 |
 |
22 พ.ค. 69
|
|
|
22 พ.ค. 69
|
)
1
...ครั้งนี้ นับว่าเป็นครั้งที่ 3 กันล่ะครับสำหรับการออกไปตกปลาที่พม่ากันอีกครั้งหนึ่ง เรื่องราวการตกปลาในทริปนี้ ผมตั้งใจและเต็มใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้มอบภาพส่วนหนึ่งของการตกปลาในทริปนี้ ให้กับพี่ชายของผม พี่ชายท่านนี้ยังเป็นไอดอลของนักตกปลามากฝีมือรูปงามแถบๆแปดริ้วท่านหนึ่งในยุคสมัยที่ยังเป็นหนุ่มน้อย(ที่เพื่อนๆในก๊วนเปลี่ยนไปเรียกว่าแปดลิ้นแทน) พี่ชายคนนี้ ได้ถ่ายทอดบทเรียน เรื่องราวเกี่ยวกับการวิถีความคิดแนว Life อย่างอิสระให้กับผม และพี่ชายท่านนี้ก็ยังให้เกียรติเป็นนายแบบภาพเปิดในกระทู้ No Logo ฉบับตกปลากระโทงร่มที่ประเทศมาเลเซียให้กับผมอีกด้วย และกลิ่นไอวิถีความคิดแนว life นั้น ก็ยังส่งกลิ่นไอให้อบอวนอยู่ในกระทู้นี้ อย่างอิสระแบบ No Logo ด้วยเช่นกัน 
How the show will go on ไปเป็นเช่นใด ในระยะเวลา 4 คืน 5 วันนั้น หากพร้อมกันแล้ว ลองตามไปดูหลากหลายอารมณ์บนเรีอในสไตล์ตกปลา ท่องเที่ยว กิน ดื่ม ถ่ายรูป และ Share & Learn ไปพร้อมๆ กันเลยน่ะครับ 
วันนั้น ผมมีประชุมตอนเช้า พอเสร็จประชุมตอน 10 โมงกว่าๆ ก็รีบขับรถเข้า กทม. เพื่อเอารถมาจอดที่บ้าน แล้วก็รีบเดินทางไปยังสถานที่นัดพบ พอผมเดินทางไปถึงก็พบเจออีกหนึ่งหนุ่มโอ๋ ชายรูปงามอารมณ์ดี มีสถานที่ทำงานตามย่าน RCA มานั่งรออยู่ก่อนแล้ว 
ไม่นานนักก็ติดตามมาด้วยช่างป๊อก ชายไทยรู้ร่างสันทัด ที่เดินทางไปเด็ดดีกรี “วิดวะ” ติดไม้ติดมือจากญี่ปุ่น 
และที่เต็มไปด้วยเรื่องราวชีวิตในวิถีญี่ปุ่นๆ ในรูปแบบที่ลุงโอ๋ให้ความสนใจเป็นพิเศษ ทำให้การถ่ายทอดเรื่องราววิถีชีวิตเด็กมหาลัยญี่ปุ่น ไม่มีหยุดพักโฆษณาในค่ำคืนแรกที่เราได้เดินทางจากกรุงเทพฯ ไปถึงระนอง ตั้งแต่เที่ยงคืนถึงตีห้ากันเลยครับ 
ทำให้เราต้องนัดเจอท่านรองเฮงกันที่ปลายถนนพระราม 2 จุดเด่นเป็นประเด็นประทับใจในตัวท่านรองฯ ชายหนุ่มใหญ่ร่างสูงโปร่งนี้ คือ รองฯชอบนั่งรถแล้วคลำหาปุ่ม Eject Seat แบบนั่งเครื่องบินรบ ทำนองนั้นเลยล่ะครับ (จริงไหม(ว่ะ)...ป๊อก?) 
สั่งตรงมาจากร้านลุงโอ๋ โดยไม่คิดค่าขนส่งแต่อย่างใด และในค่ำคืนแรกของการเดินทางนี้ ลุงโอ๋ได้สวมวิญญาณของนักข่าว สัมภาษณ์การใช้ชีวิตในแวดวงรั้วมหาวิทยาลัยในญี่ปุ่นกันโดยไม่ตัดโฆษณาจนถึงตีห้า ก่อนแวะกินข้าวต้มและได้นอนเพียงสองชั่วโมงก่อนลงเรือ 
พูดคุยกันภาษาน้ำมูกน้ำมันกันอย่างไม่ต้องพึ่งเครื่องเคียงมาเป็นกับแกล้มแต่อย่างใด ทว่า เห็นหน้าตาดีๆ อารมณ์ก็ดีเหมือนหน้าตาแบบนี้ ...แต่พอลงเรือแล้วกลายร่างเป็น “นักเลงประจำเรือ” ขึ้นมาทันทีเลยครับ (ผมเห็นขู่ทะเลบ่อยๆ อ่ะน่ะครับ 555) 
ที่ Upgrade Application โดยไม่ต้องอาศัยพึ่งพา Internet ให้บรรดาเราๆ เกือบทุกคนบนเรือกลายร่างเป็น “คุณลุง” อย่างไม่มีที่สงสัยแต่อย่างใด 
ต่อมาคือ หนุ่ม ครับ เป็นคนที่บังคับควบคุมเจ้ากระต่ายอักษรสีแดง ให้วิ่งทะยานมาด้วยความเร็วที่ไม่มีตกมาตั้งแต่กรุงเทพฯ จนถึงระนอง ทั้งขาไปและกลับได้อย่างปลอดภัย 
สิ่งนี้ คือ วัตถุดิบที่ใช้สำหรับทำอาหารบนภัตราคารลอยน้ำกลางทะเล ซ้ายคือไก่สด...ตามด้วยผักข้างขวา...เอ้ารับด้วยเฟ้ย! 
)
