มิตรภาพและไมตรีจิต...: SiamFishing : Thailand Fishing Community

มิตรภาพและไมตรีจิต...

ripper_ma(495

)

ตั้ง: 17 ม.ค. 58, 08:42

มิตรภาพและไมตรีจิต...เป็นสิ่งเปราะบาง แต่บางครั้งอาจยืนยาวเป็นอสงไขย...
ด้วย”เหล้า”ซักแก้วไม่แปลก...
คนแปลกหน้า อาจรู้สึกเหมือนรู้จักกันมาค่อนชีวิต...
ก็เพราะ”เหล้า” แก้วนั้น...

ดังนั้นการดื่มเหล้า ไม่ต้องใช้ความกล้าหาญใดๆ...
เรายกมันขึ้นมาดื่มด้วยเหตุผลหลายประการ...
แต่ที่แน่นอนที่สุด คือ เป็นการหนี”ความจริง”...ไปซักพัก...

แก้ไข 8 มิ.ย. 63, 15:55

คห.จก.

ripper_ma(495

)

คห.1: 17 ม.ค. 58, 08:44

วันศุกร์ที่ 15 มกราคม 2558 ผมนำตัวเองเดินทางจากกรุงเทพฯ...ด้วยรถยนต์ญี่ปุ่นเก่าคร่ำคร่า...มันวิ่งปุเลงๆด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่ดังเหมือน...ปิศาจต้องข้าวสารเสก...ติดๆดับๆ...จนผมใจหายใจคว่ำ...แต่ท้ายสุดมันก็ยังพา...ผม...คนตกปลาผู้ยากไร้ และเหว่ว้า ไปถึงยังสุดถนนเลียบชายฝั่งแสมสาร...

Capitan แก๊ว ผู้ยืนอยู่บนความสูงไม่เกิน 160 ซม. อกกร้านด้วยประสพการณ์ในเขตอ่าวแสมสาร ยาวไปยันกลางอ่าวไทย...และเดอะเบส...ลูกชายผู้สืบทอด...ความช่ำชองจาก กัปปิตันแก๊วไว้...รอรับผมอยู่ที่ปลายสะพาน...เรายิ้มให้กันทักทายกัน...ตามประสาคนไทยที่ดี...และเหมือนเคย...มันหยุดอยู่แค่นั้น...พร้อมกันการถอนสมอของเรือ....

แก้ไข 17 ม.ค. 58, 11:35

ripper_ma(495

)

คห.2: 17 ม.ค. 58, 08:45

วันนี้เราเฉซ้ายจากท่าเรือ วิ่งผ่านประภาคาร...ที่ครั้งหนึ่งกัปปิตันแก๊วบอก...การหาปลาสาก หรือปลาสละ ไม่ต้องวิ่งเรือไปไกลถึง หัวจันทร์ หรือหัวจวง...เราวิ่งเรือผ่านอดีตอันเรืองรองไปอย่างเงียบๆ...ทุกวันนี้ ประภาคารเป็นเพียงกองหินของ เก๋าป๊อด และลูกปลากะรีซีตัวขนาดหัวแม่มือ..

ripper_ma(495

)

คห.3: 17 ม.ค. 58, 08:46

เรากางแขนไดน์หมึก...แสงไฟขนาด 500 แรงเทียนสว่างโพลนในความขมุกขมัว ของปลายฤดูหนาว...เราช่วยกันตกหมึก...และเหมือนเคย...ผมใช้ความพยายามได้ 20 นาที กับหมึกเนื้อบาง เพียงตัวเดียว...และแล้วความพยายามของผมก็สิ้นสุด...เหล้าแก้วแรกถูกผสมกันน้ำเปล่า...น้ำแข็งดองปลา...เราล้างมันด้วยน้ำกำจัดกลิ่นคาว...หย่อนใส่แก้วพลาสติกขุ่นมัวที่แขกชุดก่อนทิ้งไว้ให้...ผมกินมันแก้หนาว...หรือจะกินมันไปฆ่าความเหงา...ก็แล้วแต่จะอ้าง...แต่จริงๆแล้ว...ผมกินมันเพื่อ”หนีความจริง”ไปซักพัก...

ripper_ma(495

)

คห.4: 17 ม.ค. 58, 08:47

“เหล้า” คำนี้แสลงความรู้สึกของคนดี หรือนักบวชผู้ทรงศีล มันเป็นสิ่งไม่ดี มีการรณรงค์ให้เราเลิกดื่มมัน...มีการใช้เงินนับร้อยล้าน...ที่มี campage…ชี้ให้เห็นความเลวร้ายและพิษภัยของมัน...แต่เงินก้อนนั้น...ก็มาจากภาษีของน้ำเมาแทบทั้งสิ้น...

เราจากพื้นที่ไดน์หมึกมา วิ่งฝ่าความมืดที่เปลี่ยวเหงา มาจอดทอดสมอที่กองหินเทียม เราเกี่ยวเหยือปลาหมึกตาย โดยไม่ต้องการทฤษฏีใดๆ สาวสายเอ็นออกจากรอกให้ห่างปลายเหยือราว 5-6 เมตร และเรามีเพียงสมุมติฐานว่า ด้านล่าง น่าจะมีสากดำยักษ์ หรือ อั่งเกยว่ายวนเวียนอยู่ ซึ่งเป็นสมุมติฐาน ที่รอการพิสูจน์ โดยไม่จำเป็นจะต้องเป็นทฤษฏี...สุดท้าย...ค่ำคืนที่เงียงเหงาก็ผ่านไปด้วย...สร้อยนกเขาขนาดฝ่ามือ 2 ตัว...

อรุณรุ่ง...ผมโงหัวขึ้นด้วยพิษเหล้า...เพื่อฉุดปลาสากขนาด 1-2 กิโลกรัมขึ้นมา 3 ตัว...หลังจากนั้นความเงียบและกระแสลมหนาว...ยังคงอยู่เป็นเพื่อน..คนตกปลาเหว่ว้าและยากไร้...

แก้ไข 17 ม.ค. 58, 18:29

ripper_ma(495

)

คห.5: 17 ม.ค. 58, 08:48

ผมไม่เคยปฏิเสธว่านึกอิจฉานักตกปลาผู้มั่งคั่งทุกครั้ง...ที่ได้เห็นภาพของเค้าเหล่านั้น...ยืนถ่างขาหน้าเชิด...มือจับหางปลาตัวเขื่อง...และปากคาบคันและรอกตกปลาราคาแพง ... ราคาเท่ากับการทำงานทั้งเดือนหรือสองเดือน..ซึ่งปรากฏในแม๊กกาซีนตกปลา หรือเว๊บของชุมชนนักตกปลา...
และนอนฝันกลางวัน...ต่อไปว่าได้เดินเข้าไปในร้านขายอุปกรณ์ตกปลา...ปรายตาชำเลือง คัน และรอก ที่วางเก็บอย่างดีแยกจาก คันและรอกชนิดอื่น...มันวางตัวเองอยู่ในตู้กระจก...อย่างเย่อหยิ่ง...ผมชี้นิ้วบอกคนขายที่พินอบพิเทา...ว่าต้องการรอกและคันชุดนี้...หลังจากคนขายเพิ่งตวาดลูกค้าซ่อมซ่อรายอื่นๆ...ผมสั่งให้ใส่สายเชือกถัก เมตรละร้อยกว่าบาท...ให้เต็มสปูล...แล้วผมก็เอามันไปตกปลา...มันจะต้องเป็นอุปกรณ์เทพเทวดาสามารถทำให้ปลาขนาดใหญ่...มากินเบ็ด...ไอ้ชนิดตัวละ สี่ห้าโลไม่ต้องสะเออะมากิน...คันและรอกระดับนี้อย่างชนิดเลวๆ ต้องเป็นโฉมงาม ขนาด สิบโลขึ้น ชนิดหน้ามอมปากเหลือง หรือไม่ก็ช่อนทะเล ขนาดน้ำหนักทำลายสถิติของอิ๊กฟ่า...หรือไม่ก็ต้องเป็น บูลมาร์ลิน หรือ แบล๊คมาร์ลิน ขนาด พันปอนด์ ที่ต้องว่ายน้ำจากทะเลแปซิฟิค...เพื่อมากินเหยื่อที่ห้อยปลายคันเบ็ดและรอกชุดนี้...หรือถ้าโชคร้าย...ปลาไม่กิน...ผมก็จะถือคันเบ็ดและรอกชุดนี้ขึ้นฝั่งอย่างเย่อหยิ่ง...ท่ามกลางสายตาขี้อิจฉาของนักตกปลาคนอื่น...

แก้ไข 19 ม.ค. 58, 08:23

ripper_ma(495

)

คห.6: 17 ม.ค. 58, 08:48

โฉมตากลมขนาด 6 กิโลกรัม ได้ถีบผมหล่นจากฝันกลางวัน...รอกราคาถูกจากจีนแดงส่งเสียงเหมือนคนท้องเสีย...คันโบ๊ทร้อดขนาด 20-30 ปอนด์ ก็กดวูบลง...โฉมงามตัวนั้นเมื่อกระสาว่าตนเองติดเบ็ด...ก็ลากสายเอ็นหลาละ บาทออกวิ่งด้วยความเร็ว...และแน่นอน...แทบไม่ต้องตวัดคันเพื่อให้เบ็ดฮุค...มันกลืนเหยื่อหมีกเป็นเข้าไปเต็มลำคอ...และอีกไม่กี่นาที...เดอะเบสก็เกี่ยวมันขึ้นเรือ

แก้ไข 18 ม.ค. 58, 07:18

ripper_ma(495

)

คห.7: 17 ม.ค. 58, 08:49

โฉมตากลม

ripper_ma(495

)

คห.8: 17 ม.ค. 58, 08:50

เดอะเบส

แก้ไข 17 ม.ค. 58, 08:53

ripper_ma(495

)

คห.9: 17 ม.ค. 58, 08:51

หลังจากนั้นเราเฝ้าภาวนา และร้องขอความเมตตาจากมารดาแห่งสรรพชีวิต...มีเพียงแต่ความว่างเปล่าที่ปลายสาย...สลิดหิน...ยังคงทำงานของมันอย่างซื่อสัตถ์...เหยื่อทุกตัวที่ปล่อยลง...หายไปอย่างไร้ร่องรอย...ถึงตอนนี้...ผมมองหน้า กัปปิตันแก๊ว...และพยักหน้า...ประโยคสุดท้ายที่หล่นจากปากผม
“กลับบ้านเถอะ”
เรานั่งกันอยู่หน้าเรือ...น้ำเมา...ที่ค้างอยู่จากค่ำคืนที่ผ่านมา...ถูกรินและชงผสม...เรากินมันอย่างเงียบๆ...

...ใช่...

"...มิตรภาพและไมตรีจิต...เป็นสิ่งเปราะบาง...แต่บ้างครั้งอาจยืนยาวเป็นอสงไขย...ด้วยเหล้าสักแก้ว...ไม่แปลก”...

แก้ไข 8 มิ.ย. 63, 15:55