...จังหวะชีวิตการตกปลาของผม เคยเป็นคนที่มี Logo ครั้งหนึ่ง แต่เมื่อเวลาผ่านไป เหตุการณ์ก็ทำให้ผมกลายเป็นคน “ไม่มี” Logo ขึ้นมาในที่สุด ซึ่งแท้จริงแล้ว ผมนึกขอบคุณเหตุการณ์นั้น ที่ทำให้ผมได้เปิดโอกาสตัวเอง ให้มองเห็นโลกที่กว้างใหญ่กว่าสิ่งที่ Logo นั้นๆ ได้กำหนดกรอบและขอบเขตเอาไว้ จนกระทั่งหลายๆ ครั้ง ก็เกือบจะลืม “ความเป็นตัวของตัวเอง” ไปซะงั้น ... จวบจนวันนี้ ผมภูมิใจแล้วที่ได้ “เป็นตัวของตัวเอง” มีความสุขในชิวิตการตกปลาอย่าง “อิสระ” และไร้ซึ่งขอบเขตของความสุขอย่างที่สุด 

แล้ววันหนึ่งไม่ช้าไม่นานที่ผ่านมา  โอกาสก็วิ่งเข้ามาสะดุดขาผม ทำให้คนไม่มี Logo ได้มีโอกาส Go Inter(national) ไปเรียนรู้ หาประสพการณ์ในต่างแดน ด้วยการสนับสนุนจากบริษัท T.R.Y. เราจึงเป็นหนึ่งในทีมนักตกปลานานาชาติ ที่ประเทศมาเลเซีย ในนาม “Ryoko Team” ภายใต้ Billfish International Challenge 2013 เรื่องราวจะเป็นอย่างไรนั้น ผมจะนำเอาเรื่องราวที่ได้มาจากทัวร์นาเม้นท์ในครั้งนี้มา Share & Learn ด้วยกันในสไตล์ ตกปลา ท่องเที่ยว และ ดื่มกิน ด้วยกันลยน่ะครับ

ด้วยเพื่อนผมที่เป็นชาวต่างประเทศหลายคน ได้รู้ข่าวการไปหาประสพการณ์ต่างแดนของผมในครั้งนี้ ดังนั้น ผมจึงขออนุญาตแปลภาษาสากลประกอบกระทู้นี้ไปด้วย เพื่อให้เพื่อนๆ ชาวต่างชาติสามารถร่วม Share & Learn กับเราชาว SFC ในครั้งนี้ด้วยกันน่ะครับ ไม่ว่ากันน่ะครับ ขอบคุณน้องนม สำหรับ headline กระทู้นี้ครับ ท่านใดจะร่วมแสดงภาพ ติชม วิจารณ์ หรือร่วมแชร์ประสพการณ์กันได้เต็มที่เลยน่ะครับ ด้วยความเคารพ

During my fishing moment, I used to be a man with logo once. When the time passed by, the incident has turned me to be a man “without” logo at the end. I feel thankful to such incident letting me see the world wider than the limitation of such logo provided. While, many times I “almost forget myself” who I really am, but after no logo, I am proud to be “myself” by having fishing life freely with no limit of happiness.

One day lately, the opportunity came to scratch my leg, and was resulted me to go and learn experience abroad with the support of T.R.Y Fishing Tackle Co., Ltd. We then became one of the fishing participants at Malaysia in the name of “Ryoko Team” to participate in the Billfish International Challenge 2013. How the story will be, allow me to Share & Learn such experience with you guys in the style of fishing, travelling, eating and drinking in the meantime.

Many of my foreigner fishing folks, who knew I joined this tournament, allow me to “Share” this with them by which I provide the English translation quoted in parallel with Thai. Then, my fishing folks can Share & Learn with our SFC folks together. Thanks Nong Nom (login) for giving me the headline. Anyone would also like to share their photo, share their own experience, you are welcome, with all due respect. 

เราเริ่มต้นเรื่องราวของทริปนี้ เริ่มจากพี่ยุทธขับรถออกจาก จ.ระยอง ตั้งแต่ตีสอง เช้าวันที่ 13 ก.ย. 2553 เข้าไปรับ Mr. Yeang และน้านวล ที่ กทม. ไปยังสนามบินดอนเมือง ส่วนผมมานอนที่บ้าน กทม. ตั้งแต่เย็นเมื่อวาน จึงมีเวลานอนมากกว่าพี่ยุทธนิดหนึ่ง แต่ก็ไปพบกันที่จุดนัดพบสมาชิกในทีม เวลาตีห้าที่สนามบินดอนเมือง ด้วยสภาพอากาศเปียกๆ เย็นๆ ตามภาพนี้

Our journey was started by Mr. Thirayut drove his truck from Rayong Province at 2am of September 13, 2013 and picked up Mr. Yeang and Na Nuan (login) at BKK heading to Don Muang Airport. For me, I was at my BKK home since the day before, so that I had a bit more sleeping hours than him. However, we met at our appointment around 5am at Don Muang Airport with the wet and cool weather as shown in this photo. 

เฮียยันติดขัดเล็กๆ น้อยๆ กับพิธีการเอกสารการตรวจคนเข้า-ออกเมือง ส่วนที่เหลือผ่านฉลุย คงเหลือเพียงการรอเวลาเครื่องบินเดินทางไปยังสิงคโปร์

Mr. Yeang has a bit obstruction on the immigration protocol clearance, while the rest of us went through. What we have to do next was to wait for the departure time heading to Singapore.

จากสนามบินดอนเมือง ไปถึงสนามบินชางจิ สิงคโปร์ เราต้องเดินทางต่อไปยังมาเลเซีย ...แต่ทำไมน้านวลต้องทำท่ายอมจำนน เมื่อเห็นตำรวจสิงคโปร์น่ะ?

From Don Muang Airport reached to Changi Airport, we gotta move forward to Malaysia. But, why Na Nuan surrendered once he saw Singapore’s policeman there.

ถึงเวลาเดินทางไปตรวจคนเข้าเมืองสิงคโปร์กันล่ะครับ 

It’s time to go for an incoming immigration clearance at Singapore.

บริเวณนี้ ห้ามถ่ายรูป แต่ไม่ทันล่ะครับ 

Photo is prohibited at this area, but it was too late.

สายๆ ของเวลาสิงคโปร์ เราก็เริ่มเดินทางไปยังมาเลเซีย บทเรียนที่ได้รับขณะเวลานั้น ก็คือ อย่าลืมตรวจสอบสัมภาระของแต่ละคนให้ครบ ก่อนเดินทาง ไม่งั้น...งานเข้า 

At late morning, Singapore’s time, we started to move further to Malaysia. Lesson learnt at that moment was that do never forget your own gears belongings before you make your further move, unless, you’ll have to live with an incoming problem.

ไร้สังกัดปั๊บก็กลายเป็นเทสเตอร์ต่างแดนเลย

รอชมครับน้า

เราเดินทางจากสิงคโปร์มาแวะกินข้าวกลางวันที่เมืองจอหอ บารู (Johor Bahru) ประเทศมาเลเซีย แวะซื้อบริการโทรศัพท์ภายในประเทศมาเลเซีย ผมนั่งอยู่หลังรถในระหว่างรอนั้น ก็คงทำได้แต่เพียงเก็บภาพบรรยากาศการใช้ชีวิตของผู้คนระแวกนั้นมาให้ได้ชมกัน

We departed from Singapore to Johor Bahru, Malaysia for lunch and buying domestic tele service. I was sitting in the van while waiting for that. What I could do best is to capture the life around there through my lens for your view.

ตามไปด้วยคนครับ น้าป้อม

น้านวล ขอแวะเข้าไปดูลาดเลาการให้บริการร้านโทรศัพท์ในระหว่างที่รอเดินทาง 

Na Nuan stopped by the Tele Service Shop during his waiting moment.

สภาพอากาศของการเดินทางในวันนี้

This was the weather of our journey on that today.

+ตามชมครับ

หลังจากที่ได้ตระเวนซื้อข้าวของตุนไว้แล้ว เราก็เริ่มเดินทางจากเมืองจอหอ บารู (Johor Bahru) ไปยังเมืองรอมปิน (Rompin) รัฐปาหัง (Pahang State) ซึ่งคงต้องใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงนับจากนี้เป็นต้นไป 

Right after we have brought things, then we were ready to move onward from Johor Bahur to Rompin town at Pahang State. It takes probably almost 3 hours from here to there.

ฝน คือ เพื่อนร่วมเดินทางไปกับเราด้วยในทริปนี้

Rain was our traveling mate for this trip.

เครื่องดื่มของผมระหว่างการเดินทางไปที่เมืองรอมปิน ที่สำคัญ เมื่อไปถึงเมืองรอมปินแล้ว เราจะไม่สามารถหาซื้อเครื่องดื่มแบบนี้ได้เลย

It’s my drink on the way to Rompin.  Importantly, you cannot buy this kind of drink there.

หลังจากที่หลับไปได้ซักพักใหญ่บนรถ และแล้วในที่สุด เราก็ได้เดินทางมาถึงเมืองรอมปิน และนี่คือ สิ่งที่ถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของเมืองรอมปินนี้ 

A long while of sleeping in the van passed, finally, we made to Rompin. As you can see, this is the symbol of Rompin.

แม้ว่าเราได้เดินทางมาถึงเมืองรอมปินแล้ว แต่ว่าเรายังต้องเดินทางต่อไปยังโรงแรมสถานที่จัดงานการแข่งขันในครั้งนี้กันก่อนน่ะครับ 

Even we reached Rompin, but we still needed to go further to the hotel where this Billfish Tournament is located for registration first.

หลังจากที่โทรติดต่อกับผู้จัดงานถึงสองครั้ง เพื่อสอบถามถึงทางเข้าไปโรงแรมนั้น ในที่สุดเราก็แกะรอยเส้นทางมาเจอป้ายบอกทางแล้วครับ เอาล่ะคราวนี้ ไม่หลงล่ะ 

After a several times calling to the organizer asking the direction to the hotel, well finally, we have managed to see the fishing tournament signboard. Now, we’ve made it anyway.

บันทึกเรื่องราวการแข่งขันสำหรับปีที่ผ่านมา 

Milestone of last year tournament

ขณะที่ทีมเราเดินทางไปถึง ทีมงานยังจัดเตรียมสถานที่ลงทะเบียนกันอยู่เลย 

While we were there, the organizer was still arranging their campaign booth.

หลังจากขนกระเป๋าลงจากรถเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เฮียยันแห่ง T.R.Y. เริ่มเข้าไปด้อมๆ มองๆ บูทลงทะเบียนทันที 

After we have moved our luggage from the van, Mr. Yeang, from T.R.Y., started to take a peek the registration booth right away.

นักกีฬาทุกท่านต้องกรอกแบบฟอร์มลงทะเบียน แสดงหนังสือเดินทางประกอบการลงทะเบียน จากนั้นก็ไปถ่ายรูปทำบัตรนักกีฬา 

Participants shall fill-in the application form by presenting their passport, then take a photo to issue the participant’s card.

หลังจากผ่านขั้นตอนการทำบัตรต่างๆ แล้ว ...นี่คือ บัตรนักกีฬาของผมครับ ทีมเราลงทะเบียนเป็นทีมอันดับที่ 5 และหมายเลขนักกีฬาของผมเป็นหมายเลขตามวันศุกร์ที่ 13 (ก.ย. 2556) 

After the whole processes of issuing participant’s card, here this is my card. Our team is the 5th team, and my card number was issued as per the date, Friday 13th (Sep 2013).

นักกีฬาแต่งละท่านจะได้รับเสื้อที่สปอนเซอร์ในการจัดงานมอบให้เพื่อใส่ในวันแข่งขันวันแรก และได้รับอุปกรณ์ตกปลาเล็กๆน้อยๆ แจกให้กับนักกีฬา ในภาพต่อๆไปจะเห็นว่าในวันแรกนั้นนักกีฬาทุกคนจะใส่เสื้อสีเหลืองเหมือนกันหมด ส่วนการแข่งขันวันที่สองนั้น สามารถใส่เสื้อของแต่ละทีมได้อย่างอิสระ 

Sponsors of this tournament provided the identical shirt to all participants for wearing on Day 1 with some gears in this set beg. It can be seen in the following pictures that every participants were wearing the yellow shirt in the first day of the tournament, while the Day 2 each team is freely to ware to own.