เมื่อคืนผมออกจากสำนักงานราวสองทุ่มกว่าๆ เห็นน้ำเจิ่งนองบนถนน ถึงได้รู้ว่า ฝนห่าใหญ่คงเพิ่งหยุดตกไปได้ไม่นาน เพราะยังเหลือลงเม็ดบางๆให้พอเปียก.. 

บนทางเท้าที่มีแสงไฟไม่สว่างนัก แม่ค้ารถเข็นขายส้มตำกำลังเข็นไปข้างหน้า บนรถมีข้าวโพดต้ม มันเทศต้ม สารพัดของกินกระจุกกระจิก ร้องเรียกให้ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเดินสวนมาให้ช่วยเธอซื้อข้าวโพดต้มบ้าง...  น้ำกระเซ็นเปียกเฉอะแฉะ ผมกลายเป็นผู้สังเกตการณ์... ผู้หญิงคนนั้นหยุดชะงักนิดหนึ่งก่อนเดินต่อ แม่ค้ามองเหลียวหลังตามอย่างจะมีความหวัง.. ก็น่าเห็นใจในค่ำคืนที่ฝนตกแล้วของที่เธอขายก็ยังเหลือเต็มแบบนี้... จังหวะนั้นผมเดินแซงขึ้น เธอจึงไม่มีโอกาสเรียกผมให้ช่วยซื้อ ผมกำลังนึกถึงข้าวโพดต้ม แต่อีกใจก็กลัวกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของข้าวโพดที่ต้มค้างคืนหรือไม่ก็ต้มแต่ตี 1 ตี 2 นี่มันสองทุ่มแล้วนะครับ.. ผมพยายามหาเหตุผล ถึงการซื้อมันเทศ หรืออะไรก็ตาม..  แต่ในระหว่างเดินระหว่างคิด.. ผมก็เดินเลยแม่ค้าคนนั้นมาพอสมควร..

เราทุกคนต่างมีชะตากรรมให้ต้องเผชิญกระนั้นหรือ...

เดินไปได้อีกหน่อย ชายขับแท๊กซี่วัยค่อนคนกำลังเปลี่ยนล้อรถ อาจจะยางแตก ผมคิด แกก้มลงทำงานเกือบชิดขอบล้อ อาจจะเป็นไปได้ว่าแสงสว่างไม่พอ... เนื้อตัวเปียกปอนด้วยน้ำฝน.. แต่แกก็หาได้หยุดยั้งไม่..  วูบหนึ่ง ผมนึกถึงตัวเอง โถ ทำงานแค่สองทุ่ม (ในสำนักงาน) รู้สึกอ่อนระโหยโรยแรง ยิ่งนึกถึงงานยิ่งท้อแท้... แต่ดูเอาเถอะกับภาพที่ผมเห็น.. ผมคิดสาระตะเกี่ยวกับตัวเอง และวูบหนึ่ง คิดว่าผมควรจะย้อนกลับไปถามลุงแกหน่อยดีมั้ยว่าอยากได้ไฟฉายมั้ย... แต่ผมก็เดินจนเลยไปไกล..

เราทุกคนต่างมีชะตากรรมให้ต้องเผชิญกระนั้นหรือ...


คงเหมือนต้นไม้ต้นนี้ ถึงแม้จะไร้ซึ่งกิ่งใบ แต่ก็ยังยืนหยัดรอรับการโหมกระหน่ำของคลื่นโดยไม่หวั่นไหว..

ฮือ ฮือ เรื่องมันเศร้าง๊ะ

ไม่รู้จะออกความเห็นอะไรดี...

แต่สำหรับมุมมองของน้าผิวเนี่ย... ก็ เกินบรรยายแล้วครับ

กินใจดีครับ...
แต่ไร้น้ำใจน่าดู..น้าผิวนี่ อิอิ

บรรยายได้สุดยอดดดดดดดด.....นับถือเลยคับบบบบบบบบ

น้าไผ่อย่าเล่ามาก  เอาเบียร์บ้างก็ได้ 55555

ขอบคุณครับที่ส่งสิ่งดีมาให้อ่าน กำลังที่จะต่อสู้กับงานบังเกิดเลยครับ

( สลด ... + หดหู่ ... ) แต่อ่านแล้วทำให้ กระตุ้นต่อมขยันได้  บางครั้งการอยู่ที่จุดๆ หนึ่ง ลองเหลียวมองดูคนรอบข้างบ้าง
จะช่วยทำให้เกิดพลังในการเดินต่อไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อถอย


... จงสู้ต่อไปเถิดไอ้มดแดง ...

เรื่องจริงที่เกิดขึ้น
บ้างเคยเกิดมาแล้ว บ้างก็กำลังเป็นไป และบ้างก็จะเกิดขึ้นในอนาคต....

ชีวิต ก็เป็นเช่นนี้แล...

บางครั้งการที่เราได้ช่วยเหลือคนอื่น เล็กๆ น้อยๆ สักนิด มันก็ทำให้เราได้กำลังใจขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นรอยยิ้ม และคำขอบคุณ ว่าอย่างน้อย ยังมีคนที่พร้อมจะช่วย หรือ คนที่ยังคอยความช่วยเหลืออยู่
      จอดรถให้คนข้ามถนน เก็บของที่เจ้าของทำตกคืนเค้า ( ขณะนั้น ) ขอบคุณคนที่ให้ทางคุณ ในขณะที่คุณจะออกจากซอย หรือ เปลี่ยนเลน ( แค่ก้มหัว พยักหน้าให้ รึ แค่รอยยิ้ม ) บางอย่าง เล็กๆ น้อยๆ แค่รอยยิ้ม จะทำให้คุณมีความสุข ในวันนั้นทั้งวัน
      ทุกวัน เราก็ทำงานเครียด กันอยู่แล้ว ทุกคนอยากได้รอยยิ้ม การช่วยเหลือ การแบ่งปัน มากกว่า น่า ท่ามีโอกาส สักนิดนะครับ
      อิๆๆ ยังมาคิดย้อนหลังอีกว่า จะควรช่วยเค้าดีมั๊ย ต่อไป ต้องช่วยนะคับน้า แล้วสิ่งที่เราทำลงไป สักวันมันจะย้อนกลับมาหาเราเอง ผมเชื่ออย่างนั้นครับ
      อย่ากลัวววววววว... โอ้ว อย่ากลัววว... อ๊ากส์ อย่ากัลวววว... อู้ย อย่ากัว..

แสดงว่าน้าผิวไผ่เป็นคนอ่อนโยน อ่อนไหว มีอารมณ์ของศิลปิน และเป็นคนที่ละเอียดอ่อน ผมว่าถ้าน้าจะเขียนหนังสือสักเล่ม รับรองว่ามีคนอ่านตรึมแหง๋มๆ

น้าไผ่นี่มีความคิดที่ลึกซึ้งละเอียดอ่อนจริงๆ นะ เข้าใจสัจธรรมของชีวิตได้ถ่องแท้
เอ! แต่ทามมายไม่ปายช่วยส่องไฟให้ลุงเค้าง่ะ (((หา!!)) หุหุ

"ยางอาจแตก" หรือไม่ก็ ลุงคนนั้นอาจกำลังถอดแม็กรถ"คนอื่น"อยู่ก็ได้ อาจต้องแจ้งตำรวจ แฮ่ๆๆ

ผมว่าสังคมไทยทุกวันนี้เปลี่ยนไป เราต้องมองหลายๆแง่มุมแบบน้าไต๋ต่วยก็ดีนะครับ

น้าคะ ดีแล้วคะ เราไม่ได้ไม่มีน้ำใจ แต่มันต่างถิ่นอะคะ ครายจาไปรู้ว่าครายเป็นคราย เนอะน้าเนอะ ปลอดภัยไว้ก่อน

....ในมุมหนึ่งของลำธารเเห่งความเหงา...
....ฉันฝังตัวเองในปลักโคลนแห่งความเศร้า....
.....กลายร่างเป็นฟอสซิลที่โดดเดี่ยว.....
....หมื่นล้านปีแสงแห่งโลกพระจันทร์...
....เฝ้ามองใบไม้ร่วงหล่นลงช้าๆ...
....เน่าเปื่อยเเล้วผุพังลงตรงหน้า...
....ดับสิ้นเเล้ว...ณ..ที่ใจ..........

บทกวีของน้าผิวก็เหมือนสัจธรรมของชีวิตที่
ทุกคนต้องก้าวไปข้างหน้าเหมือนกันแต่จุดหมายต่างกัน

อารมณ์ละเอียดอ่อนดีถ่ายทอดออกมาชัดเจน  อยากถามความรู้สึกของน้าผิวว่ารู้สึกผิดมั้ยกับการไม่ได้ช่วย  ถ้าย้อนกลับไปได้จะซื้อมั้ย  จะถามเรื่องลุงขับแท็กซี่ที่เปลี่ยนล้อมั้ย  ของผมก็มีเหตุทำนองคล้ายๆกันขับรถมาทำงานผ่านสี่แยกบางลำภู ตรงประตูทางเข้าธนาคารไทยพาณิชย์ เห็นลุงแก่ๆอายุเกินวัยเกษียณ  แต่งกายด้วยชุดสีกากีราชการแบบราชการทั่วไป  รองเท้ามันเป็นเงา ผมเผ้าหวีดูเรียบร้อย  ลักษณะท่าทางภูมิฐาน  ทำให้ผู้ที่สัญจรไปมาคงคิด และจินตนาการถึงที่มาที่ไปของแกต่างๆนาๆ  ชุดข้าราชการที่ใส่แรกก็จะเป็นสีกากีสอาดสอ้าน  เวลาผ่านไปจากสีกากีก็กลายเป็นสีเทา  อีกวันสองวันก็ใหม่ขึ้นมาเหมือนกับจะถอดไปซักเข้าใจว่าคงมีชุดเดียว  ผมเห็นแกจนชินตาคิดอยากจะไปคุยกับแก  อยากรู้ว่าทำไมแกต้องมาเร่ร่อน  เป็นอดีตราชการหรือเปล่า ลูกเต้ามีมั้ย  แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้คุยกับแกซักที  เราจะเจอกันเฉพาะช่วงเช้า  ช่วงบ่ายไม่รู้ว่าแกไปอยู่ใหน  ผมจะใช้เส้นทางนี้ไปทำงานทุกวัน บางทีไม่เจอกันสามสีวันแกหายไป  รู้สึกเหมือนเช้ามีเราขาดอะไรไปบางอย่าง มันโหวงๆในใจชอบกล  คิดในใจว่าแกคงเสียไปแล้วเพราะอายุก็มากปานนั้นต้องทนสภาพทั้งลมฝน  ลมหนาวยาวค่ำคืน อาหารการกิน  ปัจจัยในการดำรงชีวิตที่ยากจะดำรงอยู่ได้  ก็ได้แต่อธิษฐานให้แกไปดี  อยู่ๆแกก็กลับมาอีกก็รู้สึกดีใจที่แกยังอยู่รอด  ถึงทุกวันนี้แกก็ยังคงอยู่ที่เดิม  เสื้อผ้าเริ่มที่จะไม่ซักกลายเป็นสีเทาแบบถาวร  รองเท้าที่มันเงาก็ไม่มี  ผมเผ้าเป็นกระเซิง  แววตาดูว่างเปล่า  รู้สึกแกเปลี่ยนไปมากไม่เหมือนเดิมเลย  ไม่เหมือนกับผมซึ่งก็ยังคึงไม่ได้ไปคุย ถามเรื่องราวที่คาใจกับแกซักทีเหมือนเดิม