หลายเดือนผ่านพ้นไป ที่ห่างหายไปจากกระทู้ภาพถ่าย  แต่ผมก็ยังไม่ได้ไปผุดไปเกิดที่ไหนแต่อย่างใด ก็ยังคงวนๆเวียนๆ ลอยตุบป่องตามกระแสน้ำ ชัก(โครก)ไม่ลงโถซะที รอวันที่มีแรงดันเหมาะๆ โผล่พรวดขึ้นมาพร้อมกับการนำเอารูปใหม่บ้าง เก่าบ้าง มาปัดฝุ่น ปรุงแต่ง คลุกเคล้ากับเหล่าวิชาที่ได้เรียนมาจากครูๆ เพิ่มเติมรสชาติ และสีสันที่ไม่(อยาก)เหมือนชาวบ้านชาวช่อง เข้าไปในภาพ จนกระทั่งงอกออกผลมาเป็นงานในกระทู้นี้ ในแบบฉบับ...ไม่รับประกันความพอใจ(ของผู้ชม)

ขึ้นย่อหน้านี้ “ไม่ว่าเราได้ถ่ายภาพนั้นๆ ไปนานแค่ไหนแล้วก็ตาม เราจะยังจดจำเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับภาพนั้นๆ ได้เสมอ” เป็นคำพูดของครูที่ร้านอินโฮม ที่ยังคงผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของผมเสมอเช่นกัน เพื่อพิสูจน์ผลลัพธ์นี้ ผมได้นำภาพต่างๆในกระทู้นี้ไปตัดแต่งให้กลายพันธุกรรม ให้ลืมสภาพต้นฉบับ เช่น ภาพเปิดกระทู้นี้ ผมจำได้ว่า ผมเพิ่งจะร้อนวิชาจากร้านอินโฮมมาได้ไม่นาน ก็ได้ออกรอบไปฝึกซ้อมวิชา ชักชวนนางแบบส่วนตัวไปเดินชายทะเล  จังหวะฟลุ๊คๆ ให้สายลมพัด ชัตเตอร์ลั่น

ฤกษ์ดีแห่งวันเลิกทาสนี้...ผมจึงนำภาพต้นฉบับ เก่าบ้างใหม่บ้าง มาเลิกทาสทางความคิด ไม่ว่าจะเป็นภาพถ่ายแนว Portrait หรือ Close-up ใส่ความจัดจ้านและอะไรต่อมิอะไรลงไปลงไปในภาพ แล้วแต่ว่าความคิดและอารมณ์ตอนนั้นจะพาไป ไม่ว่าผลแห่งการตัดต่อพันธุกรรมภาพจะแตกต่างจากต้นฉบับเพียงใดนั้น ผมก็ยังจดจำเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับภาพนั้นได้เสมอ บทพิสูจน์แห่งคำพูดของพี่เล็ก-แปดริ้วในวันนั้น ก็ยังเป็นจริงมาจวบจนถึงวันนี้ ทว่า ทุกอย่างที่ครูๆ ได้พร่ำสอนผมมา เกี่ยวกับการถ่ายภาพที่ดี มีความคมชัดนั้น ผมทำตรงกันข้ามเกือบจะทุกอย่างขณะ Process ภาพ ต้องขออภัยครูที่ผมไม่เชื่อฟังตามที่ท่านได้พร่ำสอน ภายใต้กระทู้นี้ ณ ที่นี้

ผมไม่ใช่ผู้รู้ใดๆ ในการถ่ายภาพนะครับ ผมเป็นเพียงแค่คนธรรมดาที่ชอบการถ่ายภาพ และไม่ชอบอยู่ในกรอบ(ทางความคิด)ก็เท่านั้นครับ และก็เช่นเคยนะครับ วิพากษ์ วิจารณ์ อัลบั้มฉบับนี้ กันได้เต็มที่ครับ คำวิพากษ์ วิจารณ์ของท่าน “เป็นครู” ให้ผมได้เรียนรู้ หากท่านใดมีรูปภาพทำนองเดียวกัน ก็นำมาร่วม Share & Learn การถ่ายทอดความคิดผ่านภาพถ่ายกันได้นะครับ

ไม่ว่าผมจะเดินทางไปไหน ไกลหรือใกล้ ผมมักจะเป็นคนนิสัย(ไม่ดี) ชอบไป(หา)มีเรื่องมีราวกับชาวบ้านเขา จนได้ภาพติดไม้ติดมือกลับบ้านเสมอๆ เช่นเดียวกับภาพใบนี้ หลานนางแบบส่วนตัวเดินทางจากอลาสก้า มาเยี่ยมเมืองไทย และกำลังจะเดินทางต่อไปที่ จ.อุบลฯ ผมก็ยังมิวาย จูงแขนหลานเค้าไปหาเรื่องสร้างภาพกับสาวๆ ระหว่างนั่งรอเครื่องบิน…ซะงั้น! 

ภาพนี้ผมไม่ได้ถ่ายภาพเอง แต่น้องในแผนก IT นางแบบในภาพนี้ เขาส่งภาพมาให้ผมเป็นคนช่วยตัดต่อพันธุกรรม ยังดีที่ภาพถ่ายต้นฉบับที่ส่งมาขนาดใหญ่ เพียงพอที่จะลงมีดผ่าตัดทำศัลยกรรม ซ่อนเซลที่ไม่จำเป็นอื่นๆ ในภาพออกไปได้บ้าง สุดท้ายนางแบบพอใจกับผลลัพธ์การศัลยกรรมในครั้งนี้มาก และผมก็ได้กินเบียร์ฟรี 

ภาพนี้ผมไม่ได้เป็นคนถ่ายเองอีกนั่นแหละครับ น้องในแผนกคอมพิวเตอร์ เค้าให้คุณพ่อเค้าเป็นคนถ่าย แต่ขอให้ผมมาช่วยตัดแต่งพันธุกรรมภาพให้หน่อย ผลลัพธ์ก็ออกมาเป็นแบบนี้ ผมก็ได้กินเบียร์ฟรีอีก 

น้องในแผนกคอมพิวเตอร์คนเดิม ขณะที่น้องกำลังถูกพี่ๆ ในชมรมถ่ายภาพของที่ทำงานรุมถ่ายภาพ แต่ด้วยความที่ผมไม่ชอบทำตามใคร ผมก็เลยแอบออกจากกลุ่มที่รุมถ่ายภาพ เพื่อไปหามุมแอบถ่าย (Snapshot) ของผมเอง ภาพนี้ถ่ายทำที่งานบอลลูนนานาชาติที่พัทยา หลายปีผ่านมาแล้วครับ 

ภาพนี้ถ่ายทำที่บ้าน จ.เชียงราย ขณะที่น้องสาวนางแบบส่วนตัวเดินทางมาเยี่ยม ณ เวลายามบ่าย แสงแดดส่องเฉียงๆ ผ่านช่องหลังคาสวนกลางบ้านลงมาพาดใบหน้าของตัวแบบ ไม่เหลือครับ ถูกผมจับไปเป็นนางแบบหมด แต่ผมนำไปปรุงแต่งพันธุ์กรรมให้ลืมต้นฉบับไปโดยสิ้นเชิง 

ภาพนี้คงจะพอเห็นแววภาพต้นฉบับของภาพก่อนหน้ากันบ้างนะครับ ผมนำเอาภาพต้นฉบับที่เจ้าของภาพชอบมาก แต่ผมก็ยังมิวาน นำเอาภาพต้นฉบับมาตัดแต่งพันธุกรรม 

ภาพนี้ผมจำได้ว่า เราเดินทางไปเที่ยวที่เขื่อนอุบลรัตน์ ขณะที่เดินอยู่ในบริเวณสำนักงานอุทยานเขื่อน ผมก็บังเอิญไปเห็นเงาจากหลังคาทำมุมเป็นรูปสามเหลี่ยมสองมุมซ้ายขวา เหมือนซองบุหรี่ยี่ห้อหนึ่ง สัญชาติฝรั่งตาน้ำข้าว ผมก็เลยให้ทั้งนางแบบส่วนตัวและนายแบบ(หลาน) ไปยืนพิงกำแพงสร้างภาพบนปกซองบุหรี่ซะหน่อย 

ภาพชุดเดียวกันกับภาพเปิด สถานที่เดียวกัน ณ ชายทะเลแถวๆ หาดแม่รำพึง จ.ระยอง เพียงแต่อิริยาบถต่างกัน ภาพต้นฉบับถ่ายทำเป็นภาพสี แต่ผมนำตัดแต่งพันธุกรรมให้ลืมต้นฉบับไปเลย 

วันไหนว่างๆ ผมมักจะเดินออกไปนั่งดูละครในโรงละครโรงใหญ่ตามท้องถนน ฉากละครแต่ละครั้ง ไม่มีซ้ำ ตัวละครจะเปลี่ยนไปตามรอบการแสดงเสมอ แปรผันตามวิถีของชีวิตของตัวละคร ในโรงละครนั้นๆ ผมคงไม่ได้เป็นเพียงคนดูละครเพียงคนเดียวเท่านั้น ผมเชื่อว่าก็ผมอาจจะกลายเป็น “ตัวละคร” ในฉากหนึ่งฉากใด ในโรงละครโรงใหญ่ใบนี้ ในสายตาของคนดู คนหนึ่งคนใด อย่างไม่รู้ตัวบ้างก็ได้ (ลองสังเกตดูซิ ว่าใครกำลังจ้องมองคุณอยู่) 

หนุ่มน้อย ณ ดอยม่อนแจ่ม จ.เชียงใหม่ ยามหน้าหนาวเมื่อหลายปีที่ผ่านมาแล้ว ขณะกำลังแอ็คท่าให้ผมเก็บภาพอย่างอารมณ์ดี ช่างบังเอิญเหลือเกินที่มีนักท่องเที่ยว เบื้องหลังของหนุ่มน้อยท่านนี้ ก็กำลังทำในสิ่งที่ผมกำลังทำกับหนุ่มน้อยคนนี้ พอดิบพอดี 

ภาพนี้นางแบบส่วนตัว ขณะกำลังเปิดประตูหน้าบ้านที่ กทม. พอยืนขึ้น ผมเผ้าก็รุงรัง บังใบหน้าบางส่วน  และบังเอิญแสงส่องลงมาที่ใบหน้าของนางแบบพอดี ผมก็เลยขอให้นางแบบยืนนิ่งๆ ตากแดดซักพัก แล้วก็เก็บภาพนี้ และก็ปลูกถ่ายเซลให้กลายพันธุ์จากภาพต้นฉบับ (ผมชอบภาพ close-up portrait  ที่นางแบบมีความเป็นธรรมชาติ มากกว่าถูกจับมาแต่งองค์ทรงเครื่อง เป็นความชอบส่วนตัวนะครับ)  ขอทำอะไรแปลกๆ ไม่เหมือนชาวบ้านเขาละกัน 

เคยไหมที่เราเคยชอบสิ่งๆ หนึ่งมากๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ไฉนความรู้สึกนั้น ถึงแปรเปลี่ยน...ความคิด ความต้องการ เหตุผล หรืออารมณ์ ฉันท์ใดก็ฉันท์นั้น “ความสวยงาม” ก็เช่นกัน...แท้จริงแล้ว มันขึ้นอยู่กับอะไร? 

ภาพนี้ เป็นงานในแผนกกฎหมายของที่ทำงาน ไปจัดกิจกรรมกันที่เกาะเสม็ดเมื่อปีที่ผ่านมา พอเสร็จสิ้นกิจกรรมในห้องอบรม น้องๆในแผนกก็ออกมาร่วมทำกิจกรรม และถ่ายภาพด้วยกัน ขณะที่นางแบบกำลังเพลินกับการวางท่าทาง ผมก็แอบถ่าย (Snapshot) มาเป็นที่เรียบร้อย แต่ก็ยังมิวาย ทำลายสภาพต้นฉบับของภาพนี้ไปในทิศทางตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง 

น้องคงเล็กในแผนกกฎหมาย กำลังดื่มด่ำกับเครื่องดื่มเย็นๆ ในวงสนทนาอย่างสนุกสนาน ก็หนีไม่พ้นการเป็นนางแบบ Candid ของผม หายห่วงได้เลยครับ ว่ามันไม่มีวี่แววของภาพต้นฉบับเลยละครับ 

น้องในแผนกกฎหมาย สายงานเดียวกับผมแต่ประจำที่ สำนักงานใหญ่ ขณะกำลังให้ความสนใจเครื่องดื่มที่มีสีสันชวนลิ้มลอง ผมก็ Candid เหมือนเดิมครับ นางแบบมารู้ตัวอีกทีเมื่อ ภาพทั้งหลายได้ถูกรวบรวมไปแสดงให้คนทั้งแผนกได้รับชมพร้อมกันหมดล่ะครับ 

น้องอีกคนในแผนกกฎหมาย ทำงานน้ำมันรั่วลงทะเลจนคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี  ผมตั้งใจว่าจะถ่าย Candid แต่พอยกกล้องเตรียมถ่ายภาพ ผมกลับทำตรงกันข้ามกับความคิดของผมทันที โดยการเรียกชื่อมัน และก็ได้ภาพนี้ 

น้องอีกคนในแผนกกฎหมาย ให้ความร่วมมือเป็นนางแบบดีมากๆ เพราะว่า หลังจากนี้ ผมต้องไปถ่าย Pre-Wedding ให้น้องเขาครับ 

ว่าที่เจ้าสาวและเจ้าบ่าว ทั้งคู่เป็นน้องๆ ในแผนกกฎหมายด้วยกันกับผมนะครับ 

น้องต่างแผนก แต่อยู่ภายใต้สายบังคับบัญชาเดียวกัน ขณะกำลังอยู่ในสมาธิแห่ง Social Media อยู่ ผมก็ยังมิวาย ไปแอบถ่ายภาพน้องเค้าเขามาเก็บไว้ในกรุอีกจนได้ 

มุมๆ หนึ่ง ณ กลางกรุง (สยามสแคว) ขณะเดินผ่านเพื่อไปถ่ายภาพบัณฑิตที่ จุฬาฯ มหาวิทยาลัย มีหรือผมจะเดินผ่านไปโดยไม่แวะสร้างภาพ 

ขอบคุณนายแบบผู้กล้าเผชิญกับสายตาของผู้คนที่เดินจับจ่ายหาซื้อของในวันที่ละแวกแถบนั้น  เต็มไปด้วยผู้คนที่มาร่วมงานรับปริญญา นี่คงเป็นหนึ่งในคุณสมบัติของ “นายแบบ” กระมัง 

ภาพนี้ ทำให้ผมนึกถึงคำสอนของครูท่านหนึ่ง ท่านได้แชร์สิ่งที่ท่านได้พร่ำบอกกับลูกศิษย์เกี่ยวกับ “คำถาม” นั้นว่า ไม่มีคำถามใดเป็นคำถามที่ดีที่สุด แต่มีเพียงคำถามเดียวเท่านั้น ที่เป็นคำถามที่ไม่ดีเลย นั่นก็คือ “คำถาม ที่เก็บไว้ในใจ” สิ่งที่ท่านประสงค์ ก็คือ การฝึกให้ลูกศิษย์กล้าที่จะยกมือขึ้นถาม หากมีข้อสงสัยในใจ “เหตุผล” ก็เฉกเช่นเดียวกัน หากมันถูกซ่อนไว้แต่ในใจ และไม่เคยถูกเอ่ยมันออกมาให้ใครได้รับรู้ (แล้วจะมีประโยชน์อะไร)