อกลับมาอีกครั้งพร้อมกับอยากให้มีคนบอกว่า ผมฝันไป แต่คงหนีความจริงไปไม่พ้น ผมเดินลงมาจากบ้านบนมาที่สะพานตาฮั้ว สะพานที่สร้างนักตกปลามาหลายรุ่นซึ่งแฟนผมนั่งรออยูพร้อมข้าวของที่ร้านข้าวต้มเจ็กบ จากนั้นเราตกลงกันว่าไปหาที่นอนก่อนเช้าค่อยว่ากันใหม่

คืนนั้น ผมเข้าพักที่เกสต์เฮ้าส์ห่างจากบ้านป๋าไปไม่กี่ก้าว ผมโทรแจ้งข่าวแก่ พรรคพวก เพื่อนฝูงทั้งลูกศิษย์ลูกหาป๋าทั้งหลายเท่าที่ผมจะสามารถติดต่อได้ เหลือบดูนาฬีกาเกือบๆเที่ยงคืนแล้ว แต่ผมยังไม่สามารถจะข่มตาหลับได้ จนเกือบตีสามผมก็หลับไป
เช้าผมอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยจึงเดินไปบ้านป๋าอีกครั้งเพื่อพบกับสัจธรรมที่องค์สมเต็จพระบรมครูเคยตรัสเป็นพุทธโอวาทไว้ บัดนี้แจ้งประจักษ์แก่ผมอีกครั้ง
ชาติปิทุกขา ชราปิทุกขา มรณัมปิทุกขัง โสกปริเทวะทุกขโทมนัสสุปายาสาปิทุกขา

กำหนดการสวดอภิธรรม ป๋าจ๋า
สุทิน สัตตบุศย์
เวลา 19.00 น.ของทุวันยกเว้น วันที่ 5 ธันวาคม ที่บ้านของ ป๋า
วันเสาร์ที่ 10 ธันวาคม 2554
ผมเป็นเจ้าภาพร่วมกับ ไต๋นนท์ ขอเชิญทุกท่านที่เป็นลูกศิษย์และมีความรักและเคารพในตังป๋ษมาร่วมกีนบำเพ็ญกุศล เพื่ออุทิศแด่ ป๋าจ๋า ของพวกเราด้วยนะครับ
วันอาทิตย์ที่ 11 ธันวาคมเวลาประมาณ 16.00 ฌาปณกิจ ที่วัดช่องแสมสาร ครับ

ผมใคร่ขอเรียนเชิญเพื่อนพี่ น้องสมาชิกเวป.ไปร่วมกันระลึกถึงคุณงามความดีของ ป๋า ผู้ต่อสู้กับเรือระเบิดปลาและการทำประมงผิดกฎหมาย ป๋าต่อสู้เพื่อช่อง เพื่อลูกเพิ้แหลานเพื่อให้ช่องแสมสาร ก้าวขี้นมาเป็นแหล่งตกปลาที่โด่งดังให้นักตกปลาจากที่ต่างๆหลั่งไหลกันมาเพื่อตกปลา และเพิ้อสร้างตำนานส่วนตัว แต่วันนี้คงไม่มีป๋าคอยแนะนำพร่ำสอนเนื่องจากตอนนี้ "ป๋า...ไขประตูไปสู่ตำนาน"แห่งช่องแสมสารแล้ว

รบกวนใครที่ติดต่อบุคคลในภาพได้ รบกวนแจ้งข่าวด้วยครับ
อาจาร์ย มนตรี เป็นอาจาร์ยประจำโรงเรียนแห่งหนึ่งใน สัตหีบ ครับ

สะพานตาฮั้ว ไม่มีนักตกปลาที่ช่องคนไหน ไม่รู้จัก เมื่อก่อนมีเรือ ป๋า ไต๋ทาน ไต๋แขก ไต๋ยอดช์ ไต๋นิรันดร์ ลุงเฮง ลุงอี๊ด และไต๋รุ่นบุกเบิกช่องอีกหลายๆท่าน เมื่อก่อนมีห้องเช่าและห้องเก็บอวนเก่าๆปลายสะพานเป็นเหมือนห้องเรียน แลคเชอร์ก่อน ลงสนามจริง

ปัจจุบัน สะพานตาฮั้วค่อนข้างชำรุด และผุพังตามกาลเวลา ไม้กระดานทุกแผ่นเปรียบเหมือนร่องรอยแห่งความทรงจำ ล่องหลุมทุกอันสอนให้เราระมัดระวังความผิดหวังความเจ็บช้ำ ก้าวข้ามสิ่งเหล่านี้ ทะเลที่สดใสยังรอเราอยู่เบื้องหน้า พร้อมให้เราก้าวไปแสวงหา อิสระ เสรี ความเป็นคนที่รักในธรรมชาติ นักตกปลาย่อมรักทะเล

ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมแสดงความเสียใจ ต่อการจากไปของตำนานแห่งท้องทะเลแสมสาร มาถึงตอนนี้ผมเองยังค่อนข้างเสียใจไม่หายแทน นักตกปลารุ่นหลังๆทั่ไม่มีโอกาสลงเรือตกปลากับป๋า ทุกครั้งที่ลงเรือป๋ามักจะสอนวิธีการวางเหยื่อ ลักษณะการกินเหยื่อของปลาแต่ล่ะชนิด ลักษณะของพื้นน้ำใต้ท้องทะเลแสมสาร ลักษณะการวางสมอจอดเรือ การตกปลาแบบรอน้ำซึ่งค่อนข้างเป็นสาสตร์และศิลป์อย่างแท้จริง จังหวะน้ำเปลี่ยนการกินเหยื่อของปลาใหญ่ช่วง น้ำงง เหล่านี้เป็นต้น ที่กล่าวมาทั้งหมดเทียบไม่ได้กับเศษเสี้ยวเล็กๆที่ลูกศิษย์ทั้งหลายได้เรียนรู้มา เหล่านี้ป๋าถึงได้ชื่อว่า รพินทร์ ไพรวัลย์แห่งแสมสารนคร ถ้าใครเคยอ่านอมตะนิยาย เพชรพระอุมาเคยนิยม รพินทร์ อย่างไรจะต้องนับถือน้ำใจอันกว้างใหญ่ของตัวละครที่โลดแล่นบนแผ่นกะดาษ ฉันใดฉันนั้น เมื่อคุณได้ลงเรือป๋าก็จะรู้จักและนับถือน้ำใจอันยิ่งใหญ่แบบฉบับ ป๋าจ๋า รพินทร์ไพรวัลย์ แห่งแสมสารนคร แม่นหมายราวจับวางแม่นหมาย มากกว่าใฝบนตัวเมีย แม่นเหมือนจับนิ้วตัวเอง คำพูดเหล่านี้ไม่เกินเลยความจริงเลยแม้แต่น้อย ถ้าใครเคยสัมผัสก็คงเข้าใจ

น้องเอ้ย วันนั้พี่ลงไปตกปลาพอดีเลยถือโอกาสแวะเยี่ยมแกเหมือนทุกครั้ง แล้วก็เกิดเหตุการณ์ ขึ้นก่อนพี่อยุ่ในเหตุการณ์ตลอด ว่าแต่เสาร์นี้พี่เป็นเจ้าภาพกะ ไอ้นนท์ถ้าจะไปก็โทรมาหรือไม่ก็ตามไปแล้วกัน

ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ ทุกท่านแทนลูกหลาน ญาติ ของป๋าต้วยครับ
วันอาทิตย์ที่ 11 นี้ ท่านใดว่าง ขอเรียนเชิญร่วมไว้อาลัยเป็นครั้งสุดท้าย แด่ ป๋าจ๋า รพินทร์ ไพรวัลย์ แห่งแสมสารนคร
ขอบคุณครับ