 |
 |
23 พ.ค. 69
|
|
|
23 พ.ค. 69
|
)
2
ประติมากรรมอันเป็นสัญลักษณ์ของเกาะสอง หลายปีผ่านไป ก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง แม้ว่าสภาพแสงจะเปลี่ยนไป 
...แต่มีสิ่งที่ไม่เหมือนเดิม และเปลี่ยนแปลงได้อยู่เสมอ ผันแปรไปตามกาลเวลาและตัวแปรทางเศรษฐกิจ (นอกจากจิตใจคนแล้ว) นั่นก็คือ ป้ายโฆษณา 
![ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ [u]เพิ่มเติม[/u] ข](http://www.siamfishing.com/_pictures/board/upload2014/201412/14180990184568.jpg)
ลดภาระต้นทุนหน้าร้าน เจาะลึกถึงกลุ่มเป้าหมาย และก็ปิดการขายได้ในที่สุด 
เมื่อการค้าขายระหว่างประเทศได้ปิดฉากลง ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ ตม. พม่าก็เดินทางมาตรวจคนและเอกสารเรือ เพื่อทำวีซ่าเข้าไปตกปลาในน่านน้ำพม่า (ภาพนี้หลุดโฟกัส เพราะรีบถ่าย ไม่อยากให้นายแบบรู้ตัว...เอ้า! ฝีกต่อไป) 
การตรวจตรา คงต้องใช้เวลาเพียงซักพักหนึ่งละครับ ในเมื่ออีกตั้งสี่ซ้าห้าวัน ผมจะไม่ได้เหยียบแผ่นดินนอกจากพื้นกระดานเรือนั้น ยังไงก็ขอกระโดดขึ้นฝั่งพม่า ดำเนินตามพิธีการส่วนตัวของผมนิดหน่อยล่ะกัน มันเป็นธรรมเนียมของผมไปซะแล้ว นั่นคือ การเก็บภาพมุมนี้ ทุกครั้งที่ผมมีโอกาสมาที่นี่ 
แม้ว่าพิธีการตรวจคนเข้าเมืองยังดำเนินต่อไป...แต่การค้าขายระหว่างประเทศนั้น ได้ปิดฉากลงไปล่ะครับ (คนขายเดินไปโน่นแล้ว) 
ขอบคุณเจ้าหน่อย...จุมโพ่ ฝีมือดีประจำเรือ ที่เป็นนายแบบสำหรับภาพนี้) 
“เล่าให้ครบ จบในภาพเดียว” เป็นคำพูดของพี่เล็ก-แปดริ้ว ที่ยังก้องอยู่ในหัวของผมเสมอ ทุกๆ ครั้งก่อนกดชัตเตอร์...ภาพนี้ก็เลยหามุม เอาประติมากรรม ตัวอักษร และธงชาติ เข้ามาประดิดประดอยอยู่ในภาพเดียวกันเลย กลัวจะเดาไม่ออกว่าผมมาถ่ายภาพนี้...ที่ไหน? (ได้บ้างไม่ได้บ้าง ตามแบบอย่างที่ครูได้สอนมานั้น ก็พยายามฝึกฝนกันต่อไปน่ะครับ) 
...เอ้า! ก็บอกแล้วไง ว่าต้องลืมเรื่องงาน ต้องไร้กังวล ต้องไร้ความทุกข์ความสับสน ก่อนลงเรือไงครับท่าน...ทำไมมายืนท้ายเรือรอส่ง Fax กันล่ะครับ (การส่ง Fax เป็นศัพท์สุภาพ ที่ใช้สำหรับการปลดทุกข์ ในทริปนี้) 
เราเดินทางออกจากเกาะสองช่วงเวลาประมาณบ่ายโมง (บวก/ลบ นิดๆ) ฟ้าก็ยังไม่เปิด ไม่เป็นใจให้ผมได้ถ่ายภาพเอาซะเลย 
แต่อย่างน้อยก่อนเดินทางออกจากเกาะสองนั้น ผมก็ยังพอจะได้ภาพนี้ติดไม้ติดมือกลับมาบ้าง(เกือบถอดใจซะแล้ว) 
ก่อนที่เราจะเดินทางไปถึงหมายตกปลากันในค่ำคืนแรกนี้ (ใช้เวลาเดินทางตั้งแต่บ่ายโมง มาถึงหมายตอนประมาณตีสอง) ผมก็ยังแอบหวังเล็กๆที่จะได้ภาพดวงอาทิตย์เปลือยกายล้อนจ้อนลงอาบน้ำทะเลให้ได้ชมกันบ้าง แต่สุดท้าย ก็ได้แค่ภาพที่ผมแอบออกมากราบขอความหวังเล็กๆ น้อยๆ จากแม่ย่านางแทน ...มันก็ต้องอาศัยทั้งโชค ทั้งเครื่องรางของขลังกันบ้างอ่ะน่ะ กว่าจะได้ภาพมาแต่ละใบ 
ตกปลาในค่ำคืนแรกนั้น...ไม่ต้องหวังว่าผมจะหยิบกล้องถ่ายรูป ออกมาจากกระเป๋าเพื่อเก็บภาพ 
...ง่ายๆ กับคำถามที่ถามตัวเองว่า ระหว่างตกปลากับถ่ายรูป จะเลือกอะไร? ...ภาพนี้จึงต้องตัดมาตอนสายๆ ของอีกวันเลยครับ (รู้คำตอบกันล่ะน่ะ?) 
หมายนี้เริ่มตอนเช้าวันที่สอง ในระดับน้ำลึกสองร้อยกว่าเมตร ผมกับป๊อกแอบคุยกันอย่างเสียงดังๆให้ได้ยินกันแค่สองคน ว่าเราอยากจะปั่นปลาเก๋าถ่าน โดยไม่ใช้รอกไฟฟ้า จัดปั่นกันแบบ Manual วัดพลังกันเลยเอาไหม? ผมเอ่ยปากชวน...แต่แล้วก็ไม่ได้ยินเสียงตอบใดๆ จากเจ้าป๊อกเพื่อนผมเลยครับ ( ขอบคุณมากๆ เลยน่ะเฟ้ย ที่ไม่ตอบรับคำชวน...เค้าขอโทษที่พูดออกไปโดยไม่ดูสังขารตัวเอง) 
ในภาวะหุ้นขึ้นที่ระดับน้ำลึกสองร้อยกว่าเมตร ไอ้เรามันคนทุนน้อยด้อยสังขาร จะไปตามลงทุนช้อนซื้อหุ้นในระดับความลึกขนาดนั้นก็ใช่ที่ (เก็บแรงไว้ Jig ดีกว่า) ...(โชคดีที่เปลี่ยนใจ)คิดได้แบบนั้น...งั้นเราก็ขอถ่ายรูปละกันน่ะ (เกือบไปแล้วไหมล่ะ?) 
ผลการลงทุน มิได้ตอบแทนเฉพาะนักลงทุนเพียงเท่านั้น การลงทุน ยังได้สร้างโอกาสอาชีพใหม่เกิดขึ้นบนเรืออีกด้วย นั่นก็คือ นายแบบ และช่างภาพ หน้าตาใหม่ให้ประดับวงการเสมอๆ 
ผมพูดถึงการลงหุ้น การลงทุน กันมาซะหลายภาพแล้ว คราวนี้เรามาดูอุปกรณ์ใหม่ถอดด้าม สำหรับใช้ลงทุนตกหุ้นในระดับความลึกสองร้อยกว่าเมตรมาให้ดูให้ชมกันก่อนน่ะครับ ตัวนี้ เท่าที่ผมได้มีโอกาสไปหยิบจับ ลูปๆ คลำๆ มาแล้วนั้น นับว่าฝีไม้ลายมือของเจ้าตัวนี้ไม่ธรรมดาเลยครับ 
นี่คือ...โฉมหน้าของผู้กล้า ท้าทดสอบพลังในการ Jig ที่ระดับความลึกสองร้อยกว่าเมตร ท่ามกลางการลงทุนในระดับรอกไฟฟ้า (ไม่รู้ว่าจะเป็นแมงเม่า บินเข้ากองไฟหรือเปล่าอ่ะน่ะ?)