หน้าแรก|กระดาน|รีวิว|ประมูล|ตลาด|เปิดท้าย

ชิงหลิวประจัญบาล : การจ้องทุ่นครั้งแรกของผมในปี 2026

อยากออกไปถ่ายรูป แต่ ไปทางไหนก็เจอแต่ฝน แล้วยิ่งผมเล่นกล้องฟิล์มด้วย ฟิล์ม ถ้าจะให้สวย ต้องแดดจัด ซึ่ง ผมไม่กลัวแดดอยู่แล้ว แต่หมู่นี้ ฝนจะชุกไปไหนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ฉนั้นแล เราวางกล้อง แล้วกลับมาจับคันเบ็ดดีกว่านะ นั่นแหละครับคือที่มาของทริปนี้

หลังเลิกงานวันนั้น ผมก็บึ่งเข้าบ่อทันที บ่อปู่ย่าซอยวัดลาดปลาดุกนี่เองงงงงงงง มาถึงก็จัดแจง งัดเอาคันชิงหลิวคู่มือออกมา แกะซองกลูเท่น ผสมกับไฮเกรด ผลมลงด้วยกัน โอมมมมมมม จงหมานแบบสุดลิ่มทิ่มประตู

อุปกรณ์วันนี้คือคัน 3.6 สุดย้วย เอาจริง ๆ คันคันนี้เวทมันนิ่มกว่าเจ้าคัน 2.7 ที่เคยใช้งัดปลาคาร์ปใหญ่ซะอีกนะ แต่ก็นั่นแหละ สู้ปลาสนุกดี และด้วยความที่ผมไม่ได้ตกปลานานมาาาาากกกกกกกกกกก เอิ่ม หมายถึงจ้องทุ่นนะ เพราะถ้าตีเหยื่อปลอมก็เป็นทริปเล็ก ๆ ที่แสมสารเมื่อไม่นานมานี้ ทริปนี้ผมก็จะโก๊ะ ๆ หน่อย วัดระกับน้ำผิด ๆ ถูก ๆ ปั้นเหยื่อเล็กเกินจนไม่พอดีกับาลานซ์ทุ่น พอปั้นใหญ่ก็ใหญ่เกินจนลากทุ่นจมอีก ทอยสุดสาย ก็จมมิดทุ่น พอทอยปลายคัน ก็ตื้นจนถึงคอทุ่นอี้ก โอยยยยยยยย กว่าจะตั้งหลักได้ก็เกือบ 40 นาที พอได้ระดับที่พอดีแล้ว ก็ยังไม่ได้อ่อยเรียกปลาเลย ก็ต้องนั่งรอปลาเข้าอี้ก นั่นแหละครับ ที่มาของวลีที่ว่า  ไม่ได้ตกนาน ก็มันนานจริง ๆ อ่ะ 

รอพักใหญ่ ๆ เลยกว่าปลาจะเริ่มเข้ามาในมุมของผม และหลังจากที่วัดวืดไป 3 ที ขาดไปอีก 1 จากความห้าวเกินเบอร์ ใช้สายหน้าเล็กไปหน่อย เอาจริง ๆ ก็ไม่หน่อยนะ เปลี่ยนสายหน้าเป็นขนาดที่เหมาะสมขึ้นแล้วปั้นเหยื่อลงไปทันที ปั้นเม็ดพอดี ๆ ให้ทอยสุดสายได้โดยที่แรงลอยตัวของทุ่นยังสามารถลากก้อนเหยื่อเข้าที่โดยยังคงความบาลานซ์ไว้ ไม่ลอยตัวมากเกินจนคอทุ่นโผล่ แต่ก็ไม่หนักเกินจนกลายเป็นไม้ตาย และเมื่อสมการเหล่านี้มารวมกัน  บาลานซ์เพอร์เฟ็ค + ปลาเข้า + เหยื่อดี + ไม่มีอะไรมาดึงความสนใจให้ละสายตาจากทุ่น =   ได้เวลางัดดดดดดดดด

คันย้วยจัด ๆ + ปลาแรงดีมาก = แขนล้าสิครับ ยิ่งเพิ่งเลิกงานมาด้วย ยังเพลีย ๆ กับงานที่ทำอยู่ แล้วมาเจอกับนิลนิล วิ่งสู้ฟัด กับคันชิงหลิวที่พาวเวอร์ลิฟต์แทบไม่มี เหนื่อยสิครับ หมายถึงคนตกนี่แหละเหนื่อย แต่ก็สนุกมากจริง ๆ เพราะด้วยคันแบบนี้ มันต้องปั้นมือแบบสุด ๆ

และนี่คือโฉมหน้าของ นิลนิล วิ่งสู้ฟัด

ถ้ายังจำกันได้ ก่อนหน้านั้น ตอนที่บ่อเพิ่งจะลงปลานิลไปไม่นาน ตอนนั้นปลานิลกินไม่ระแวงเลยครับ กลืนลูกเดียว ส่วนทุกวันนี้ ด้วยความที่โดนเบ็ดจนเริ่มระแวดระวังมากขึ้น เจ้าพวกนี้ก็เลยกินแบบละเลียดมาก ๆ ทุ่นด้องแด้ง ๆ ผมก็นึกว่าเหล่าปลาคาร์ปจิ๋ว แต่วัดปุ้บวิ่งปั้บน่ะสิ เอาล่ะ ถ่ายรูปจนพอใจแล้วก็ปล่อยไป

สกอร์เริ่มไหล มีตัวแรกก็ย่อมต้องมีตัวที่ 2

ไซส์นี้ อย่าเรียกเต็มไม้เต็มมือเลยครับ ไซส์นี้คือล้นมือ ตอนช้อนรู้สึกได้เลยว่าหนักจริง

แรงดีจัด ๆ เจ้านิลนิล ดิ้นทำท่าจะหลุดมือ ผมก็เลยเอามืออีกข้างตะครุบไว้เพื่อจะได้ปลดเบ็ดง่าย ๆ และเมื่อปล่อยปลาไปแล้วถึงได้รู้ว่า ผมได้แผลเพิ่มอีกแล้ว แต่เห็นแบบนี้ ไม่เจ็บเลยครับ ไม่รู้สึกเลย คงเพราะผมกรำงานหนักจนมือด้านไปแล้วจริง ๆ น่ะแหละ    แต่เอาจริง ๆ ก็แอบเศร้าอยู่นะ ผมกรำงานหนักซะจน ปลายนิ้วผมความรู้สึกไม่ไวเหมือนเดิม ตอนเด็ก ๆ ผมผูกเงื่อน ๆ เล็กได้แบบไม่มีปัญหา แต่ทุกวันนี้ต้องเพ่งแล้วเพ่งอีก ไม่ใช่ว่ามองไม่เห็นนะครับ แต่ปลายนิ้วมันความรู้สึกไม่ไวเหมือนเมื่อก่อน

ตัวที่ 3 มาแล้ว

ล้นมือเหมือนเดิม ถ่ายรูปเสร็จก็ปล่อยไป

ตัวที่ 4 เอ่อ... หมายถึงเกือบจะได้เป็นตัวที่ 4 อ่ะนะ ตัวนี้วิ่งสะท้านโลกาเลยครับ ผมก็เลยหาเรื่องทิ้งคัน เรียบร้อย... ลอยไปนู่น    สายเซฟตี้เปื่อยครับ ถามว่าหมกอุปกรณ์ไว้นานขนาดไหน ก็นานพอที่สายเซฟตี้จะเปื่อยได้อ่ะนะ สายเซฟตี้เส้นนี้ก็คือเส้นเดียวกับืที่เคยใช้ประมือกับปลาคาร์ปใหญ่นี่แหละ คว้าคันได้ เรียบร้อยครับหลุด 

ตัวที่ 4 จริง ๆ มาแล้ว

ล้นมือเหมือนเดิม

ถ่ายรูปเสร็จแล้วก็ปล่อยไป ตอนนี้ 6 โมงเย็นแล้ว กลับบ้านกันดีกว่า

และนั่นก็คือทั้วหมดของทริปนี้ครับ ทริปนี้ ทำให้ผมเหมือนได้เห็น 'ไอ้พฤต' คนนั้น ที่เมื่อเลิกเรียน ก็โยนกระเป๋าไปทาง หยิบคันเบ็ด แล้วเดินไปข้างบ้าน ในวันวานที่อะไร ๆ ยังเรียบง่ายและตรงไปตรงมากว่านี้ ซึ่งใช่ วันเวลาเหล่านั้น มันไม่มีอีกแล้ว แต่ เรายังคงเป็นเรา ผมก็คือไอ้เด็กคนนั้นที่เติบใหญ่จนดูไม่เหมือนเดิม แต่แก่นแท้ภายใน ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ไว้พบกันทริปหน้า ที่ผมเองก็ไม่รู้เหมือนว่าจะมีโอกาสออกตกปลาอีกเมื่อไหร่ แต่ถ้าได้ออกลุยอีก สัญญาว่าจะไม่พลาดเก็บประสบการณ์มาแบ่งปันกัน สำหรับทริปนี้  สวัสดีครับ

ท้าย End Credit...

ควบมอไซค์ฝ่าความมืดกลับบ้าน อิ่มเอมใจแล้วแต่ยังไม่อิ่มท้องน่ะสิ สายตาเหลือบไปเห็นร้านเสต็กข้างทาง แวะสิครับ หิวจัด ๆ   ตอนตกปลาไม่หิวนะ มารู้สึกหิวหนักเอาตอนกลับบ้านนี่แหละ