หวัดดีครับชาว SFC ทุกคน ห่างหายกันมานานกับกระทู้ถ่ายภาพของผม กลับมาคราวนี้หามุขฤกษ์ยาม วันแห่งความเป็น “ไท” (Freedom หรือ “อิสระ”) ตามความหมายของวันปิยมหาราชนี้ มาโพสทักทายกันอีกครั้งนะครับ ...ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษกับฤกษ์ยามหรอกน่ะครับ  เพียงแค่มันเป็นเวลาที่สุกงอม กับการนำภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่สะสมระหว่างการเดินทาง ไปโน่น มานี่ และหาโอกาสนำมา Share & Learn กันอีกนะครับ

ภาพที่ผมได้สะสมมาครั้งนี้ เป็นการเก็บเกี่ยวเหตุการณ์ ต่างๆ ในชีวิตประจำวันใกล้ๆตัวนี่แหละครับ ลำดับเหตุการณ์อาจจะไม่ประติดประต่อกันไปบ้าง แต่ก็พยายามใช้ภาพประกอบคำบรรยายสื่อสารให้ได้รับชมในทำนอง Share & Learn กันอีกครั้งนะครับ  สวยบ้าง ไม่สวยบ้าง ก็พยายามใช้ความอดทนดูๆ ชมๆ กันไปนะครับ หรือท่านใดส่งคำติชม วิจารณ์กันก็ยินดีนะครับ ผมจะได้นำไปปรับปรุง/ต่อยอดทางความคิดกันในโอกาสต่อไปนะครับ ขอบคุณล่วงหน้าครับผม

ระหว่างการที่เก็บรวมรวมภาพเพื่อนำมา Share & Learn ในครั้งนี้ ทำให้ผมนึกถึงคำพูดของพี่เล็ก(แปดริ้ว) ที่เคยสอนผมไว้ว่า “...ภาพถ่าย ที่เราได้บรรจงถ่ายมันเก็บไว้ จะทำให้เราจดจำได้ว่าขณะนั้น เราทำอะไร ที่ไหนได้เป็นอย่างดี...” คำสอนนี้ ได้เป็นบทพิสูจน์ให้กับตัวผมในแบบฉบับ “เดิน(ทาง)ไป...ถ่าย(ภาพ)ไป” ได้เป็นอย่างดีแล้วครับ ว่าแล้วเราก็มาเริ่มต้น “เดินไป...ถ่ายไป” กันเลยนะครับ

ภาพนี้ผมถ่ายเก็บไว้นานมากแล้ว ขณะนั้นเป็นช่วงเวลาหัวค่ำ แดดร่ม ลมตกพอดี ผมอยู่ในห้องพักที่ จ. ระยองคนเดียว ด้วยความรู้สึกที่ “โดดเดี่ยว...แต่ผมก็ไม่เดียวดาย” จากภาพนี้หลายคนคงรู้แล้วนะครับ ว่าผมจะจัดการกับแก้วนี้อย่างไรเมื่อถ่ายภาพนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วนะครับ

จากการที่ผมหายไปซะนาน ขอส่งความคิดถึงทุกๆ คนเป็นอันดับแรกก่อนนะครับ  ภาพนี้ เกิด idea ขึ้นขณะนั่งสมาธิ(ปลดทุกข์) ในเช้าวันหยุดประจำสัปดาห์อยู่ในห้องน้ำที่บ้านพัก จ. ระยอง และบังเอิญมี SMS จากนางแบบส่งเข้ามา 

อีกภาพของความคิดถึงนะครับ ถ่ายทำขณะนั่งรถไฟจาก London ไปเมือง Bath ภาพนี้ผมใช้ “ความคิดถึง” ถ่ายภาพน่ะครับ กล้องกับเลนส์เป็นเพียง “แค่อุปกรณ์เก็บความทรงจำ” ของผมเท่านั้น (มันมีหน้าที่แค่นี้จริงๆ)  ในขณะที่ถ่ายภาพนี้ผมอยู่เดินทางไปต่างบ้านต่างเมือง และคิดถึงคนที่อยู่เมืองไทยนั้น…ผมก็ขอส่งความคิดถึงนี้มายังชาว SFC ทุกคนด้วยนะครับ

แสดงความคิดถึงกันผ่านไปแล้ว เรามาเริ่ม “เดินไป...ถ่ายไป” ด้วยกันเลยนะครับ แม้ผมจะไม่ใช่ Johnny แต่ผมก็ Walk ได้ไม่แพ้ Johnny เหมือนกัน 555 (เดินเซๆ) 

ภาพนี้ถ่ายที่ร้านอาหารหน้าปากซอยบ้านพักที่ระยอง แวะทานข้าวก่อนเข้าบ้าน ระหว่างนั่งรออาหาร เห็น Johnny ยืนมองหน้าอยู่ ก็เลยเดินกลับไปที่รถ คว้ากล้องมาถ่ายซะเลยในฐานะที่มายืนจ้องหน้าอยู่ได้ สงสัยคงสนใจเมนูที่ผมสั่งในวันนั้น 

อยากจะให้เข้ากับบรรยากาศ ของกระทู้เดินไป-ถ่ายไป ซะหน่อยครับ (ภาพนี้ถ่ายที่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กก จ. เชียงราย ขณะไปพายเรือคายัคเมื่อหน้าร้อนต้นปีที่ผ่านมานี้) 

ภาพนี้ได้มาตอนไปเที่ยวที่ จ. ภูเก็ต ระหว่างหยุดพักจุดท่องเที่ยวระหว่างทาง กับแสงที่ส่องลอดผ่านกระจกสี ต้องไหว้วานเพื่อนนางแบบที่ไปด้วยกันมาเป็นตัวแบบซะหน่อย ภาพแนว portrait นี้ผมไม่ค่อยจะได้มีโอกาสถ่ายบ่อยนัก ส่วนใหญ่จะถ่ายเรื่อยๆ เปื่อยๆ ซะมากกว่า 

ภาพนี้ถ่ายตอนกลางคืน กับแสงไฟ spot light สีแดงส่องด้านบน ระหว่างนั่งจิบไวด์ในงานแต่งงานเพื่อนของนางแบบที่โรงแรมชายทะเลแห่งหนึ่งที่จ. ภูเก็ต แสงไฟนี้จัดไว้สำหรับการแสดงโชว์ให้กับแขกที่มาในงาน ขณะหยุดพักการแสดง มีแสงไฟสาดส่องแบบนี้ แต่ยังไม่มีตัวแบบ ผมก็เลยจับเพื่อนผมมานั่งใต้แสงไฟเก็บภาพนี้ซะงั้น 

ภาพนี้ได้มาจากสวนตุง จ. เชียงราย ตอนพลบค่ำ ผมไม่ได้ตั้งใจไปถ่ายภาพนี้ เพียงแค่ออกจากที่ทำงานทัวร์ที่เชียงราย แล้วเดินมาหาข้าวเย็นทานกับนางแบบ บังเอิญเห็นมุมนี้ และก็บังเอิญไม่ขี้เกียจพกกล้องไปด้วย ก็เลยได้ภาพนี้มา เป็นแนวภาพบันทึกเหตุการณ์ธรรมดาๆ ของการเดินไป...ถ่ายไป นะครับ 

ภาพนี้ผมมีเหตุให้ต้องได้เดินทางไปวัดเสมียนนารีแต่เช้าตรู่ พอลง taxi เข้าไปในวัด บริเวณด้านหน้าวัดจะมีคอกวัวด้านซ้ายมือ เนื่องจากผมเดินทางไปถึงก่อนเวลานัด ไม่รู้จะทำอะไร ก็เลยไปด้อมๆ มองๆ ถ่ายภาพวัวโดยคิดว่า มันแปรงฟันหรือยังเช้าวันนี้ ถ่ายหลายใบเลยครับ กว่าจะได้จังหวัดน้ำลายยืดๆ แบบนี้ 

ภาพนี้ได้มาตอนเดินทางไป จ. อุบลฯ ตอนทานอาหารเย็นบนเพกลางแม่น้ำ แล้วเมนูเด็ดวันนี้ คือ “พล่ากุ้งเต้น” ผมไม่กล้ากิน (อยากจับไปเกี่ยวเบ็ดตกกระพงมากกว่า) ระหว่างนั่งกินเมนูอื่นๆ เห็นนายแบบตัวน้อยๆ กระดึบๆ อยู่ก็เลยเอาช้อนตักขึ้นมา แล้วนึกถึงชื่อภาพนี้ 

กับของเล่นใหม่ที่ผมได้อุดหนุนน้าเหล็งฮู้ชง ภาพนี้ผมไม่ได้ถ่ายเองนะครับ ไหว้วานเพื่อนนางแบบถ่ายให้ ต้องไปนั่งรออยู่บนสะพานข้ามแม่น้ำกก ที่ จ. เชียงราย หลายภาพผ่านไป ทั้ง crop ทั้งเสกเวทย์มนต์ให้กับภาพ และการปรุงแต่งอีกสารพัด ในที่สุดก็ได้ภาพนี้ออกมารสชาดที่ถูกปาก(ตัวเอง)ครับ 

เล่น Kayak ในแม่น้ำ ต้องบรรทุกขึ้นรถกระบะไปตอนต้นของแม่น้ำประมาณ 30 นาที แต่ใช้เวลาล่องเรือกลับเข้ามาในตัวเมือง ใช้เวลาเกือบ 2 ชั่วโมง กว่าจะถึงจุดพักกลางทาง (เกือบทั้งวันกว่าจะถึงในตัวเมือง) พอถึงจุดพักเท่านั้น ผมลงเล่นน้ำเลย ช่วงนี้น้ำในแม่น้ำขึ้นสูง คงต้องยกเรือขึ้นบกไปอีกนาน อยู่หลังเลนส์มาตลอด คราวนี้ขออยู่หน้าเลนส์บ้างนะครับ ภาพนี้ผมก็เลยขอให้นางแบบถ่ายให้ แต่ผมกำกับการถ่ายทำเอง 

งานแกะสลักไม้ เห็นเฉพาะหน้าตัวแบบ เป็นเครื่องประดับหน้าห้องน้ำในโรงแรมริมทะเลแห่งหนึ่งที่ จ. ภูเก็ต ผมเห็นตอนเดินไปเข้าห้องน้ำ พอเสร็จธุระก็กลับออกมาคว้ากล้องไปถ่ายอีกรอบหนึ่ง เป็นอีกหนึ่งภาพแนวบันทึกธรรมดาที่เห็นอะไรก็ถ่ายไป 

ภาพนี้ก็ได้มาโดยบังเอิญครับ เป็นวันเดียวกันกับวันที่ผมได้ภาพ Johnny ที่ว่าบังเอิญก็เพราะวันนี้แวะไปทานข้าวที่ร้านอาหารหน้าปากซอยหน้าบ้านพักก่อนเข้าบ้าน แต่เย็นวันนั้นที่ร้านได้เชิญ ช.อ้น ณ บางช้าง (ไม่ใช่ ช. อู๋ นะครับ...ผมไปพาดพิงน้าอู๋ได้ไงเนี่ยะ 555) มาเล่นดนตรีโชว์เพลงร๊อคที่ร้าน ผมแค่รอจังหวะที่ไฟ sport light ส่องมาที่ ช. อ้น แล้วก็ได้ภาพนี้มาครับ 

มุมเล็กๆ กับป้ายเตือนของศุลกากรที่ช่องเม็ก จ. อุบลฯ ก่อนข้ามไปยัง ส.ป.ป. ลาว จะถ่ายแต่ป้ายอย่างเดียวก็กระไรอยู่ ยังไงก็หนีไม่พ้นที่จะต้องไหว้วานนางแบบช่วยไปยีนพิงกำแพงทำท่าเมินๆ ซะหน่อย 

จากช่องเม็ก จ. อุบลฯ ในวันเดียวกันช่วงบ่ายก็มาโผล่ที่ผาแต้ม วันนั้นเดินรอบผาแต้มซะหอบเลย 

ห่างเหินจากการลิ้มรสเม็ดบัวมาซะนานเหลือเกิน พอมีโอกาสก็เลยต้องลิ้มลองรสชาดของธัญพืนพื้นบ้านกันอีก หาได้ไม่ยากที่ช่องเม็ก มีคนแกะให้ เรานั่งถ่ายรูปในรถขณะเดินทางไปที่ผาแต้ม 

กับกาแฟร้อนยามเช้า ตอนนั่งเฝ้า tour office ปรุงแต่งรสชาดกันตามใจชอบด้วยส่วนผสม B&W + Curve + Color adjustment ให้ภาพออกโทน low key 

ภาพนี้เป็นภาพต่อเนื่องจากภาพก่อนหน้านี้ หลังจากที่นางแบบได้ลิ้มรสชาดของกาแฟเสร็จแล้ว คราวนี้ ก็ลองชิมนิ้วมือตัวเองดูบ้าง ปรุงแต่งส่วนผสมโทนสีภาพแบบ lomo เพิ่มรสจัดจ้านด้วยการเติม noise เข้าไป เพื่อให้ gain ภาพดูดิบๆ หยาบๆ ขึ้นนะครับ 

ภาพนี้ได้มาระหว่างการเดินทางไปดูที่ดินที่ อ. เชียงของ เช้าวันหนึ่งในหน้าหนาวที่เชียงราย นานมาแล้วครับ ได้มาโดยบังเอิญอีกนั่นแหละครับ เรื่องก็มีอยู่ว่า ลงไปยิงกระต่ายข้างทาง เหลือบไปเห็นหยดน้ำค้างบนลวดหนาม ตอนไกล้รุ่ง เห็นแล้วเกิดความรู้สึกที่ขัดแย้งกันระหว่างความแข็งแรงกำยำของน้าลวด (น้าป๋องลวดหนามของเรา โดนผมพาดพิงซะแล้ว 555) กับหยดน้ำค้างยามเช้า ก็เลยคิดว่าเมื่อคืนที่ผ่านมานางฟ้าคงร่วงลงจากท้องฟ้า เจ็บจนร้องให้แล้วทิ้งหยดน้ำตาเอาไว้มั้ง 555 

อย่างที่ผมเกริ่นไว้ตอนเริ่มต้นนะครับ ภาพส่วนใหญ่ผมจะได้มาจากสิ่งต่างใกล้ๆ ตัวทั้งนั้น ภาพนี้ก็อีกเช่นเคย เลิกงานแล้วไปตีเทนนิส สนามของโรงงาน เล่นไปซักพัก เห็นแสงยามเย็นแบบนี้แล้วอดไม่ไหว ขอหยุดพักกลางคัน เดินออกจากสนามไปหยิบกล้องท้ายรถ แล้วจับนางแบบไปยืนเตะท่าซะ 

มันเป็นเรื่องของโชคช่วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ ครับ ภาษาชาวบ้านเรียกว่า “ฟลุ๊ค” ถ้าวันนี้ ผมไม่ได้หยิบกล้องติดไว้ท้ายรถ ก็คงไม่ได้ภาพนี้ 

ยินดีเลยครับน้า มาเดินไป...ถ่ายไปด้วยกันสำหรับเช้าวันหยุดนี้เลยนะครับ (โอกาสหน้าคงได้ไปออกรอบ texas rig ด้วยกันนะครับ) 

ภาพนี้ถ่ายดองสะสมมานานแล้วครับ เป็นการถ่ายภาพตัวเองด้วยตัวเอง (ขาตั้งกล้อง+ตั้งเวลาถ่าย) เรื่องก็มีอยู่ว่า ในวันหยุด อยู่บ้านคนเดียว ไม่รู้จะทำอะไร ไปทะเลดีกว่า กว่าจะลงตัวด้วย shot นี้ เล่นเอาวิ่งไป-มาซะเหนื่อยเหมือนกัน 555 เป็นนายแบบมันไม่ง่ายเหมือนกันแฮะ ขอเป็นคนถ่ายภาพดีกว่า ไม่เหนื่อยดี 555 (ภาพต้นฉบับดูไม่ได้เลยครับ ก็เลยจับมาขัดสี ฉวีวรรณ แต่งตัวกันซะหน่อย)

หวัดดีตอนเช้าวันหยุดครับเฮียปุ๊ สบายดีนะครับ สำหรับเช้าวันหยุดนี้ สนใจหยิบกล้องถ่ายรูปแล้วเดินไป...ถ่ายไปด้วยกันเลยนะครับ 

ภาพนี้ผมไปกินขนมจีนน้ำเงี้ยว ที่ร้านขึ้นชื่อร้านหนึ่งที่ จ. เชียงราย เมื่อตอนต้นปีนี้ ในเมื่อหลักฐานของการกินยังทิ้งร่อยรอยไว้ แล้วไอ้เจ้าอุปกรณ์เก็บความทรงจำก็อยู่ในมือ ถ้างั้น ขอเก็บหลักฐานสร้างภาพกันซะหน่อยนะ (ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องหอบหิ้วกล้องไปกินข้าวกลางวันด้วย) 

ภาพนี้ถ่ายตอนยามบ่ายที่ร้านกาแฟริมแม่น้ำที่เชียงรายตอนกลับบ้านหลายเดือนผ่านมาแล้ว ระหว่างนั่งรอให้ขนมย่อยในท้อง บังเอิญแสงแดดยามบ่ายเป็นใจฉายลงมาบนจานขนมที่ถูกละเลียดลงท้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และก็บังเอิญอีกเช่นกันที่แบกกล้องไปด้วยข้างๆ ก็เลยได้ภาพนี้มา 

สถานที่เดียวกัน วันและเวลาเดียวกัน ทิศทางของแสงเดียวกัน เพียงแค่เปลี่ยนฉากสร้างภาพ