“เวลา” ได้ดำเนินเรื่องราวมาจนถึงภาพท้ายสุดของบันทึกฉบับนี้แล้ว หากท่านติดตามอ่านเรื่องราวมาจนถึงบรรทัดนี้ ย่อมพิสูจน์ได้แล้วว่าร่างกายของท่านนั้นยังมี “ชีวี” และพุทธวิถีที่ผมได้เรียนรู้มานั้น ทำให้ผมได้รับรสสัมผัสถึงแก่นแท้ตามเหตุและปัจจัย หากไม่ปฏิบัติ ก็ไร้การมองเห็นซึ่ง “ความจริง” เฉกเช่นวิทยาศาสตร์ หากไร้การทดลอง ก็ไร้ซึ่งการพิสูจน์ทราบ หากอ่านแล้ว ปัจเจกชนคนใดยังมีความประสงค์ที่จะสืบสานต่อ “ความเชื่อ” ที่ไร้ซึ่งการพิสูจน์อันหนึ่งอันใดให้ดำรงสืบต่อไป ด้วยความเคารพที่มิอาจก้าวล่วงได้ ก็ให้การตัดสินใจในความเชื่อนั้น ขึ้นอยู่กับชีวิตของคนหนึ่งผู้ใดคนนั้นเป็นสำคัญก็แล้วกัน ส่วนผมนั้นขอ "เดินทางสายกลาง" บนถนนแห่งชีวิตด้วยเวลาที่ยังมีเหลืออยู่(ไม่รู้ว่าเท่าไหร่) ด้วย “สติ” ที่มีสมาธิและสัมปชัญญะ เพราะผมสัมผัสได้แล้วว่าในสมาธินั้น จะก่อให้เกิดปัญญา ทำให้หลุดพ้นจากมายาที่ปิดกั้น “แก่นแท้” ของความจริง ก่อนจบบันทึกฉบับนี้ อย่างไรก็ดี ขอให้ทุกท่านได้ “ไปที่ชอบ ๆ ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่” อย่างมีความสุขและปลอดภัย...สวัสดี