...ระยะเวลาห่างกันเพียงไม่กี่อาทิตย์นับตั้งแต่ไปออกรอบตกปลา ที่หลักแก็ส ในกระทู้ Oil Rig Fishing ครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่ 2 ของการออกทริปตกปลาทะเลของผมสำหรับปีนี้ ทั้งนี้ ก็เพียงเพราะว่าอยากจะไปลองลิ้มชิมรสชาติของการตกปลาแบบ Light Jigging กันดูซะหน่อยว่ามันจะเป็นยังไง ท่วงที ลีลา และจังหวะในการเข้าทำประตูนั้น มันแตกต่างกันกับการที่ผมเคยผ่านการ Jigging ในระดับน้ำลึก 100 กว่าเมตรที่น่านน้ำพม่ามาแล้วหรือไม่นั้น ส่วนใหญ่ผมก็เคยแค่ได้ยิน ได้ฟัง คนนี้พูดนั่น คนนั้นพูดโน่น...แต่สุดท้ายก็ไม่เคยไม่ลองสัมผัสดูด้วยตัวเองซะที อยากๆ กล้าๆ อยู่ตั้งนานสองนาน คราวนี้เห็นทีได้ออกรอบ สัมผัสของจริงด้วยตัวเองซะที ว่าไอ้ Light Jigging นั้น มันเป็นยังไง(ฟ่ะ)

แล้วจะออกรอบยังไง ไปกับใครดีละ? นั่นไม่ใช่ประเด็น หากใจนึกอยากจะไปซะอย่างแล้ว ก็คงไม่แคล้วที่จะเปิดหน้าจัดทริป แล้วก็ขอแจมๆ ไปกับน้าๆผู้จัดนั้นๆ ...อ้าว! ไม่รู้จักเค้าแล้วจะลงเรือไปตกปลากับเค้าได้เร๊อะ? นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นอีกนั่นแหละ เดี๋ยวก็รู้จัก เรือไม่ได้ใหญ่โตขนาดที่จะเดินกัน 3 วันไม่รอบนี่นา มันหนีไม่รอดที่จะต้องเดินสวนกันบนเรือหรอกน่ะ ยิ่งคนที่มีหัวใจเดียวกันแล้ว ไม่ต้องใช้เวลานานเลย รับรองแป๊บเดียวก็รู้จักกันหมดแล้ว...จริงไหม?

ความเป็นตัวของตัวเองก็ยังไม่เลืองลางหายไปไหน...ผมก็ยังลงเรือตัวเปล่าไม่ได้เช่นเคย คงต้องขอแบกกล้องตกรุ่นลงเรือไปอาบน้ำเค็มด้วยกันทุกครั้ง และก็ยังไม่ทิ้งร่องรอยแห่งเครื่องหมายการค้าแห่งตัวของผมด้วยเช่นกัน นั่นก็คือ ตกปลา(บ้าง) เที่ยว กิน ดื่ม ถ่ายรูป ของผมไปเรื่อยในแต่ละทริป หากพร้อมแล้ว เราไปดูซิว่าการตกปลาแบบ Light Jigging ครั้งแรกของผมในทริปนี้จะเป็นอย่างไร 

นัดเจอกันประมาณ 5 โมงเย็น ที่ท่าเรือบางเสร่ ไม่ไกลจากบ้านพักที่ระยองเลย เดินทางไปแป๊ปเดียว...ผมออกเดินทางออกจากบ้านประมาณ 3 โมงกว่านิดๆ ค่อยๆ ขับไป แต่พอใกล้จะถึงท่าเรือ ต๊อปได้โทรหาผมว่าถึงไหนแล้ว สุดท้ายพอคุยไปคุยมา ผมก็รู้แล้วว่า ไอ้ที่ผมเดินทางจนไกล้จะถึงนั่น เค้าเรียกว่า “แสมสาร” ไม่ใช่ “บางเสร่” เอ้า! งั้นงานนี้ และเดี๋ยวนี้...แสมสารก็ต้องมีการลาจากกันก่อนน่ะ ผมจะรีบกลับรถไปบางเสร่

อุตส่าห์ออกจากบ้านอย่างใจเย็น นั่งขับไป ฮัมเพลงไปด้วยอย่างสบายๆ ซะอย่างดี ที่แท้ไปลงเรือผิดที่ซะนี่ ยังดีน่ะที่แสมสาร กับบางเสร่นั้นไม่ไกลกันมาก ใช้เวลาเพียง 20 นาที ก็เดินทางไปถึง กรรมเลยตรู

ครั้งแรกจริงหรือพี่555

ในที่สุด ผมก็เดินทางมาถึงท่าเรือ “บางเสร่” จนได้ ไม่ได้มาตั้งนานแล้วเน๊อะ มันก็ลืมกันได้ (แก้ตัวอีกน่ะ) 

รอต๊อปชวนอีก จะเป็นครั้งที่ 2 เลยน่ะครับ (จะไปขอวิชาอ่ะน่ะ) 

ไม่ได้มีเพียงแค่เราเท่านั้นที่ออกรอบตกปลา คณะก่อนหน้าที่พร้อมก็ออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อน 

เท่าที่รู้ในตอนนี้ก็คือ ผมไม่ได้มาถึงเรือเป็นคนสุดท้ายก็พอล่ะครับ ระหว่างรอก็ถ่ายรูปโน่นนี่นั่นกันไป 

เกือบ 10 ปีผ่านมาแล้วเห็นจะได้ ที่ผมไม่ได้มาลงเรือตกปลาทะเลที่บางเสร่นี่เลย แต่บรรยากาศก็ไม่ได้แตกต่างกันไปในแม้นว่าเวลาจะได้ผ่านพ้นไปนาน 

อุปกรณ์ส่องสว่างให้กับน้ำทะเลยามค่ำคืนนี้ คงจะสร้างความหฤหรรษ์ให้กับการตกปลาหมึกได้น่ะ  ผมหวังไว้อย่างนั้น 

เมื่อสมาชิกเดินทางมาครบ ก็ได้เวลาอำลาชายฝั่งกันซะที 

ผมเดินทางมาตัวเปล่าเลยครับสำหรับทริปนี้ (ยกเว้นกล้องกับอุปกรณ์ตกปลา) นอกนั้น ฝากท้องเอาไว้ดาบหน้าสถานเดียว ที่สำคัญตอนเช้าๆ ก็ขอให้มี “กาแฟ” แหย่ท้องซึมเข้าสู่กระแสเลือดซักนิดก็ดีน่ะ 

นายแบบท่านนี้เดินทางมาจากระยองเช่นกัน ทำงานอยู่ IRPC ครับ อย่างน้อยๆ ก็ยังพอได้พูดคุยภาษาระยองกันบนเรืออ่ะน่ะ 

ใกล้หมดสัญญาณมือถือกันแล้วน่ะครับ เร่งรีบส่งข้อความกันซะให้เรียบร้อยเลย อีก 2 วันค่อยมีสัญญาณกันใหม่น่ะ 

ภาพนี้เป็นแค่ช่อดอกไม้แห้ง เก่าๆ ที่ถูกมัดตรึงไว้กับหัวเรือ คาดคะเนว่า ดอกไม้ช่อนี้น่าจะเคยถูกนำมาสักการะแม่ย่านางเรือเมื่อกาลครั้งหนึ่งก่อนผมเดินทางลงเรือ ...และเท่าที่ผมได้ลงเรือตกปลาทะเลมาหลายต่อหลายครั้งผ่านไปนั้น คงมีเพียงทริปนี้เท่านั้น ที่ผมไม่เห็นคนออกทริปตกปลาทะเลมีพิธีการกราบไหว้บวงสรวญแม่ย่านางเรือ เพื่อเอาฤกษ์เอาชัย สร้างขวัญและกำลังใจ ให้แม่ย่านางหรือพระแม่คงคาช่วยให้ได้ปลา ก่อนออกทริปเดินทางออกไปตกปลาทะเลแต่อย่างใดเลย ก็นึกฉงนในใจเหมือนกันว่าทำไมไม่มี หรือว่ามันไม่เกี่ยวกัน…ผมแค่คนร่วมทริปธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้ตระเตรียมอะไรมาเลยนี่

แต่ก็ไม่เป็นไร...ลองดูผลลัพธ์เลยล่ะกัน ผมนึกปลอบใจตัวเองอย่างนั้น ...“เฮ้ย! มันไม่เกี่ยวกันหรอก มันขึ้นอยู่กับกระแสน้ำขึ้น/ลง หรือข้างขึ้น/ข้างแรมโน่น และช่วงเวลาหัวน้ำดำโน่น  พรายกระซิฝ่ายรัฐบาลแอบเข้ามากระซิบหูข้างขวาเปรยให้คิดแบบวิทยาศาสตร์ซิ…ยังไม่ทันไรก็ได้ยินอีกเสียงหนึ่ง เอ่ยขึ้นมาว่า “เฮ้ย! มันจะดีเร๊อะ ชาวเรือเขายึดถือปฏิบัติกันสืบทอดต่อกันมายาวนานแล้วน่ะ เราก็น่าจะทำสืบต่อกันไปน่ะ”  พรายกระซิบฝ่ายค้านก็ขยับเข้ามากระซิบที่หูข้างซ้าย พรางๆ ก็สะกิดให้คิดตามเชิงไสยศาสตร์ ...เอาไงดีว่ะตรู!?! ออกเรือมาแล้ว ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว...ยาวเลยล่ะกัน ลองดู 

ครั้นเมื่อ การต่อสู้กันทางความคิดในหัวของตัวเองได้จางหายไป มารู้ตัวอีกที เอ้า! ดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปเสียแล้ว เอ่อวุ้ย! ไอ้เรานี่ก็จมอยู่กับห้วงแห่งความคิดนานเหมือนกันเลยวุ้ย (แต่ผมก็คิดภายใต้เหตุและผลน่ะครับ...ไม่ได้คิดเล็ก คิดน้อย ภายใต้ภาวะของอารมณ์น่ะครับ) 

เมื่อตื่นจากภวังค์แห่งห้วงความคิด เราก็กลับมาเข้าสู่โหมดของการเตรียมแสงสว่าง สำหรับส่องน้ำทะเลกันยามค่ำคืนกันน่ะครับ 

มันคือ แหล่งผลิตแสงต่อเนื่อง มัดติดกับลำไม้ไผ่ยาว ต่อสายไฟเพื่อส่องแสงสว่างให้กับน้ำทะเลยามค่ำคืน 

ตามชมครับ

คงไม่ต้องอธิบายกันต่อไปน่ะครับ ว่าส่องแสงสว่างให้กับน้ำทะเลเพื่อวัตถุประสงค์อะไร? แต่บอกนิดก็ดีน่ะครับ เพราะน้องที่บ้านหลังดอยของผม บางคนมันยังไม่เคยเห็นทะเลเลยก็มี เอาเป็นว่า...กลางทะเลยามค่ำคืน มันมืด น่ากลัวอ่ะน่ะ...ก็เลยต้องเปิดไฟส่องน้ำทะเล...ส่องมันทำไมล่ะ? อ๋อ! ก็ส่องให้ปลาหมึกมันสงสัย ว่าค่ำแล้ว ทำไมมันมีใครส่องไฟ ฉายลงไปในน้ำ พอมันเห็น มันก็จะชวนเพื่อนมันว่ายน้ำเข้ามาดู (มันมาดูเองไม่ได้ มันมืด น่ากลัว ก็เลยต้องพาเพื่อนมากันหลายๆตัว อบอุ่นใจ หายน่ากลัว ตามนั้นน่ะ...สงสัยจังวุ้ย ) พอมันพาเพื่อนมา เราก็เอากุ้งพลาสติกติดเข็มงอๆที่ตูดกุ้ง โยนลงไปให้มันสะดุ้ง พอมันตกใจ มันก็จะหาที่พึ่งทางใจว่ายเข้ามากอดกุ้งพลาสติก แล้วมันก็จะถูกเข็มที่ตูดกุ้งเกี่ยวมันขึ้นมาบนเรือ เพื่อสอนให้มันรู้ว่า ค่ำแล้ว ไม่ควรออกนอกบ้านน่ะต่ะเอง...จบน่ะ!

ไม่นานนักเกมส์การหลอกล่อกันระหว่างคนบนเรือ กับปลาหมึกใต้ทะเลก็เริ่มขึ้นแล้วครับ 

มันจะเป็นความบังเอิญหรือไม่ อย่างไร ก็ไม่อาจจะทราบได้ ทริปนี้กระแสน้ำแรงมากๆ ไม่มีปลาหมึกชักชวนเพื่อนๆ ให้ออกจากบ้านยามค่ำคืนพากันว่ายน้ำเข้ามาดูแสงไฟ ที่ฉายส่องลงน้ำทะเลอย่างที่วาดฝันไว้ก่อนลงเรือซะแล้ว...สิ่งที่เราทำได้ก็คือ มองหาแสงไฟดวงสีเขียวที่ลอยอยู่กลางทะเล 

การมองหาแสงไฟในห้วงแห่งความมืดกลางท้องทะเล คงไม่ใช่เรื่องยากแต่อย่างใด ในที่สุดเราก็เจอกับแหล่งกำเนิดแสงไฟสีเขียวเช่นว่านั้นเข้าจนได้ 

"การรอคอย กับ การตกปลา" คงจะเป็นการยากที่จะแยกสองสิ่งนี้ออกจากกัน...และช่วงเวลาแห่งการอคอยนี้ เราเพียงแต่นั่งรอคอยจังหวะเหมาะๆ ขอเพียงแค่เพียงได้มองสบตา กับสายตาที่อยู่อีกเรือลำหนึ่งเท่านั้น แล้วทุกอย่างก็ดำเนินไปตามครรลองคลองธรรม อย่างเป็นธรรมชาติทันที... "พี่ครับ...พอจะมีปลาหมึกแว้นหนีออกจากบ้านมาติดอวนพี่ขึ้นมาบ้างไหมครับ...จัดให้ผมซัก 500 บาทซิครับ" มองตาก็เหมือนรู้ใจ(อะป่าว!) แม้ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ คงมีเพียงแค่ "ภาษากาย" ที่ถือได้ว่าเป็นคำตอบ นั่นคือ การเดินหันหลังให้กับคำถาม แล้วตรงไปขว้าตะกร้านั่งคัดปลาหมึกให้