เมื่อคืนผมออกจากสำนักงานราวสองทุ่มกว่าๆ เห็นน้ำเจิ่งนองบนถนน ถึงได้รู้ว่า ฝนห่าใหญ่คงเพิ่งหยุดตกไปได้ไม่นาน เพราะยังเหลือลงเม็ดบางๆให้พอเปียก.. 

บนทางเท้าที่มีแสงไฟไม่สว่างนัก แม่ค้ารถเข็นขายส้มตำกำลังเข็นไปข้างหน้า บนรถมีข้าวโพดต้ม มันเทศต้ม สารพัดของกินกระจุกกระจิก ร้องเรียกให้ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเดินสวนมาให้ช่วยเธอซื้อข้าวโพดต้มบ้าง...  น้ำกระเซ็นเปียกเฉอะแฉะ ผมกลายเป็นผู้สังเกตการณ์... ผู้หญิงคนนั้นหยุดชะงักนิดหนึ่งก่อนเดินต่อ แม่ค้ามองเหลียวหลังตามอย่างจะมีความหวัง.. ก็น่าเห็นใจในค่ำคืนที่ฝนตกแล้วของที่เธอขายก็ยังเหลือเต็มแบบนี้... จังหวะนั้นผมเดินแซงขึ้น เธอจึงไม่มีโอกาสเรียกผมให้ช่วยซื้อ ผมกำลังนึกถึงข้าวโพดต้ม แต่อีกใจก็กลัวกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของข้าวโพดที่ต้มค้างคืนหรือไม่ก็ต้มแต่ตี 1 ตี 2 นี่มันสองทุ่มแล้วนะครับ.. ผมพยายามหาเหตุผล ถึงการซื้อมันเทศ หรืออะไรก็ตาม..  แต่ในระหว่างเดินระหว่างคิด.. ผมก็เดินเลยแม่ค้าคนนั้นมาพอสมควร..

เราทุกคนต่างมีชะตากรรมให้ต้องเผชิญกระนั้นหรือ...

เดินไปได้อีกหน่อย ชายขับแท๊กซี่วัยค่อนคนกำลังเปลี่ยนล้อรถ อาจจะยางแตก ผมคิด แกก้มลงทำงานเกือบชิดขอบล้อ อาจจะเป็นไปได้ว่าแสงสว่างไม่พอ... เนื้อตัวเปียกปอนด้วยน้ำฝน.. แต่แกก็หาได้หยุดยั้งไม่..  วูบหนึ่ง ผมนึกถึงตัวเอง โถ ทำงานแค่สองทุ่ม (ในสำนักงาน) รู้สึกอ่อนระโหยโรยแรง ยิ่งนึกถึงงานยิ่งท้อแท้... แต่ดูเอาเถอะกับภาพที่ผมเห็น.. ผมคิดสาระตะเกี่ยวกับตัวเอง และวูบหนึ่ง คิดว่าผมควรจะย้อนกลับไปถามลุงแกหน่อยดีมั้ยว่าอยากได้ไฟฉายมั้ย... แต่ผมก็เดินจนเลยไปไกล..

เราทุกคนต่างมีชะตากรรมให้ต้องเผชิญกระนั้นหรือ...


คงเหมือนต้นไม้ต้นนี้ ถึงแม้จะไร้ซึ่งกิ่งใบ แต่ก็ยังยืนหยัดรอรับการโหมกระหน่ำของคลื่นโดยไม่หวั่นไหว..