...นับตั้งแต่เหตุการณ์น้ำมันรั่วเป็นต้นมา ผมแทบจะห่างหายจากการตกปลาไปนานเลยทีเดียว แต่อย่างไรก็ดี ยังมีก๊วนตกปลา ก๊วนหนึ่ง ณ ระยอง ที่ผมได้เคยยัดเยียดความเป็นเชลยให้หลายๆคนในก๊วนมานานแสนนาน จวบจนครั้งนี้ แก็งค์ก๊วนนี้ก็ได้เริ่มวางแผน สร้างสถานการณ์พาผมไปเชือดจับเชลยนอกสถานที่ ในอัตราส่วน “ทั้งแก็งค์รุมหนึ่ง” ...ที่ว่าทั้งแก๊งค์รุมหนึ่งนี่ไม่ใช่เรื่องฝีไม้ลายมืออะไรเลยน่ะครับ แต่เป็นเพราะการวางแผนร่วมไม้ร่วมมือกัน จนก่อให้เกิด “ความสามัคคี” ในแก๊งค์ ผมก็เลยกลายเป็น "เหยื่อ" ไปเข้าทางแก็งค์นี้ไปในที่สุด

การตกปลามันก็มีได้บ้าง ไม่ได้บ้าง เป็นธรรมดา สิ่งที่สำคัญที่สุดนั้น...ไม่ใช่การได้รับชัยชนะในการตกปลาแต่อย่างใด...หากแต่เป็น “ความสุขในการที่ได้ออกไปตกปลา” ต่างหากละครับ นี่คือสิ่งที่เป็นสาระสำคัญสำหรับตัวของผมเอง ส่วนกติกาการจับเชลย เป็นเพียงการหาเรื่องให้มีการพูดแซวกันในก๊วนก๊กแก๊งค์ซะมากกว่า ด้วยวุฒิภาวะแล้ว ไม่มีการเกินเลย ไม่มีการคิดเล็กคิดน้อย หรือล่วงเกินเลยกันไปมากกว่านี้ วันนี้เราเป็นเชลย วันข้างหน้าก็ผลัดเปลี่ยนกันเป็นบ้าง จะได้เป็นสีสรรของมิตรภาพในการออกรอบตกปลา และวิธีการเช่นนี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่วงการตกปลาเท่านั้นที่มีการจับเชลย วงการกีฬาประเภทอื่นที่มีการออกรอบเป็นก๊วนก๊กแก็งค์ ก็มีการจับเชลยเช่นกัน

สุดท้าย...ในวันนี้ ผมก็ตกเป็น “เชลย” ตามแผนการที่ก๊วนก๊กนี้ ได้วางแผนเอาไว้มานานสองนาน แต่สุดท้าย เชลยคนนี้ก็ทำให้คนที่ไม่ได้เป็นเชลย อยากเปลี่ยนใจเป็นเชลยแทนซะงั้น เพราะเหตุ Yaris ช่วยชีวิตตอนหัวค่ำ กระทู้นี้ จึงเป็นกระทู้ภาพถ่าย ที่ขอบรรยายมุมมองของบรรยากาศ เบื้องหลังวงเหล้าของก๊วนก๊กแก๊งค์ตกปลา พอให้นึกถึงแบบขำๆ น่ะครับ

เพื่อนๆ SFC ท่านใดจะวิจารณ์ภาพถ่าย ร่วมแสดงภาพบรรยากาศภายหลังการตกปลาในอารมณ์แบบนี้ หรือเสนอความเห็นอันหนึ่งอันใด เรียนเชิญกันตามสบายเลยน่ะครับ หากพร้อมแล้วไปติดตามรับชมภาพบรรยากาศ “ควันหลง วงเหล้า” แบบขำๆ ด้วยกันเลยน่ะครับ 

ภาพชุดนี้ ถ่ายทำในขณะที่แฮงค์ตอนเช้าน่ะครับ บริเวณหน้าบ้านหลังที่แก็งค์นี้ยังนอนกันไม่ตื่นเลยครับ ข้าวของ จานชาม ทุกๆ อย่างในวงข้าววงเหล้า ยังวางอยู่กระจัดกระจายเหมือนเดิม ผมจิบกาแฟร้อนไป หามุมถ่ายไปเรื่อยๆ 

ภาพนี้ ในขณะที่ถ่าย ทำให้ผมนึกถึงการแข่งขันทางด้านการตลาดของโซดา ของ 2 ค่ายโซดายักษ์ใหญ่ ประเด็นของการโฆษณาแข่งขัน ก็คือ “ความซ่า” ของผลิตภัณฑ์นั้นๆ  แต่สำหรับผมแล้ว ผมคิดอย่างไรนั้นหรือ...ผมคิดตามชื่อภาพใบนี้ครับ 

พริก กระเทียม เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับการปรุงอาหารแบบไทยๆเรา 

...และเครื่องเคียงอันนี้ มักเป็นของเคียงคู่กับปลาดิบเสมอ

เราได้คู่ ได้เพื่อนกันมาในสองภาพที่ผ่านมาแล้ว ภาพนี้ ก็ขอแสดงสิ่งที่คู่กันอีกอย่างหนึ่งน่ะครับ นั่นก็คือ แมลงตัวน้อยๆ กับกลิ่นเหม็นเปรี้ยว มักจะอยู่คู่กันเสมอ

จริงๆ แล้วทริปนี้เป็นทริปท่องเที่ยว ตกปลา หาเชลย ธรรมดาๆ มากๆ แต่ทำไมใครพก “หัวรบ” มาด้วย(ว่ะ) 

อุปกรณ์ในการทำกับแกล้มทุกอย่าง ทุกคนบรรจงช่วยกันคนละไม้คนละมือคนมาบรรเลงฝีมือปรุงกับแกล้มยามเย็นอย่างเต็มที่ 

นี่คือ อุปกรณ์ชั่ง ตวง วัด ปริมาตรแอลกอฮอร์ ในสัดส่วนที่พอเหมาะและกลมกล่อม 

หากใครไม่ต้องการที่จะมีส่วนผสมใดๆในแก้ว ก็เลือกสรรวิธีการดื่มกันได้อย่างเต็มที่ 

ไปไหนไปด้วย ช่วย 5 บาท ก็ยังดีกว่า...

ดารารับเชิญ มาในฐานะกับแกล้มพื้นฐานประจำวง 

น้ำจิ้มโชหยุสูตรพิเศษ ขายดิบขายดีตั้งแต่เมื่อคืน เป็นที่ต้องการของคนทั้งวง 

หวัดดีครับพี่ไก่ ไม่เจอกันนาน สบายดีน่ะครับ ตั้งวงเมื่อไหร่เชิญน้าคะน้ามานั่งจิบข้างบ่อด้วยกันน่ะครับ 

หมูกระทะ คือ อาหารจานหลักของวงนี้ ซื้อหมูมาหมักเองซะด้วย 

ตอนร้อนๆ มันช่างอร่อยจริงๆ แต่ไหงเวลามันเย็นตัวลง มันทำให้ผมนึกถึงเวลามันเข้าไปจับตัวในเส้นเลือดภายในร่างกายเราๆเสียจริง 

ต้ม ผัด แกง ทอด อะไรๆ ก็มีแล้ว ยังคงเหลือประเภท “ยำ” ให้เราไว้ดูต่างหน้ากันตอนเช้า ผมต้องขออภัยที่ไม่ชอบทำตามใครที่ชอบถ่ายภาพอาหารก่อนกิน แต่ผมขอทำในแบบที่คนอื่นไม่ทำละกันน่ะครับ ต้องขออภัยหากทำให้ท่านใดไม่เป็นที่นิยม 

ภาพนี้ งดบรรยาย เพราะเป็นที่รู้กันในวง 

หากขาดสต๊อกระหว่างกลางทาง มีหวังนั่งไม่ติดวง

เรื่อง “ขี้ผง” ที่ใครไม่รู้จักวิธีการบริหารจัดการ หรือจัดระเบียบผู้ร่วมวงก่อนตั้งวงหน้าบ้าน มันก็อาจจะกลายเป็นเรื่อง “ไม่ขี้ผง” ขึ้นมาให้คาอกคาใจ หรือรำคาญให้คิดเล็กคิดน้อยกันเลย ก็เป็นได้ 

เพียงแค่ปัญหาหญ้าปากคอก แก้ปัญหาได้โดยง่าย แต่กลับมองไม่เห็น เรื่องขี้ผงทั้งหลายจะหายไป หากท่านรู้จัก “การป้องกันปัญหา” (ไม่ใช่การ “ "แก้ไขปัญหา" น่ะ) เรียนรู้แล้วปรับใช้ซ่ะน่ะ  

และแล้ว...ปัญหาเรื่องขี้ผง ก็จะไม่กระจัดกระจาย เพราะว่าขี้ผงทั้งหลาย จะรู้ตัวเองดีว่า ควรจะต้องบริหารจัดการให้ขี้ผงนั้นอยู่ตรงไหน...ยากเหรอ?

หากปริมาณขี้ผงเพิ่มขึ้น เกินกว่าปริมาณในสต๊อกจะจัดเก็บได้ ก็ต้องขยับขยายโอนย้ายส่วนที่เกินปริมาณความต้องการของตลาด ไปจัดเก็บไว้ในถุง(โกดัง)ก๊อปแก็ป เพื่อรอการบำบัดต่อไป...ยากตรงไหน(ว่ะ)? 

เมื่อย้ายส่วนเกินสต๊อกไปจัดเก็บไว้ในโกดังแล้ว ก็สามารถรองรับปริมาณความต้องการตลาดที่เพิ่มขึ้นได้อีก...ดีกว่าไหม? 

...หรือจะแก้ปัญหาขี้ผงนั้น ด้วยการคิดผลิตภัณฑ์ใหม่ๆออกสู่ตลาด...ปลดปล่อยจินตนาการณ์ไปได้เรื่อยๆ คิดออกนอกกรอบบ้าง แล้วจะเห็นว่าโลกมันใหญ่กว่ากะลาเยอะ! 

...การคิดพลิกแพลงจากสิ่งที่มีอยู่ในมืออยู่แล้ว ให้เป็นผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ ก็ย่อมแก้ไขปัญหาเรื่องขี้ผง ได้เช่นกัน ไม่จำต้องมานั่งเสียเวลาในประเด็นที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ทางอารมณ์และมิตรภาพใน Social Network  ตามนั้นน่ะ นักตกปลาเอ๋ย