สืบเนื่องจากกระทู้ “จับเชลย ณ นิวยอร์ค” กระทู้นี้ก็ขอต่อเรื่องต่อราว ในภาคบ่าย ณ Jones Beach ด้วยความที่ผมเดินทางไปที่ไหน แห่งหนกลใด ผมจะไม่หลีกหนี วิถีแห่งความเป็นไทย ดังนั้น กระทู้สืบเนื่องนี้ ก็อยากจะให้กลิ่นไอของความเป็นไทย มันอบอวนอยู่ในวิถีของผม “คนไม่มีโลโก้” (แต่ผมก็พร้อมที่จะโกอินเตอร์ได้ทุกเมื่อเช่นกัน) [Subtitle: Continuing from the previous post, “Catching slave at New York”, this post was the continue fishing in afternoon round at Jones Beach. Wherever I go, I will not escape from the path of being Thais. This post is therefore filled with Thais style aligning with my way of life - a man “who have no logo” (but, I’m ready to explore myself at aboard any time too).]
หากจะมีคำถามว่า อะไรบ้างที่เป็นสัญลักษณ์ของความเป็น “คนไทย” แน่ละครับ เหตุผลอันดับหนึ่ง ก็คงหนีไม่พ้น “รอยยิ้ม” หาไม่แล้ว เมืองไทย ก็คงไม่ได้รับการขนานนามว่าเป็น The Land of Smiles หรือสยามเมืองยิ้มนั่นแหละครับ นอกเหนือจากนี้แล้ว ก็ยังมีสิ่งอื่นๆ อีกจิปาถะ เช่น โขน รามเกียรติ์ ผ้าไหม ต้มยำกุ้ง ข้าวหอมมะลิ ต่างๆ นานา สารพัดสารพันจะพรรณนาหามาได้ แต่ผมขอเลือก “ผ้าขาวม้า” แสดงสัญลักษณ์ของความเป็นไทยให้กับตัวผม และสัญลักษณ์นี้ ดูเหมือนจะเข้ากันกับเด็กบ้านนอก คน(ชอบที่จะ)ไร้โลโก้ติดตัวอย่างผมได้เป็นอย่างดี [Subtitle: If there’s a question that what are the symbols of “Thais”. Of course, the first reason is the “smile”, unless otherwise, Thailand won’t be named as “The Land of Smiles”. Other than this, there are still plenty of symbols, i.e., Knone (Thai Drama), Ramakian (Thai Ramayana), silk, Tom Yam Kung, Jasmine Rice, etc. But, I chose (Thai) “loincloth” to represent the way of Thais to myself. This symbol is seemed getting along well with a country boy, who (love to have) no logo stick at my back quite well.]
“Blue Fish” คืออรรถรสแห่งเกมส์การตกปลาในช่วงบ่ายวันนี้ ไอ้เกลอแก้วเจ้าถิ่นเอ่ยบอกมาว่า ช่วงเวลานี้ ณ Jones Beach เราน่าจะมีโอกาสได้เชยชมมัน ส่วนผมรู้แต่เพียงว่า ไอ้เจ้าเกลอแก้วของผม ที่แห้วในภาคเช้า จะพาผมไปเชือดล้างแค้นที่ทะเลได้สำเร็จสมหวังหรือไม่อย่างไรนั้น ต้องติดตามรับชมกันครับ [Subtitle: “Blue Fish” is the taste of fishing game in the afternoon. My buddy told me that during this period at Jones Beach, we should have more chance to catch them. To me, what I knew was that my buddy, he failed catching even a fish yet since this morning. Whether he can beat me up in the afternoon at sea or not, let’ follow the show then.]
ระหว่างการเดินทางไปยัง Jones Beach เจ้าเกลอแก้วเพื่อนที่รู้ใจ เขามองเห็นภาพนี้เช่นเดียวกับผม ว่าแล้วเขาก็จอดรถ ให้ได้ระยะเพื่อให้ผมได้เก็บภาพนี้ โดยมิพักต้องเอ่ยปากบอกกันก่อนหน้านี้เลย พอเก็บภาพนี้เสร็จเราต่างก็หันมามองหน้ากัน พร้อมกับเสียงของไอ้เกลอแก้ว เอื้อนเอ่ยออกมาเป็นถ้อยคำ ภาษากำเมืองว่า “ฮาฮู้ว่าคิงจะต้องอยากได้ภาพใบนี่แน่ๆ” แล้ว “รอยยิ้มที่มุมปาก” ของเราทั้งคู่ก็บังเกิดการสื่อและการรับสารระหว่างกัน (ต้องอย่างนี้ซิว่ะเพื่อน) [Subtitle: On the way to Jones Beach, my old buddy, he saw this scene exactly the same as I did. He stopped his car within the distance that closes enough to capture this scene for me without asking him to do so. Right after I captured the scene, we both looked at each other, and he said to me in Norther local language that “I knew you wanna take this shot, man”. “Grin” was our correspondence to each other. (You got it, dude!)]
กว้างแค่ไหนเพียงใด ก็สุดแท้แต่ท่านๆ จะพิจารณากันละครับ ได้เวลาต้องเตรียมอุปกรณ์ตกปลากันละครับ ส่วนผมก็ถ่ายรูปไปตามระเบียบ [Subtitle: How huge of the car park is, consideration is yours. It’s time to prepare our gears now. For me, I gotta take them the photos then.]
เจ้าโด่ง ผมบอกว่า ถ้าวันนี้เอ็งโชคดี ก็อาจจะได้เห็นการแสดงการบินโชว์นะ ตอนนี้ผมเข้าใจละว่าทำไม ลานจอดรถถึงต้องทำให้กว้างใหญ่ ก็เพื่อให้สามารถบรรจุผู้คนเข้ามาดูการแสดงการบินโชว์นั่นเอง [Subtitle: Dong told me that if today i am lucky enough, i might be able to see the air show. Now, I understood why the car parking lot was built so huge. The purpose is to serve number of people who comes to see the air show.]
นี่คือ การสาธิตวิธีการชิมสายเบ็ด รสชาติของมันจะเปรี้ยว หวาน มัน เค็ม ยังไง ผมก็ไม่รู้นะ หรือว่ายิ่งชิม เงื่อนยิ่งแน่น อะป่าววะ เอิ่ม! คือ ผมชอบใช้สายเล็กๆ ตกปลาช่อนที่เมืองไทย มันก็ขาดบ่อยๆ เป็นเรื่องธรรมดา ไอ้เรื่องที่ต้องนั่งเงียบๆ ชิมสายเบ็ดคนเดียวบ่อยๆแล้ว(วะ) วันนี้ เอ็งชิมเองก็แล้วกันนะเพื่อน ตูขอถ่ายรูปเอ็งละกันวะ [Subtitle: This’s the demonstration of fishing line tasting. How the tastes will be, i.e., sour, sweet, oily or salty, I don’t know. The more taste, the knot will be tighter or not? Uhm! I normally use a thin line to fish the snakehead at Thailand, and it was cut off quite often. And that, I have to sit alone quietly and tasted the fishing line too. Today, you do it dude, I’ll take you photos then.]
ระหว่างเส้นทางเดิน มีการกั้นแบ่งพื้นที่ระหว่างมนุษย์และสัตว์ให้อยู่ร่วมกันได้อย่างเป็นสัดเป็นส่วน ที่สำคัญไปกว่านั้น ผมไม่เห็นใครฝ่าฝืน ไม่เห็นรอยเท้าของใครที่มุดลอดแนวกั้นออกไปเลย แล้วอะไรที่ทำให้เป็นเช่นนั้น ตัวบทกฎหมาย จนท. ผู้บังคับใช้กฎหมาย หรือจิตสำนึกของคน [Subtitle: On the way, there’s the line separate the path between human and animals. Importantly, I see nobody disobey the rule, no trace of human steps beyond the line. What’ve made it be this way – laws, enforcement officers or human’s conscious?]
ไม่มีที่ใด ไม่มีกฎ และก็ไม่มีที่ใด ไม่มีการฝ่าฝืนกฎ ใครเป็นคนเขียนกฎ แล้วใครเป็นคนฝ่าฝืนมัน นี่คือ สิ่งที่ผมคิดระหว่างการเดินตามหลังเจ้าถิ่น [Subtitle: Rules are everywhere, and it was broken at everywhere too. Who set the rules, and who break it? This was my thought during my walk right after these folks.]
ในที่สุด เราก็เดินทางมาถึงชายหาดจนได้ นึกในใจว่า เดินเลยรถด้านหน้าเรา ก็น่าจะหาหมายใครหมายมัน เหวี่ยงเบ็ดได้ละ [Subtitle: Finally, we’ve made to the beach. I was thinking that perhaps behind this pick-up truck, we’d find our own spot for fishing then.]
แต่ความเป็นจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ เจ้าถิ่นเขาเดินเลยรถปิ๊กอัพ แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาเดินกันต่อไปอีก (งงวุ้ย) เดินก็เดินว่ะ [Subtitle: But, the fact was not that way. These folks were kept walking far beyond the pick-up truck and continue move forward. (What!) Let’s keep moving, huh?]
พอเดินไปซักพัก ก็ชักฉงน ไยแยบยล นึกกังขา ก็เลยเอ่ยเอื้อนวจีวาจา ถามไถ่...โถๆๆ โน่นไง ที่เราจะไป (คุณพระช่วย!) [Subtitle: I was curious right after we were walking for a while. Why hesitate to ask? Right over there was the reply (Oh my gosh!)]
ถึงกับอึ้งครับ ไกลฉิบฯ เอาไงดีละครับท่าน...มาถึงที่แล้วนี่ครับ ก็เดินกันต่อไปซิครับ ถามได้ [Subtitle: What a surprise! Damn far! Well, I was here anyway, keep walking then – no question!]
การเดินระยะทางไกลๆ บนพื้นธรรมดาก็คงจะไม่เท่าไหร่ แต่นี้คือ การเดินทางระยะไกลแล้วย่ำบนพื้นทรายที่ยุบให้ตัวตลอดก้าวย่างนั้น คงต้องใช้พลังงานมากเป็นพิเศษ ทางออกที่ดีคือ เดินตามรอยเท้าคนนำหน้า ช่วยได้บ้างนะ แต่สุดท้ายแล้วการถอดรองเท้าเดินบนพื้นทรายที่เปียกแน่น จะประหยัดพลังงานในการเดินมากกว่าเป็นไหนๆครับ [Subtitle: Walking for a long distance on ordinary surface is seemed normal. But, walking for a long distance on soft sand surface in every step was consumed a lot of energy. Good choice is that to follow the leader’s footsteps. But, barefoot walking on the wet sand beach helps saving a lot of energy.]
ขอพักหายใจระหว่างทางหน่อยเห๊อะ ว่าแล้วก็เอ่ยปากไหว้วานฝรั่งละแวกแถวนั้นให้ถ่ายรูปให้หน่อยเห๊อะ เกือบถึงละวุ้ย แข็งใจหน่อย [Subtitle: Stop and let me catch my breath! This shot was taken by the folks around there. We almost there, by the way!]
ในที่สุดเราก็เดินทางมาถึงที่หมายจนได้ (ว่าแล้วก็ขอนั่งพักหอบซะหน่อยเห๊อะ) ขณะที่ผมนั่งพักไป ก็นึกคิดไปว่าไปแล้วหมายแบบนี้ ที่แหลมเจริญแถวๆ ปากน้ำระยองก็มี แต่ว่าสภาวะแวดล้อมต่างกันมาก ที่นี่ไม่มีถุงพลาสติกคอยติดเหยื่อปลอม มีแต่สาหร่ายสีเขียว แต่ที่แหลมเจริญ...ทำไมถึงมี? หรือว่าถุงพลาสติกในแม่น้ำลำคลองที่เมืองไทย คงกลายเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำตามธรรมชาติในบ้านเมืองของเราไปเสียแล้วกระมัง [Subtitle: Finally, we’ve made to the fishing spot (let me catch my breath a bit more, huh?). While I was sitting, I was also thinking that there’s the same kind of this fishing spot around the mount of Rayong Rive, Leam Charoen, but the condition of environment is different. No plastic bag hooked by the lure here, but the green weed. Why Leam Charoen has it? Or the plastic bag became a part of the natural river at Thailand then.]
ส่วนผมได้ปลาแบสช่วงเช้ามาแล้วตัวหนึ่ง ตอนนี้ขอเดินถ่ายรูปพักเหนื่อยให้สบายใจก่อนก็ได้ [Subtitle: I’ve caught a Bass already in the morning. Now, I’d take a walk for photography then.]
)
1
