ไม่ได้โพสมานาน
ครับชาวสยามฟิชชิ่งทุกท่าน ตอนนี้ผมก็มานั่งคิดถึงชีวิตที่อยู่กับนาเหมือนแต่ก่อน การที่ผมมาอยู่ในเมืองใกญ่อย่างกทม.ก็ไม่อาจทำให้ผมลืมบ้านเกิดได้ เพราะ วิถีชีวิตชาวบ้านก็ไม่เคยจางหายไปกับตัวผมเลย ตอนเด็กผมเป็นที่โตมากับนา และ คลองทะเลเลยครับ ผมไปตกปลาในนาบ่อย ธงงมั่ง ตกมั่ง ตามภาษาเด็ก ได้ปลาเอามาให้พ่อแม่ ทำกินกันที่บ้านหรอยๆ แต่ที่สำคัญ ผมได้อยู่กับธรรรมชาติที่สวยงาม ได้เสียงนกกระจิบร้อง เสียงเขียดประสานเสียงกัน ทุ่งนาเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา และ มีหนองน้ำอยู่ด้วย ได้ดูนก และ หาปลากิน พอถึงหน้านาก็ไถ ตามเลนเปียกจะมีปลาอยู่เต็มหมด ผมก็ชอบ ไปเดินครุบเอาปลาใส่ข้อง กลับมากิน ปลาในนาที่จับได้ ได้แก่ ปลาช่อน ปลาดุกด้าง ดุกเนื้ออ่อน ปลาหมอ ปลาสลิด ปลากระดี่ ปลาหมอพรก ปลากริม ปลาไหล หรือ ปลาตามคลองส่งน้ำที่ตกได้ หรือ ไปทอดแหตามริมตลิ่งนะครับ ได้แก่ ปลาโอน ปลาแหยง ปลาตะเพียน ปลาซิว ปลาหางแดง ปลาขี้ขม ปลาฉลาด ปลากระทิง ปลาหลด และ ปลาโสด

แลกก่อน หัวไทรบ้านผมเป็นทุ่งนากว้างใหญ่ ข้าวเขียวขจี ยังหนอง อะไรกะลุยหมด ผมชอบธงเบ็ดมากๆึรับ ขี่รถถีบไปปักเบ็ดไว้ตอนหัวรุ่ง พอหวันเย็นค่อยหลบมาเก็บ ปลาช่อน ปลาดุกกะลุย ได้เอามาแกงกิน แต่หว่างนาข้าวถูกเปลี่ยนเป็นนากุ้ง ทำให้วิถีชีวิตของผมก็ต้องเปลี่ยนไป

ปลาช่อน
แถวบ้านผมมีเยอะมาก ได้ใหญ่สุดก็ 2โลหวา อยู่ตามคลอง ตามนา เวลาเค้าไถใหม่ๆ เด็กชอบลงไปครุบตามขี้โคลน พอน้ำแห้ง มันก็จะฝังตัวในโคลน ต้องคุ้ยมันขึ้นมา จับมันทั้งขี้เลนพันนั้นแหละ
เวลาตก ชอบใช้เบ็ดธง ใช้เหยื่อเดือน ลูกเขียด ปักรอไว้บางที ก็เห็นมันนอนนิ่งอยู่ริมน้ำก็เอาเบ็ดไปแหย่ปากมันเลย กินปุ๊บยักลอยเลย บางวันผมได้เกือบ 30 ตัวทั้งธง ทั้งตก บางทีขี้เกียจก็จมไซซะเลย ทุกวันนี้ก็ยังมีอยู่ที่หัวไทร ยังไม่หายไปจากท้องที่ ยังพอหามาทำปลาแห้งได้อยู่

ปลาดุก
มี 3 ชนิดเลยครับ
ที่ผมเคยเจอตัวแรก ก็ดุกด้าง สีมันจะเข้มๆหน่อย เดี๋ยวเริ่มหายากแล้ว เมื่อตกได้บ่อยใช้เบ็ดธงนี่แหละครับ แต่ บางทีมันก็กินลูกเขียด ตกปลาช่อนเหมือนกันครับ
อีกตัว ก็ดุกเนื้ออ่อน หรือ ที่เค้า เรียกว่า ดุกอุย มีเยอะกว่าดุกกด้าน มีทุกที่เลยในท้องนา ตามหนอง หรือ ส่งน้ำ ตกได้กับเบ็ดธง แล้วก็วางไซก็ได้ตัว มีเยอะครับ กินเหยื่อทุกอย่าง
ตัวสุดท้าย ปลาลำพัน ตัวน้หายากครับ มันมักอยู่ตามป่าพรุแถวเคร็ง สภาพที่เป็นคลองตามป่าพรุ หรือ หนองน้ำขัง จะมีตัว ตัวมันใหญ่ยาวคล้ายงูจนบางคนไม่กล้ากิน แต่ หวางนี้ป่าพรุที่้เป็นที่อยู่อาศัยของมันก็ลดลงจากพวกนายทุนที่ไปทำสวนปาล์ม จนหายากมากเลยครับ
ปลาดุกนี่มันไม่มากเรื่องครับ กินทุกเหนยื่อทั้งเหยื่อไส้เดือน อันนี้ได้แน่นอน เนื้อหมู กุ้ง ตั๊กแตน แมงกระชน หรือ แม้กระทั่งลูกเขียดครับ เวลาตกปลาดุกส่วนใหญ่ไม่ค่อยตามหน้าน้ำครับ มักตกเอาตอนน้ำลด สังเกตได้จากเวลามันขึ้นน้ำก็ได้ สุ่มเอาก็ได้ หรือ ครุบเอาตอนที่มันฝังในเลนเหมือนปลาช่อน แต่ระวังนะครับ ถูกมันแงนี่ร่ำเลยครับ ผมตอนเด็กๆเคยไปปวิดหนองแล้วโดนปลาดุกแทงเอา จนไข้ขึ้นเลย ได้ปลาถ้าเยอะก็เก็บเป็นปลาแห้ง หรือ แกง ผัดผ็ด หรือ ไม่ก็ย่างขาย เวลาหันเนื้อมันเป็นแว่นแล้วแกงนี่ รู้ได้ถึงความสดของปลาเลยครับ

ปลาดุกด้าง

ปลาดุกเนื้ออ่อน

ปลาลำพัน

ปลากดเหลือง
จิงๆในนาไม่มีหรอก แต่เข้ามาจากคลองสายหลัก เวลาหน้าน้ำ ตกได้บ้าง หรือ ดักไซได้ ครับ เอามาแกงส้มบอกเลยว่า หรอยจังฮู้ แต่ปลาที่ได้มักไม่ค่อยใหญ่ แต่ไม่เกินครึ่งโล ไม่เหมือน แม่น้ำปากพนัง หรือ อ่งห้วยน้ำใส ที่มีตัวนึงเป็นโล ปลากดนี่ไม่ได้ใช้เหยื่อหมักนะครับ ใช้ไส้เดือนธรรมดานี่แหละ ตก แต่ส่วนใหญ่ ธงเบ็ดไม่ค่อยได้ตัว ส่วนใหญ่มักได้ตอนกลางคืนที่ต้นไม้ริมฝั่ง ที่มันมักจะซ่อนตัว สีของมันนี่เหลืองสด เนื้อมีมันาก กินหรอยๆจริงๆ ปลากดเหลืองเดี๋ยวนี้ก็น้อยลงกว่าแต่กอนมาก

ลูกแหยง
เพื่อท่านผู้อ่านจะงง เรียกง่ายๆ ก็คือ ปลาแขยงนั่นแหละ บ้านมมีสองพวก คือ พวกแรกตกได้ตามน้ำกร่อย ตามป่าชายเลน คนกลาง เค้าปลามังกง หรือ อีกง ส่วนผมเรียก แหยงน้ำกร่อย ตกง่ายๆ ใช้กุ้งขาวปอกเปลือกหั่นๆเป็นชิ้น ตกได้เอากับเบ็ดมือ ได้กะลุย บางทีได้เป็นถัง แต่ แถวบ้านผมเค้าจะใช้ยอครอบฝูงมันเลย กินหรอยเหมือนกัน เอามาคั่ว หรือ ไม่ก็แกงพริกก็ได้
ส่วนอีกแบบ แหยงน้ำจืด เหมือนแขยงใบข้าวนั่นแหละ มันมีตามคลองส่งน้ำที่ต่อกับนานั้นแหละ อยุ่ฝูง ตกได้ดด้วยเหยื่อไส้เดือน ส่วนใหญ่มักได้เป็รฝูง ฝูงนึงหลายสิบตัว ตกง่ายมาก ถ้าเจอตัวกินหรอยเหมือนแหยงน้ำกร่อยนั่นแหละ

แหยงน้ำกร่อย

แหยงน้ำจืด