...ผมเคยได้ยิน ได้ฟัง เรื่องเล่า กล่าวขาน และได้อ่านเรื่องราวต่างๆ นานา กับทริปตกปลาที่บริเวณแท่นขุดเจาะน้ำมัน (Oil Rig) หรือเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไป กับคำเรียกขานว่า “หลักแก็ส” มาก็หลายครั้งหลายครา แต่ก็ยังไม่มีโอกาสเหมาะๆ รังสรรค์ปั้นแต่ง ให้ผมได้มีโอกาสไปตกปลา ณ ที่นั่นซักที...จากกระทู้ทะเลพม่าเป็นต้นมา ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะมีโอกาสได้ออกไปตกปลาทะเลอีกหรือไม่ วันหนึ่งขณะไปออกรอบตกปลาช่อน แต่ด้วยความบังเอิญในที่สุดก็ได้คุยกันเรื่องตกปลาทะเล และนี่ก็คือโอกาสที่ได้กลิ้งมาสะดุดกับหน้าแข้งของผม และทำให้ผมได้มาเอ่ยคำว่า “สวัสดี” กันในกระทู้นี้อีกครั้งหนึ่ง...และครั้งนี้ เราจะไปกันที่ “หลักแก๊ส”

เช่นเคย ทุกครั้งที่ผมจะออกตกปลาทะเล นอกเหนือจากการ (1) เตรียมอุปกรณ์สำหรับการตกปลาต่างๆ นานาให้ครบครัน และ (2) การเตรียมกล้องถ่ายภาพที่ตกรุ่นไปหลายปี ให้อยู่ในสภาพที่พร้อมใช้งานนั้น ก็ยังมีอีกสิ่งหนึ่ง ที่ผมต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษเพิ่มขึ้นอีกรายการหนึ่ง นั่นก็คือ ความพร้อมของสภาพร่างกาย ไม่เจ็บ ไม่ไข้ ไม่เป็นหวัด คัดจมูก ก่อนการลงเรือตกปลากลางทะเล  หาไม่แล้ว...

แต่ทว่า ทริปนี้ สภาพร่างกายของผมไม่อยู่ในสภาวะพร้อมใช้งานนั้นเลย แต่กระนั้นก็ตาม ครั้นจะขอเลื่อนทริป ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ ทางเดียวที่ทำได้ในตอนนี้ คือ ขนยาลงเรือร่วมทริปไปด้วย...การเดินทางไปตกปลาที่หลักแก็สในสภาวะร่างกายที่ไม่พร้อมนั้น จะเป็นอย่างไร ผลลัพธ์จะลงเอยแบบไหน เรามาลงเรือร่วมชมบรรยากาศกับแบบ “สบายๆ” ไม่ต้องคิดอะไรในหัวให้มันมากมาย วุ่นวาย ในสไตล์ ตกปลา ถ่ายรูป ท่องเที่ยว กิน(ยา) และ(แอบ)จิบเบียร์ ไปพร้อมๆ กันเลยน่ะครับ

และก็เหมือนเช่นเคยน่ะครับ หากท่านใดมีรูปภาพตกปลาที่หลักแก๊สและมีความประสงค์ที่จะร่วมแสดงภาพด้วย หรือจะแสดงความคิดเห็นใดๆ ก็ยินดีน่ะครับ ความคิดความอ่านของท่าน คือ พัฒนาการของผมน่ะครับ หากพร้อมแล้ว ก็ลงเรือไปร่วม Share & Learn กับการตกปลาที่หลักแก๊ส 4 คืน 5 วันไปพร้อมๆ กันเลยน่ะครับ 

เราเดินทางจาก จ.ระยองมาถึงท่าเรือตอนตีสี่กว่าๆ ช่วยกันขนของลงเรือเสร็จก็เช้าพอดี ในช่วงเวลานี้ ณ ท่าเทียบเรือแห่งนี้  สิ่งที่เราจะพบเห็นก็คือ วิถีชีวิตชาวประมงในละแวกนั้น ผมด้อมๆ มองๆ ซักพัก ก็นึกถึงคำสอนถ่ายภาพของน้าเต่า Trophy ณ ร้านอินโฮมเมื่อหลายปีผ่านมา...นั่นก็คือ การมองหา “จุดเด่น“ เน้นความแตกต่าง...ผมหวังว่าภาพนี้ คงสะท้อนจุดเด่นในวิถีชีวิตชาวประมงในเช้าวันเดินทางได้เป็นอย่างดีน่ะครับ

ไม่ช้า ไม่นาน...ก็ได้ฤกษ์งาม ยามดี ออกเดินทางไปตกปลาหลักแก็สกันซะที 

...นี่ก็คงจะเป็นอีกหนึ่งจุดเด่นในทะเล 

ในขณะที่สมาชิกท่านอื่นๆ กำลังเสวนาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในการตกปลากันบนดาดฟ้าเรือระหว่างการเดินทางนั้น สิ่งที่ผมควรจะทำได้เป็นอย่างดีในขณะนั้น คือ การนั่งฟัง เก็บเกี่ยวประสบการณ์นั้นๆ และการนั่งเก็บภาพบรรยากาศระหว่างการเดินทางเช่นกัน

การออกตกปลาทะเล ในเกือบจะทุกๆทริปนั้น ก็มักจะมีนักตกปลาที่ เป็นทั้งสาวก Jigging เช่นตัวผมเอง กับนักตกปลาที่ชอบเฉพาะการลงสายหน้าดิน มันคือ “ความเหมือน ที่แตกต่าง” ในเวลาเดียวกัน และก็บนเรือลำเดียวกันซะด้วย ...สำนึกแห่งการแบ่งปันความชอบซึ่งกันและกันนั้น เป็นบ่อเกิดแห่งความสมัครสมานสามัคคีที่ดี ของคนที่มีหัวใจเดียวกัน(รักในการตกปลา) เมื่อยามที่เราๆต้องลงเรือลำเดียวกัน...เสมือนเชือกเส้นนี้ ที่ได้ขดมัดเรียงตัวกันอย่างมีลำดับในเส้นทางเดียวกัน

การเดินทางจากท่าเรืองไปที่หลักแก๊ส ต้องใช้เวลาในการเดินทางนานพอสมควร กิจกรรมที่สามารถทำได้ระหว่างการเดินทาง นั่นก็คือ การนอนหลับ การนั่งดูหนัง ฟังเพลง ไปตามเรื่อง...สุดแท้แต่จะชอบแบบไหน ส่วนตัวผมเอง ด้วยสภาพร่างกายวันสองวันแรกที่ลงเรือ หลังจากโซ้ยข้าวเที่ยง มื้อแรกบนเรือเสร็จแล้ว ผมก็คว้ายาแก้หวัด แก้แพ้อากาศ ตวัดลงคอแล้วเข้านอนยาว ผมโผล่หน้าออกมาจากเก๋งเรืออีกครั้ง ก็ได้เวลาพลบค่ำแล้วครับ

สิ่งที่อยากจะเห็นในยามนี้ ก็คือ ผมอยากเห็นดวงอาทิตย์แก้ผ้าอาบน้ำทะเล (ขอบคุณน้าวุฒิ ที่เป็นนายแบบที่หัวเรือให้น่ะครับ)

หมายแรก คือ หมายกลางทางระหว่างท่าเรือ มุ่งหน้าไปยังหลักแก็ส...แล้วเค้ามุงดูอะไรกัน?

ด้วยความอยากรู้ อยากเห็นว่าเค้ามุงดูอะไรกัน...ทางเดียวที่จะรู้ได้ก็คือ มุดเข้าไปร่วมวงไพบูลย์กับเขาด้วยคน

...นี่คือ รูปที่สะดุดกับสมาธิการถ่ายภาพของผมมากที่สุด ณ เวลานั้น ผมถ่ายรูปนี้เสร็จ ก็ยกมือท่วมหัวกราบสักการะ

โผล่หน้าออกมาอีกด้านหนึ่งของเก๋งเรือ ผมก็ได้เจอกับอุปกรณ์ของสาวก Jigging และภาพนี้ ก็คือ ภาพสุดท้ายของค่ำคืนแรก ก่อนที่เจ้ากล้องถ่ายภาพจะถูกจับโยนลงในกระเป๋า ผมควรจะรีบไปประกอบชุด Jigging ของผมบ้างล่ะครับ 

ตัดภาพมาสายๆ ของอีกวันหนึ่งเลยน่ะครับ ภาพนี้ไม่มีอะไรซับซ้อนน่ะครับ มันคือ “ส่วนหนึ่งของต้นไม้ท่อนหนึ่ง” ธรรมด๊า ธรรมดา อันหนึ่ง แต่... ผมขอให้ชื่อว่า “Killing Zone” น่ะครับ 

ภาพนี้คือ ภาพต่อเนื่องจากภาพก่อนหน้านี้เช่นกัน เมื่อมี ภาพ Killing Zone ไปแล้ว ก็ขอให้กลิ่นไอของทุ่งสังหารนั้น อบอวลอยู่ต่อไปอีกซักภาพน่ะครับ...และขอให้ชื่อนี้ว่า “ถลกหนัง” ก็แล้วกัน 

...สุดท้าย ก็ได้ชิ้นเนื้อปลาสดๆ สำหรับทำ Sushi กันล่ะครับ 

ผมตกเจ้าตัวนี้ได้ ด้วยคัน Zenag ที่ได้รับอภินันทนาการมาจากงานแข่งตกปลากะพงหลายปี แต่เพิ่งจะเอาออกมาใช้ รอกเบส Cardiff มือสองแขน Jig แต่ง ซื้อหามาจากในบ้านหลังนี้ และสาย PE3 เก่าๆ ปลดระวางจากงานตกปลาที่พม่าหลายปีมาแล้วเช่นกัน ตัวเบ็ด Circle hook ที่แอบหยิบมาจากกล่องอุปกรณ์ของน้าแอน เกี่ยวเหยื่อหมึกตายทั้งตัว แล้วก็ทิ้งลงหน้าดินในระดับความลึก 70 กว่าเมตร... ขอบคุณเจ้าแชกำที่สละเนื้อสดๆ ให้ได้ลิ้มชิมรสชาติ Sushi และมิยาบิ กันทั้งเรือ 

Sushi #1 

Sushi #2 

วาซาบิ สดๆ รสชาติสะท้านจมูกดีจริงๆ 

และที่ขาดไม่ได้เลยทีเดียว ก็คือ น้ำจิ้มโชหยุ 

มาทันเวลา Sushi พอดีเลยครับแก้ว ฝากเรียกเสี่ยบี หยิบเบียร์มาแกล้มด้วยเน้อ

พอสิ้นเสียงเรียกขานจากจุมโพ่ ให้มาลิ้มรสชาติ Sushi กัน...ไม่ช้านาน ลูกค้าที่ชื่นชอบเมนู Sushi ก็ทยอยกันมาลิ้มชิมรสชาติ กันที่ท้ายเรือไม่ขาดสาย 

เนื้อปลาสดๆจากทะเล ผสมปนกับมิยาบิสดๆ คลุกเคล้ากันให้ลงตัวกับน้ำจิ้มโชหยุ รสชาติจะเป็นยังไงนั้น คงต้องสอบถามกับนายแบบท่านนี้ดูเอากันเองน่ะครับ 

ผมก็หวังว่า ภาพสีสันที่จัดจ้านของเหยื่อหมึกตัวน้อยๆ ตัดกับสีของน้ำทะเลนี้ น่าจะเป็นถ้อยคำบรรยายถึงรสชาติอาหารสดๆ กับบรรยากาศที่ภัตตราคารกลางทะเลได้ ไม่มากก็น้อยน่ะครับ 

ลืมความยุ่งเหยิงต่างๆ นานา เอาไว้บนฝั่ง และโปรดอย่านำมาติดตัวมาลงเรือไปตกปลาด้วยน่ะ 

จากวัตถุดิบที่นำมาทำ Sushi จุมโพ่ ก็ได้เพิ่มเติมเมนูแบบไทยๆ เสริมเติมแต่งกันอีกเมนูหนึ่ง...นั่นก็คือ “น้องก้อย” ครับ