"เห้ย..หลุดเว้ย ป๊อบ"    ผมสบถอย่างลืมตัว ยามเมื่อปลาทาร์ปอนกระโดดสะบัดตัวเบ็ดหลุดจาก

ปากที่มีโครงสร้างเป็นกระดูกเสียส่วนมาก ทําให้หลายๆครั้งเมื่อปลากระโดดขึ้นสะบัดหัว เหนือผืนนํ้า

หากตัวเบ็ดติดไม่เเน่นพอภาพที่เห็นหลังจากนั้น คือปลายสายที่ว่างเปล่า เเละอาจเผลอสบถด้วยความ

เสียดาย

      สําหรับผมเเล้วปลาตาเหลือก หรือ ทาร์ปอน เป็นมากกว่าความเร้าใจ สนุกสุด

มันส์เมื่อยามคลื่นลมเเรงออกทะเลไม่ได้ เเต่เนื้อปลาตาเหลือกขูดทําทอดมันหรือห่อหมกยากที่จะหา

เนื้อปลาชนิดอื่นมาทดเเทนได้ด้วยความเหนียวหนึบของเนื้อปลาด้วยการโขลกจากครกหินก้นครัว

ภายในบ้านเราเองก็จะได้ทอดมันเเสนอร่อยเป็นกับเเกล้มยามคํ่าจรดกลางคืน  จากคําบอกเล่าของ

ชาวบ้านบนเกาะเเห่งนี้ เเน่นอนพวกเค้าต้องทดลองทําทอดมันเเละอาหารต่างๆนาๆ โดยใช้ปลามา

หลายชนิดเเละผมเชื่อตามพวกเค้า เมื่ออยากกินห่อหมกหรือทอดมันเมื่อไร ทาร์ปอนเป็นตัวเลือก

อันดับตันที่เราจะไปตกกัน                                                                   

ป๊อบ... ไต๋หนุ่มคนเกาะขนานเเท้ผู้ที่ไม่ยอมให้ระบบทุนนิยมมากลืนกินวิญญาณเเละการใช้ชีวิต

เเม้เเต่คนเกาะด้วยกันเอง มองไต๋ป๊อบว่าเป็นคนขี้เกียจ ไม่เอาถ่านผ่านสายตาของชาวเกาะยุคใหม่

ที่สนใจอยู่กับผลกําไรเเละขาดทุนตามมุมมองของคนเมืองผู้นําพาระบบทุนนิยมมาเผยเเพร่

เเต่ไต๋ป๊อบไม่ได้สนใจตามกระเเสทุนนิยมเเม้เเต่น้อย หากเป็นเรื่องทะเลเเล้วหาคนอึดอย่างไต๋ป๊อบ คงหายาก

.

.

.

ทําให้ผมนึกถึงเรื่องเล่าจากบลาซิลเรื่อง The fisherman and the businessman โดย Paulo Coelho  ผมดีใจลึกๆ ว่ายังมีคนประเภทนี้หลง

เหลืออยู่บ้างบนสถานที่ๆ ผมรักเหมือนบ้านอีกหนึ่งหลังของผม

              The fisherman and the businessman โดย Paulo Coelho

    นักธุรกิจคนหนึ่งนั่งอยู่บนชายหาดในหมู่บ้านเล็กๆที่บราซิล
ขณะที่เขานั่งอยู่ เขาเห็นชาวประมงคนหนึ่งกำลังพายเรือลำเล็กเข้าฝั่งหลังจากจับปลาใหญ่ได้พอสมควร
นักธุรกิจประทับใจและถามชาวประมงว่า “คุณใช้เวลาแค่ไหนกว่าจะจับปลาได้ขนาดนี้?”
ชาวประมงตอบว่า “อ๋อ แป๊บเดียวเอง”
  “งั้นทำไมคุณไม่อยู่ต่อแล้วจับให้ได้มากกว่านี้ล่ะ?” นักธุรกิจประหลาดใจ
  “แค่นี้ก็พอกินกันทั้งครอบครัวแล้ว” ชาวประมงพูด
นักธุรกิจจึงถามต่อว่า “แล้วเวลาที่เหลือคุณทำอะไรล่ะ?”
ชาวประมงตอบว่า “ ส่วนใหญ่ผมตื่นแต่เช้า ออกทะเลไปจับปลาสองสามตัว แล้วก็กลับไปเล่นกับลูกๆ
พอตกบ่ายผมกับภรรยาก็หลับพักผ่อน พอถึงตอนเย็นผมก็ไปดื่มกับเพื่อนในหมู่บ้าน เราเล่นกีต้าร์
ร้องเพลงและเต้นรำตลอดทั้งคืน”
  นักธุรกิจจึงให้คำแนะนำแก่ชาวประมง
  “ผมจบปริญญาเอกสาขาบริหารธุรกิจ ผมสามารถช่วยให้คุณประสบความสำเร็จมากกว่านี้ได้ ตั้งแต่
นี้ไปคุณควรจะออกทะเลให้นานขึ้นและพยายามจับปลาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อคุณสะสม
เงินได้มากพอคุณก็จะสามารถซื้อเรือลำใหญ่ขึ้นและจับปลาได้มากกว่าเดิม ไม่นานคุณก็จะมีเงินซื้อ
เรือมากขึ้น ตั้งบริษัทของคุณเอง สร้างโรงงานผลิตอาหารกระป๋อง และตั้งเครือข่ายจัดจำหน่าย ถึง
ตอนนั้นคุณก็ออกจากหมู่บ้านนี้ไปอยู่ซานเปาโลแล้วตั้งสำนักงานใหญ่ควบคุมสาขาอื่นๆ ของคุณได้”

ชาวประมงถามต่อ “แล้วหลังจากนั้นละ?”
นักธุรกิจหัวเราะอย่างเบิกบาน “หลังจากนั้นคุณก็จะได้อยู่อย่างพระราชาในบ้านของคุณเอง แล้ว
เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม คุณก็เปิดตัวขายหุ้นของบริษัทในตลาดหลักทรัพย์ แล้วคุณก็จะรวย”

ชาวประมงถามว่า “แล้วหลังจากนั้นละ?”
นักธุรกิจพูดว่า “หลังจากนั้นคุณก็ไม่ต้องทำงาน แล้วย้ายไปอยู่ใกล้ๆ หมู่บ้านประมง ตื่นแต่เช้าไป
ตกปลาสองสามตัว กลับบ้านมาเล่นกับลูก นอนพักตอนบ่ายกับภรรยา แล้วพอตกเย็นคุณก็จะได้ไป
ดื่มกับเพื่อน เล่นกีต้าร์ ร้องเพลง และเต้นรำตลอดทั้งคืน”                                                     

      ชาวประมงงุนงง “ผมกำลังทำแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
----

วงศ์ปลาตาเหลือก
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
วงศ์ปลาตาเหลือก
ช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่: ปลายไมโอซีน-ปัจจุบัน[1]

ปลาตาเหลือก
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร: Animalia
ไฟลัม: Chordata
ชั้น: Actinopterygii
อันดับ: Elopiformes
วงศ์: Megalopidae
Jordan, 1923
สกุล: Megalops
Valenciennes, 1847
ชนิด
Megalops atlanticus
Megalops cyprinoides
วงศ์ปลาตาเหลือก (วงศ์: Megalopidae, อังกฤษ: Tarpon, Oxeye) วงศ์ปลากระดูกแข็งในอันดับ Elopiformes เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ ที่สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดได้ มีรูปร่างโดยรวมป้อม ปากกว้าง ที่ใต้คางระหว่างกระดูกกรามล่างมีแผ่นกระดูกแข็ง 1 ชิ้น และมีก้านครีบหลังอันสุดท้ายยื่นยาวเป็นเส้น เกล็ดเป็นสีเงินแวววาวตลอดทั้งลำตัว ตามีขนาดโต และมีเยื่อไขมันคลุมตาในปลาตาเหลือก (Megalops cyprinoides) เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร แต่ไม่มีฟัน เมื่อจับเหยื่อจะใช้เพียงกรามนั้นงับ
ปลาในวงศ์นี้มีอยู่เพียงแค่สองชนิดเท่านั้น จัดอยู่แค่ในสกุลเดียว คือ Megalops ได้แก่ ปลาตาเหลือก (M. cyprinoides) หรือ ปลาแปซิฟิกทาร์ปอน กระจายพันธุ์อยู่แถบมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก ขนาดเมื่อโตเต็มที่ได้ 1.5 เมตร และ ปลาแอตแลนติกทาร์ปอน (M. atlanticus) กระจายพันธุ์อยู่ที่มหาสมุทรแอตแลนติกตั้งแต่แอฟริกาตะวันตก, อเมริกาเหนือจนถึงอเมริกาใต้[2]
ซึ่งทั้งหมดนิยมตกเป็นเกมกีฬา และมีการเลี้ยงเป็นปลาตู้เนื่องจากความใหญ่ในรูปร่างและความสวยงามด้านสีเงินที่แวววาวของเกล็ด อีกทั้งยังมีพฤติกรรมการกินอาหารที่ว่องไว

ปากคลองเจ้า เกาะกูดสถานที่พักพิงของเเปซิฟิกทาร์ปอน

    ป๊อบ "หากเรามาตกทุกวันปลาจหมดคลองมั๊ยเนี่ย" ผมเเสดงความเป็นห่วงอย่าออกหน้าออกตา                                                                                                .          "โธ่ลุงถ้าไม่ตกไปขาย ไม่วางอวนเอาไปขาย เเค่ตกมาทํากับข้าวสามสี่ตัว เเล้วไม่ใช่จะเอาตัวมันง่ายๆ ลุงก็เห็นอยู่ กระโดดเป็นหลุดๆ                                                  .  นี่ก็หลุดไปหลายตัวเเล้ว หากหลุดมากอย่างนี้ อาทิตย์หน้านั่นหละมันถึงจะลืมถึงจะกินเบ็ดอีก" ใช่ ผมคล้อยตามเพราะเจอกับตัวเองเเล้ว วันนี้ปลาหลุดมาก พรุ่งนี้ไปหาปลาอื่นตกได้เลย ผมไม่รู้ว่าทําไม่อาจเป็นไปได้ว่า ปลาฝูงเดียวกัน หรืออะไรก็เเล้วเเต่สุดจะคาดเดา

เหยื่อเเละอุปกรณ์ที่ใช้ตกก็ไม่ยุงยากเน้นคันเล็กเอ็นเล็กเป็นหลักเพื่อเค้นสาร อะดรีนาลีน.ยามชีวิตถดถอยหมดความตื่นเต้นในบางวัน ตั้งเเต่ ป๊อบเปอร์หรือเหยื่อดําลึกดําตื้น สังเกตุที่ฝูงปลาเป็นหลัก หากกลางวันเเดดจัด ฝูงก็จะอยู่ลึกลงไปประมาณเมตรหรือเมตรกว่า ดูได้จากฟองอากาศที่ผุดขึ้นมาจากใต้นํ้าหากให้เเม่นยําเหมือนจับวางติดซาวเดอร์ตัวเล็กสักตัวก็ไม่ผิดกฏอะไร เมื่อถึงเวลาเย็นฝูงจะขึ้นเล่นนํ้า มองเห็นครีบหลังชัดเจน เราจึงเตรียมเหยื่อตามสถานการณ์ หากวันไหนเหยื่อปลอมไม่กัดจริงๆ วันพรุ้งนี้ก็เปลี่ยนเป็นปลาหัวเเข็งเเล่ ปลาเข็มเเล่ เเล้วใช้เรือเล็กติดเครื่องเล็กๆต็อกเเต๊กๆลากไปเลื่อย ให้มองดูฝูงเป็นหลักฉวยบ้างไม่ฉวยบ้าง หากนํ้าเดินก็จะดีกว่าเเละเวลาเย็นยิ่งรวมฝูงใหญ่ เเละที่ขาดไม่ได้ เบียร์เย็นๆสักขวดสองขวด เเต่บางเวลาเหล้าป่าก็ไม่เกี่ยง

ยังมีรูปอีกครับ ขอเวลาไปตกปลาสองสามตัวเเล้วกลับมาครับ..

คลอเจ้ามีนํ้ตกใหญ่เป็นอันดับแรกที่นักท่องเที่ยวได้รู้จัก ผลิตนํ้ากินนํ้าใช้ให้ชาวบ้านหมู่ 2 บ้านคลองเจ้าเเละบริเวณใกล้เคียงใช้ได้ตลอดทั้งปี หากว่าไม่มีรีสอร์ทที่พักมากมายอย่างเช่นปัจจุบัญ เเละเป็นเเหล่งเจริญพันธ์ุของสัตว์ทะเลวัยอ่อนหลายชนิด จึงไม่เเปลกว่า มักจะมีปลาใหญ่เเฝงตัวเข้ามา หาอาหารไล่กินปลาเล็กให้เห็นอย่างตื่นตาตื่นใจ เเละเป็นเเหล่งอาหารใกล้บ้านของชาวบ้านคลองเจ้าโดยไม่ต้องเสียเงินจับจ่ายใช้สอยเเม้เเต่น้อย อยากกินปูก็ดักปู อยากกินปลาก็ไปหาปลา

.

.

.

ส่วนหนึ่งของปลาที่อยู่อยู่อาศัยเข้าออกภายในคลอง

.

.

.

สละ  ด้วยอวนของชาวประมง มักจะเข้ามาหน้ามรสุมยามคลื่นลมจัดจ้าน ตามฝูงปลาหัวเเข็งเพื่อล่าเหยื่อ สุดท้ายกลับกลายเป็นเหยื่อของนักล่าอันดับต้นๆเเห่งวงจรอาหาร

สิ้นเดือน เมษาฯ เข้าหน้ามรสุมครับ เเต่นี้มีเรือโดยสารมาทุกวัน ช่วงนี้น่าจะดีครับหรือไม่ปีหน้าเดือนเดือน 11 นํ้าดี ลมดี อากาศเป็นใจครับ

.

.

.