 |
 |
17 พ.ค. 69
|
|
|
17 พ.ค. 69
|
)
1
สวัสดีครับลุงป้าน้าอาชาวสยามฟิชชิ่งทุกๆท่าน 
นานมากแล้วที่ไม่ได้มาตั้งกระทู้ในที่แห่งนี้ แต่ก็ได้เข้ามาแวะชมอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากภาระหน้าที่การงานอันเร่งรีบในยุคนี้สมัยนี้ ทำงานหาเลี้ยงชีพเพื่อปากท้องกันจนลืมหูลืมตา กลับไปบ้านที สุนัขที่บ้านจำแทบไม่ได้ 
ได้มีโอกาสกลับบ้านพักผ่อนอีกครั้งครับ เจอเพื่อนฝูงคราวนี้ จะพาไปกินข้าวเที่ยงที่เกาะแลหนัง ขอนำพาท่านผู้ชมมาเที่ยวเกาะแลหนังบ้านผมครับ 
ว่าแต่เกาะแลหนังอยู่ที่ใด มีใครรู้บ้างครับ 
สายมากแล้วหลังจากพื้นตัวจากเมื่อคืนฟัดกับเสือสิงกระทิงช้าง จนดึก มาถึงท่าเรือจากเมือก่อนเป็นต้นจากต้นสาคูเดี๋ยวนี้ไม่มีเหลือให้ได้ชมแล้ว 
อดีตเรือที่เคยลงขันร่วมหุ้นร่วมซื้อกันมาเจ็ดพันหว่าบาท ตอนนี้นอนจมดิ่งลงก้นคลองน้ำตาแทบไหล แล้วพี่จะเอาเรือไหนพาน้องเข้เรือล่ะที่นี้ 
พอเรือเริ่มออกปุ๊บทีมงานก็เริ่มเช็คความพร้อมปั๊บ หากับข้าวกันก่อน 
ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิมครับน้า ผู้คนที่นี้ใจดีมากๆ(ใจนักเลง ไม่ใช่อันธพานครับ)ได้ทักทายกันตลอดเส้นทาง 
เสียดายไม่ได้พาเบ็ดตีเหยื่อปลอมไป ไม่งั้นมีลุ้นแน่ๆ 
ถึงเป้าหมายแรก ตรงนี้เมื่อคราวก่อนเคยได้กระพงมาต้มยำเสียหลายตัวแล้ว สะพานถนนสายเอเชียข้ามไปจังหวัดปัตตานี 
หากับข้าวเที่ยง อย่าว่ากันน่ะครับน้ามือเบ็ดทั้งหลาย ส่วนตัวผมทั้งเบ็ดและแหได้ทั้งนั้น ตัวเล็กๆปล่อยหมดแหละครับ 
ลีลาดีไม่มีปลา 
ทีมงานครับ ข้างหน้ากบข้างหลังเขียด สงสัยแดดจะร้อน ทั้งกบและเขียดดำเหม็ดแล้ว 
ใกล้ถึงเป้าหมายที่นัดไว้ หางเสือดันมาหลุด ทอดแหหาไม่เจอก็เลยต้องพายไปพลางทอดแหไปพลาง 
เหนื่อยนักก็หยุดพักจิบชาไปก่อน รออีกลำมาลากเข้าหมาย 
ไต๋นุ๊ออกเรือเมื่อคืนแล้วกลับมารอทีมงาน จะมากินข้าวเที่ยงด้วยกันที่ชายฝั่ง 
จากถิ่นฐานบ้านเกิดไปนานกลับมาเจอเพื่อนฝูง ทั้งคนเคารพนับถือ ได้ถามสารทุกสุขดิบได้เจอบรรยากาศที่ห่างหาย แต่ไม่เคยขาดหาย ทุกคนล้วนมีน้ำใจให้กันเป็นความสุขที่หาได้อยากยิ่งในสังคมปัจจุบันนี้ 
อาหารที่ว่าอร่อยสักแค่ใหนในภัคตาคาร หรือจะมาสู้ตรงนี้ได้ มีเงินทองล้นฟ้าสักเพียงใด หากไม่มาพบเจอตรงนี้ ก็ไม่รู้หรอกว่าอะไรคือสุดยอดที่แท้จริง 
มืออันกรากกรำทำงานมานานของชีวิตลูกชาวเล จับแก้วส่งยืนมาให้โดยไม่ถือตัววางตัวแต่กลับแทรกด้วยมิตรไมตรีที่มีต่อกัน 
ความขมของน้ำชายักสะลายด้วยความหวานของเนื้อปลาสดๆย่างบวกกับความเปรี้ยวเผ็ดของน้ำจิ้ม ปากบอกเล่าเรื่องราวต่างๆภายในสายลมทะเลที่พัดโชยมา 
แค่อยากจะบอกว่ามันทำให้ลืมเรื่องราวความเครียดความแก่งแย่งแข็งขันต่างๆในสังคมภายนอก 
แค่อยากจะบอกว่ายังมีอีกแห่งหนึ่งที่ทำให้เรามีความสุขได้ 
แค่อยากจะบอกว่า กินข้าวเที่ยงมื้อนี้ อร่อยที่สุด 
นี่คือเรื่องราวอีกมุมหนึ่งในจังหวัดชายแดนภาคใต้บ้านเรา เกาะแลหนัง อำเภอเทพาครับ 
ขอบพระคุณน้าๆทุกๆท่านที่ติดตามชมและให้กำลังใจเสมอมาครับ ผิดพลาดประการใดขออภัยไว้ด้วยน่ะครับ พร้อมรับคำแนะนำติชมทุกประการ ขอบคุณสยามฟิชชิ่งที่ได้เปิดโอกาสให้นำเรื่องราวต่างๆมาเล่าสู่กันฟัง ขอบพระคุณครับ